Μαρ 31

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΒΙΒΛΙΑ

Οἱ ἐκδόσεις μας σᾶς προτείνουν:

ἐπίκαιρα βιβλία κατάλληλα γιά τήν προετοιμασία μας καί τήν συμμετοχή μας στίς ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας.

«ΑΝΑΒΑΙΝΟΜΕΝ ΕΙΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΑ»

Ἡ ἔκδοση αὐτή μᾶς βοηθάει στήν κατανυκτική πορεία τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς, νά ἑτοιμασθοῦμε κατάλληλα γιά νά εἰσέλθουμε στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, στήν Ἁγία καί Μεγάλη Ἑβδομάδα.

 

Η ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ -ΚΑΣΕΤΙΝΑ 7 ΒΙΒΛΙΩΝ

Μιά σειρά βιβλίων γιά κάθε ημέρα ἀπό τόν Ἑσπερινό (ἐσπέρας) τοῦ Σαββάτου τοῦ Λαζάρου ἔως καί τόν Ἑσπερινό τῆς Ἀγάπης, μετά τοῦ Ἑσπερινοῦ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Τό κάθε βιβλίο περιέχει ὅλες τίς Ἀκολουθίες τής ἡμέρας, πρωινές, ἀπογευματινές, βραδινές. Ὅλα μέ τή σειρά καί τοῦ ἱερέα καί τοῦ ἱεροψάλτου.

 

ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τό βιβλίο πού κρατᾶς στά χέρια σου, ἐξηγεῖ μέ ἁπλά λόγια μιά ἀπό τίς μεγάλες Γιορτές τῆς Ὀρθοδοξίας.
Φέρνει κοντά σου τό «Εὐαγγέλιο» καί τή «Βυζαντινή ἁγιογραφία», δυό ἱερά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

 

 Διατίθενται στο Βιβλιοπωλείο της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας, Πλατ. Διάκου 9, Τηλ. 2231022349

 

Μαρ 28

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ 25ης Μαρτίου ΣΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ

Ανήμερα της 25ης Μαρτίου πραγματοποιήθηκε η εθνική μας εορτή με τους Χαρούμενους Αγωνιστές της Χριστιανικής Εστίας.

Η εορτή πρόβαλε  μια μαρτυρική μορφή του Αγώνα. Τον Σαλώνων Ησαΐα και του αδελφού του Παπαγιάννη.

Ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στο ποίημά του «Αθανάσης Διάκος» αναφέρεται στον Ησαΐα και στον αδελφό του

Στ’ αγέρι κρεμασμένα,
ωσάν καντήλια τ’ ουρανού, αποβραδίς δυο φώτα
εφάνηκαν στη σκοτεινιά… Κανείς δεν τα ’χε ανάψει…
Κι ένας που επέρασε απεκεί, καλόγερος, διαβάτης,
κι είδε το θάμα κι έδραμε, στη λάμψη δυο κεφάλια
ηύρε που πλάγιαζαν γλυκά… το ’να του Παπαγιάννη
και τ’ άλλο του Δεσπότη του. Γονατιστός εμπρός τους
έμειν’ ο γέρος κι έκλαψε… Τους έριξε τρισάγιο,
τα φίλησε στο μέτωπο και με το δοκανίκι
έσκαψε λάκκο κι έθαψε τ’ αχώριστα τ’ αδέρφια.
Βλογάει το χώμα τρεις φορές… Έκαμε το σταυρό του
και χάνεται στην ερημιά… Εσβήστηκαν τα φώτα.

Τα παιδιά έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους τόσο στο θεατρικό όσο και στα τραγούδια και ποιήματα. Ο υπεύθυνος της νεότητας κος Γλωσσόπουλος βοήθησε τα μέγιστα προκειμένου να μπορέσουν τα παιδιά να παίξουν σωστά τους ρόλους τους.

Οι υπεύθυνοι της Χριστιανικής Εστίας ευχαρίστησαν τόσο τα παιδιά όσο και τους συνοδούς τους με ένα πλούσιο κέρασμα.

Μαρ 24

ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΤΩΝ Σ.Ο.Σ ΛΑΜΙΑΣ

Οι  Συνεργαζόμενοι Ορθόδοξοι Σύλλογοι  Λαμίας χαιρετίζουμε με ενθουσιασμό την απόφαση πού εξέδωσε ἡ ολομέλεια τοῦ Συμβουλίου της Επικρατείας στις 20/3/2018 σχετικά με τα Νέα Προγράμματα του μαθήματος τῶν Θρησκευτικών.

Η εν λόγω απόφαση του ανωτάτου δικαστηρίου απέδειξε αφ ενός ότι υπάρχει ευτυχώς ακόμη Δικαιοσύνη στη χώρα μας, αφ εταίρου δικαίωσε τους αγώνες του Ελληνικού λαού ο οποίος αντέδρασε στην αλλοίωση του  μαθήματος των θρησκευτικών διαισθανόμενος τον κίνδυνο αποχριστιανισμού των Ελληνοπαίδων.

Απαιτούμε από την κυβέρνηση να συμμορφωθεί με την απόφαση  του Συμβουλίου της Επικρατείας σεβόμενη τις αρχές της Δημοκρατίας.

Παράλληλα πιστεύομαι ότι η ιεραρχία θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και βασιζόμενη στην απόφαση της ανωτάτης δικαστικής αρχής, προβεί σε ενέργειες προκειμένου να καταστήσει σ όλους γνωστό ότι για το μάθημα των θρησκευτικών τον πρώτο λόγο πρέπει να τον έχει η Εκκλησία.

Εμείς οι Συνεργαζόμενοι Ορθόδοξοι Σύλλογοι, δηλώνουμε ότι  δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι τελικής δικαίωσης συναισθανόμενοι την αγωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας  του Ελληνικού λαού.

Μαρ 23

ΜΙΑ ΔΙΠΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Φέτος κλείνουν 75 χρόνια από την Ίδρυση του Ορφανοτροφείου Θηλέων Λαμίας (1943) και 70 χρόνια από την κατάθεση του θεμέλιου λίθου του ιδίου Ιδρύματος (15/2/1948) από τον τότε Μητροπολίτη Φθιώτιδος κυρό Αμβρόσιο Νικολαϊδη.

Όπως αναφέρει η συνταξιούχος Καθηγήτρια κα Αθανασία Δελούση, υπάρχουσα ζωντανή μαρτυρία χάριτι Θεού, και πάντοτε σύμφωνα με το προσωπικό της ημερολόγιο, μέρος του οποίου έχει και στο παρελθόν δημοσιευθεί σε περιοδικά και επετειακά έντυπα, για πρόσωπα και γεγονότα της ιστορίας της Λαμίας εκείνης της εποχής,  τον χειμώνα του 1943, εν μέσω της μαύρης γερμανικής κατοχής, έλαβε χώρα ή ίδρυση του Ορφανοτροφείου Θηλέων. Ο τοπικός Ηθικοθρησκευτικός Σύλλογος «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς» είχε ήδη ιδρυθεί το 1941.

Στον γυναικωνίτη του ιερού ναού Αγίου Νικολάου Λαμίας, παρούσης και της ιδίας κας Αθανασίας Δελούση, ο αείμνηστος Ιεροκήρυκας της Ιεράς Μητροπόλεως Φθιώτιδος και υπεύθυνος του τοπικού Ηθικοθρησκευτικού Συλλόγου «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς» Αρχιμανδρίτης π. Πάμφιλος Παπαγιάννης, εξ Αγρινίου ορμώμενος και μέλος της Αδελφότητος «ΖΩΗ», κάλεσε το Προεδρείο του Συλλόγου και τα βασικότερα στελέχη του χριστιανικού έργου της Λαμίας σε σύσκεψη για να αποφασίσουν τη δημιουργία κοινωφελούς ιδρύματος στα πλαίσια της κοινωνικής προσφοράς του τοπικού Ηθικοθρησκευτικού Συλλόγου «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς» στη Λαμία.

Στη σύσκεψη εκείνη παρόντες ήταν: ο Πρόεδρος του τοπικού Ηθικοθρησκευτικού Συλλόγου «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς» αείμνηστος Ιωάννης Τσότρας, Επιθεωρητής Στοιχειώδους Εκπαιδεύσεως,  το μέλος του ΔΣ του ιδίου Συλλόγου κ. Σίμος Σίμου, έμπορος, η υπεύθυνη του γυναικείου τμήματος του χριστιανικού έργου κα Ευμορφία Κυρόζη, η δίδα Μαρία Κουλαμά, υπεύθυνη των Φιλικών Κύκλων και Τμήματος Προνοίας Θηλέων και δύο απόφοιτες τότε του εξαταξίου Γυμνασίου Λαμίας, οι δίδες Βασιλική Κουλαμά και Αθανασία Δελούση, νέα στελέχη του Χριστιανικού έργου, όλα ευϋπόληπτα μέλη της Λαμιώτικης κοινωνίας.

Αποφασίσθηκε, λοιπόν τότε,  και με την ευλογία του οικείου Μητροπολίτου, η ίδρυση από τον ως άνω Σύλλογο, Ορφανοτροφείου Θηλέων – απόρων κορασίδων, (ήδη υπήρχε κρατικό Αρρένων) ως μέρος της φιλανθρωπικής και ιεραποστολικής δράσεώς του, για την περίθαλψη των ορφανών παιδιών του εθνικού και του εμφυλίου πολέμου.

Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες… Στην αρχή το Ίδρυμα Θηλέων Λαμίας, το οποίο σημειωτέον, συγκίνησε τότε θερμά – όπως άλλωστε συμβαίνει και σήμερα – όλο το χριστεπώνυμο πλήρωμα της πόλεως και του νομού, και ιδιαίτερα τα μέλη του Συλλόγου, δέχτηκε τα πρώτα παιδιά, τα οποία ήταν φιλοξενούμενα σε διάφορα οικήματα της πόλεως. Μετά όμως,  τα μέλη του Συλλόγου με κοπιαστική προσωπική εργασία και με το «δίλεπτον της χήρας» σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ήγειραν εν μέρει το ιδιόκτητο οίκημα που υπάρχει μέχρι σήμερα, στην οδό Υψηλάντου 143.

Το 1960 ο τοπικός Σύλλογος του «Ευαγγελιστή Λουκά» συνδέθηκε σε τοπικό επίπεδο με το Παράρτημα της ΓΕΧΑ Λαμίας (Τμήμα της Πανελλήνιας Ενώσεως) και άρχισε να συνεργάζεται ιεραποστολικά με την Αδελφότητα Θεολόγων του Σωτήρος Χριστού. Ο συνεργαζόμενος Σύλλογος της ΓΕΧΑ (Παράρτημα Λαμίας) ιδρύθηκε νωρίτερα, πρίν από τον πόλεμο του 1940, από τον Αρχιμανδρίτη, αείμνηστο π. Δανιήλ Βασιλόπουλο στις 17 Φεβρουαρίου το 1935. Αργότερα στη δεκαετία του 1990 προστέθηκε και ο Πανελλήνιος Σύλλογος του «Μ. Βασιλείου» (Παράρτημα της Λαμίας). Όλοι αυτοί οι Σύλλογοι συνεργάζονται αρμονικά κάτω από το Γενικό Όνομα: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΛΑΜΙΑΣ.

     Το Ορφανοτροφείο είχε ως πρώτη υπεύθυνη την Ευσταθία Κυριάκου και πρώτη Διευθύντρια – μέχρι το 1960 – την αφιερωμένη δεσποινίδα Παναγιώτα Κιτσοπανίδου, απόφοιτη του τριταξίου Γυμνασίου, που διέμενε μέσα στο Ορφανοτροφείο μόνιμα μαζί με τα παιδιά και το υπόλοιπο προσωπικό και το ίδρυμα λειτουργούσε πλέον  κανονικά και υποδειγματικά.

     Δεν πρέπει να παραλειφθεί  ότι στην καλή λειτουργία του Ορφανοτροφείου, των θεμάτων και αναγκών του, συνετέλεσε και η άοκνη προσφορά των εκάστοτε προέδρων του υπευθύνου και αρμοδίου Συλλόγου του Ευαγγελιστού Λουκά. Μετά τον Ιωάννη Τσότρα, πρόεδροι του Συλλόγου  χρημάτισαν  οι αείμνηστοι Ιωάννης Παπαευσταθίου, συν/χος στρατιωτικός, Αναστάσιος Αναστασίου, συν/χος δάσκαλος, Θεόδωρος  Αγγελής, συν/χος έμπορος.

     Όλα δε αυτά τα έργα γινόντουσαν με την εμπνευσμένη καθοδήγηση του π. Παμφίλου Παπαγιάννη αρχικά και του επί 35ετία χρηματίσαντος κατόπιν ιεροκήρυκος της Ι. Μητρ. Φθιώτιδος – και πνευματικού – αειμνήστου Αρχιμανδρίτου π. Αμβροσίου Αντωνάρα, παλαιού και επιλέκτου μέλους της Ιεραποστολικής Αδελφότητος Θεολόγων  «Ο Σωτήρ».

Από το μεγάλο αυτό σπίτι της αγάπης του Θεού και των ανθρώπων, βγήκαν στην κοινωνία περί τις 500 Ελληνίδες που άνοιξαν τα φτερά τους με ελπίδα και πίστη για το μέλλον και έχτισαν η κάθε μια τη δική της φωλιά γεμάτη από Χριστό και Ελλάδα.

Σήμερα  διευθύντρια – από το 1960 και μετά – είναι η διδασκάλισσα κα Σταυρούλα Πελέκη, με βοηθό τη θεολόγο-Μουσικό δίδα Δήμητρα Οικονόμου.

Η κα Δελούση Αθανασία, η κα Σταυρούλα Πελέκη και η δίδα Δήμητρα Οικονόμου ανήκουν και οι τρείς μαζί σε πολυάριθμη ιεραποστολική Αδελφότητα Καθηγητριών και  Διδασκαλισσών με έδρα την Αθήνα και επονομαζομένη «Θεού Οικοδομή». Μάλιστα τα τελευταία χρόνια μέλη της Αδελφότητος αυτής, η οποία συνεργάζεται και με την Αδελφότητα Θεολόγων του Σωτήρος Χριστού στην Αθήνα, αλλά και σε όλη την Ελλάδα, προσφέρουν άοκνες υπηρεσίες στο Κογκό, στα μαύρα βάθη της κεντρώας Αφρικής, στα νεοφώτιστα χριστιανόπουλα των  σχολείων  της εκεί Ιεραποστολής «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» με τις ευλογίες βεβαίως του Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ.κ. Θεοδώρου και του Μητροπολίτη Κινσάσα κ.κ. Νικηφόρου.

Χίλιες δόξες νάχει ο Πανάγαθος Θεός που όλα αυτά τα χρόνια ευλόγησε ποικιλοτρόπως και πλουσίως το ιεραποστολικό και προνοιακό έργο του τοπικού Ηθικοθρησκευτικού Συλλόγου «Ο Ευαγγελιστής Λουκάς» Λαμίας και ιδιαίτερα το τμήμα του που αφορά στο Ορφανοτροφείο Θηλέων Λαμίας. Είθε να χαρίζει και στο μέλλον, υγεία και δύναμη, χάρη και προκοπή στους υπευθύνους και τα παιδιά και να ευλογεί τα έργα και τη ζωή όλων, μικρών και μεγάλων.

Μαρ 23

ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ

«Ινατί εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά»;

ΤΙ ΠΙΟ ΑΠΛΟ; ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΑΠΛΑ;

Δεν τους άρεσε η απόφαση του ΣτΕ; Δεν άρεσε στους κυβερνητικούς και τους συνοδοιπόρους τους, ιερατικούς, θεολογούντες  και μη. Τι να κάνουμε; Υπάρχει ευτυχώς ακόμη Δικαιοσύνη στη χώρα μας. Υπάρχει ο ανεξάρτητος θεσμός της Δικαιοσύνης. Υπάρχει η Δικαστική Εξουσία και είναι Ανεξάρτητη. Είναι μία από τις Τρείς Ανεξάρτητες Εξουσίες. «Και εφόσον υπάρχουν ακόμη δικαστές σ΄ αυτή τη χώρα – όπως έλεγε κάποιος «δεδιωγμένος ένεκεν δικαιοσύνης» – ελπίζουμε ότι θα έχουμε δικαιοσύνη και ελευθερία».  Θα έχουμε  ακόμη λίγη Δημοκρατία.

Δεν κατέστη λοιπόν δυνατόν να χτυπηθεί καίρια και να καταλυθεί οριστικά και αμετάκλητα η Δημοκρατία. Το Δημοκρατικό Πολίτευμα – πάλι καλά – ζεί ακόμη.  Ναι, ομολογουμένως,  «πνέει τα λοίσθια», αλλά υπάρχει, παρά τα χτυπήματα και την εργώδη προσπάθεια της Εκτελεστικής και Νομοθετικής Εξουσίας τα τελευταία Μνημονιακά Χρόνια.

Τι είπε το ΣτΕ για τα θρησκευτικά; Την αλήθεια. Όσο πιο απλά μπορούσε. Δηλαδή, ότι δικαιούνται οι Ορθόδοξοι  Έλληνες, που είναι και η πλειοψηφία στο λαό μας και οι οποίοι ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία και έχουν εντάξει με το βάπτισμα τα παιδιά τους σ΄ Αυτή, να διδάσκονται τα τέκνα τους στο Δημόσιο Ελληνικό Σχολείο, για το οποίο και φορολογούνται, την ορθόδοξη πίστη και διδασκαλία, την οποία πρεσβεύουν. Τι πιο απλό; Πόσο πιο απλά;

Όπως δικαιούνται οι μειονότητες: Εβραίοι, Μουσουλμάνοι και Καθολικοί να διδάσκονται ξεχωριστά και αυτόνομα τα παιδιά τους, οι αντίστοιχοι  ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι δηλαδή μαθητές των ελληνικών σχολείων, την δική τους θρησκευτική παραδοχή, έτσι δικαιούται κατά λόγον  ισονομίας και η  πλειοφηφία και έχει λόγο για το μάθημα των θρησκευτικών, όπως επίσης λόγο έχει – πρέπει να έχει – και η πνευματική τους Αρχή, η Ορθόδοξη Εκκλησία με την  Ιερά Σύνοδο.

Γιατί αυτό είναι αναχρονιστικό, συντηρητικό και σκοταδιστικό; Αυτό είναι λογικό, δημοκρατικό και αληθινό. Είναι ανθρώπινο δικαίωμα κάθε οικογένειας. Η αλήθεια και η λογική, η δημοκρατία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν έχουν χρονικό πρόσημο, για να είναι προοδευτικά ή αναχρονιστικά; Είναι διαχρονικά. Τι ανοησίες είναι αυτές που εκστομίζονται σε βάρος μιας κρυστάλλινης διαύγειας δικαστικής και απόλυτα συνταγματικής αποφάσεως;

Αν κάποιοι σκέφτονται να αλλάξουν το Σύνταγμα στο μέλλον και να μιλάνε οι ίδιοι όχι με το Θεό, αλλά σαν θεοί, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Τώρα όμως υπάρχει και εφαρμόζεται το ισχύον Σύνταγμα και παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες μιας εν δυνάμει  οιονεί «δικτατορίας του προλεταριάτου» να επέμβει και να νομοθετήσει αντισυνταγματικά, σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου, αυτό το Σύνταγμα και οι δικαστές αντέχουν ακόμη. Κρατάνε καλά.

Τους πείραξε που οι δικαστές εφάρμοσαν το Σύνταγμα στην περίπτωση εκείνη που αναφέρεται στην καλλιέργεια της θρησκευτικής και ηθικής συνείδησης των ελληνοπαίδων;  Μιάς διάταξης και συνταγματικής επιταγής, την οποία μετέβαλε ο υπουργός με κάποια πρόσφατη εγκύκλιο. Ποια είναι όμως η ηθική συνείδηση για το 97% του ελληνικού λαού; Η βουδιστική, η μουσουλμανική ή η ιουδαϊκή, του Κάντ ή του Μάρξ;

Είναι ηθική συνείδηση για μας τους Ορθόδοξους Έλληνες η προερχόμενη από την απάθεια για τον δυστυχισμένο και την πολυθεϊα του Βουδισμού; Είναι θεμέλιο της ηθικής συνείδησης του λαού μας ο ιερός πόλεμος  και η πολυγαμία του Ισλάμ; Είναι προϊόν η ηθική συνείδησή μας του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού»  του Μωσαϊκού Νόμου μόνον; Είναι μήπως είναι η αθεϊα των αθέων κινημάτων; Δεν είναι η Αγία Τριάς η πίστη μας και ο Θεάνθρωπος Λυτρωτής το Πιστεύω μας και το Ευαγγέλιο ο ηθικός κώδικας του λαού μας; Και όλα αυτά δεν προστατεύονται από τα κατά καιρούς Συντάγματα του Έθνους μας;

Επίσης στο ΣτΕ δεν ψήφισε  ένας μόνο. Δημοκρατικά βγήκε η απόφαση. Είκοσι υπέρ και πέντε κατά. Δεν αισχύνονται  λοιπόν όσοι καταφέρονται κατά του Προέδρου του ΣτΕ και δεν εκτίθενται ανεπανόρθωτα ως εκπρόσωποι μιας φασίζουσας και ολοκληρωτικής  νοοτροπίας;

Επιτέλους. Ποιος θα νομοθετήσει πως θα γίνεται το μάθημα των Θρησκευτικών στα Ορθόδοξα Ελληνόπουλα; Η Κυβέρνηση των αθέων και Μαρξιστών; Έλεος! Θα βάλουμε το «λύκο να φυλάει τα πρόβατα;» Είδαμε πως  τα έκαναν οι κομμουνιστές στη Ρωσία εβδομήντα χρόνια…

Αφού δηλώνουν άθεοι, γιατί ασχολούνται; Και γιατί ενοχλούνται μόνο από  την Ορθόδοξη Διδασκαλία; Να επέμβουν και στο θρησκευτικό μάθημα των μουσουλμάνων και των εβραίων και των παπικών. Γιατί αυτή η άνιση μεταχείριση;

Απλούστατα οι άνθρωποι Εκκλησιομαχούν και Χριστομαχούν. Δε θέλουν τον Χριστό και την Εκκλησία. Δεν θέλουν την Ορθοδοξία. Επειδή δε πολλά παιδιά προσφύγων και μεταναστών, ίσως και άλλων μειονοτήτων, παρακολουθούν τα θρησκευτικά και πολλά ελκύονται, αναγνωρίζουν, πιστεύουν στο Ευαγγέλιο,  ίσως και βαπτίζονται, αυτό τους στοιχίζει υπαρξιακά και ιδεολογικά. Δεν αντέχουν το Φως το Αληθινό.

Πιθανόν να είναι η όλη τους προσπάθεια κάποιες  μυστικές δεσμεύσεις και νομοθετήσεις, κάποια κρυφά προαπαιτούμενα των Μνημονίων και των εξαρτήσεων της χώρας μας από τα σκοτεινά κέντρα των στοών, των λεσχών και των πολυεθνικών,  όπως παλαιότερα ήταν και η διαγραφή του θρησκεύματος από τις Ταυτότητες κατ΄ απαίτηση του εβραϊκού λόμπυ των ΗΠΑ.

Και μια παράκληση:  Να μη ξαναλεχθεί το φρικώδες και τελείως ανιστόρητο επίθετο για την Πίστη, το Ευαγγέλιο  και την Εκκλησία: σκοταδιστικό και αναχρονιστικό. Όπου πήγε ο Χριστός και το Ευαγγέλιο άναψαν τα Φώτα του Πολιτισμού. Αντίθετα, οι φανατικοί μουσουλμάνοι γκρεμίζουν τα μνημεία του πολιτισμού και οι σταυροφόροι του πάπα τα έκλεβαν. Έχει το θράσος και μιλάει για οπισθοδρόμηση το πολιτικό κατεστημένο, που γύρισε πενήντα χρόνια πίσω το βιοτικό επίπεδο της κοινωνίας μας με τα μνημόνια και κατέβασε επικίνδυνα το προσδόκιμο ζωής των νεοελλήνων;

Έτσι για την αλήθεια, ας αναφέρουμε λοιπόν πόσο πολύ «πίσω» πάει τον κόσμο το Ευαγγέλιο και η Ορθοδοξία:

·         Τον Ερυθρό Σταυρό ο Ερρίκος Ντυνάν τον εμπνεύστηκε από τον Καλό Σαμαρείτη του Ευαγγελίου.

·         Στον σλαβικό κόσμο το αλφάβητο και τον πολιτισμό τα δημιούργησαν οι Θεσσαλονικείς αδελφοί ιεραπόστολοι Μεθόδιος και Κύριλλος.

·         Ο πατριάρχης Φώτιος και ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης ήταν πρωτοπόροι των γραμμάτων και «κινητές βιβλιοθήκες».

·         Οι Τρείς Ιεράρχες θέσπισαν τον Ελληνοχριστιανικό πολιτισμό και ήταν πανεπιστήμονες.

·         Στην εποχή της επανάστασης του 1821 από τους 1500 λογίους   Έλληνες  και Διδασκάλους του Γένους οι 500 ήταν κληρικοί.

·         Ο Ευγένιος Βούλγαρης με τους συγχρόνους του έφερε τις θετικές επιστήμες στο δούλο γένος.

·         Το Κογκό πριν από λίγα χρόνια κήρυξε τριήμερο πένθος για τον Έλληνα ιεραπόστολο ιερομόναχο π. Κοσμά Ασλανίδη για την όλη ανθρωπιστική και πολιτιστική προσφορά του στο κράτος του Κογκό.

·         Σήμερα στην Πατρίδα μας η Εκκλησία βρίσκεται στην πρωτοπορία της κοινωνικής προσφοράς, πράγμα που καμμιά μειονότητα δεν το κάνει και ασφαλώς αν είναι κάτι πρόοδος και ανθρωπισμός είναι η έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον.

Και μη χολοσκάει κανένας και αναρωτιέται προς τα πού πάει ο κόσμος. Όπου νάναι έρχεται ο Επιτάφιος, το Άγιο Φως και  το Πάσχα των Ελλήνων και θα δούνε όλοι το μεγάλο συλλαλητήριο της φυλής μας και τι ψηφίζουμε σαν Έλληνες…

«Πατέρα, Υιόν και Άγιον Πνεύμα, Τριάδα Ομοούσιον και Αχώριστον».

 

Μαρ 23

Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΚΑΙ Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Αυτά τα οποία με νύχια και με δόντια, σαν τον αρχαίο Κυναίγειρο, κρατήσαμε σε δυσχειμέρους καιρούς, δηλαδή, τη γλώσσα, την πίστη, την ιστορία μας, την παράδοσή μας, με ένα λόγο, είναι κρίμα και άδικο να τα χάσουμε σε καιρό ειρήνης και δημοκρατίας, σε καιρό ελευθερίας και σε χρόνους αποθέωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κι όμως συχνά στον τόπο μας συμβαίνει το αντίθετο. Λένε οι σοφοί ότι «τα κάστρα πέφτουν από μέσα». Δουλεύει πονηρά εντός των τειχών η «5η φάλαγγα». Οι Εφιάλτες της ιστορίας και οι μειοδότες των εθνικών αξιών και ιδανικών μας. Διότι πέραν των όσων λέγονται περί εξωτερικών πιέσεων και εξωγενών παραγόντων, αν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να ξεπουλήσουμε την ψυχή μας στη χωματερή της υφηλίου, κανένας δεν μας αναγκάζει να αλλοιώσουμε τις παραδόσεις μας, να αρνηθούμε την πίστη μας, να ξεχαρβαλώσουμε τη γλώσσα μας και να παραχαράξουμε την ιστορία μας. Μόνοι μας βάζουμε τα δάχτυλά μας και βγάζουμε τα μάτια μας.

Λαοί που σέβονται την ιστορία τους, την  ιδιοπροσωπία τους, την αυτοσυνειδησία τους, έχουν αυτοεκτίμηση και συναίσθηση της κληρονομίας τους και δεν ανταλλάσσουν τα διαμάντια και τα αίματα των προγόνων τους με τα κάρβουνα και τα ξυλοκέρατα την παγκοσμιοποίησης της νέας Εποχής και της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Το χειρότερο βέβαια είναι η παραχώρηση εδάφους και κυριαρχικών δικαιωμάτων με τη συγκατάθεσή μας σε ένα άλλο κράτος. Αυτό όμως δεν ξεκινάει αυτόματα και άμεσα. Προηγούνται σταδιακά ένα σωρό άλλες πράξεις σε πολιτικό και διπλωματικό πεδίο. Και πρώτα παραχωρείται το όνομα. Μετά πλαστογραφείται η ιστορία. Ύστερα κατασκευάζεται στα εργαστήρια των πολυεθνικών και των συμφερόντων μειονότητα. Γίνονται μετακινήσεις και επενδύσεις. Δημιουργούνται τετελεσμένα και προβοκάτσιες. «Και εκεί που μας χρωστούσαν, μας παίρνουν και το βόδι». Αυτό γίνεται τώρα με τη Δυτική Θράκη. Αυτό έγινε και θα συνεχισθεί, αν δεν προσέξουμε, με τα Σκόπια και την Τσαμουριά. Κύπρος και Κρήτη θα παλεύουν μια ζωή με τον πειρασμό της αυτοδιάθεσης. Στο τέλος έρχεται μια διάσκεψη και σου τα παίρνουν όλα και με το νόμο.

«Δίνεις όνομα; Δίνεις ψυχή». Αληθινό πέρα ως πέρα. Γι αυτό και φοβερό.

Αυτό δυστυχώς πάει να γίνει με τη Μακεδονία μας. Πέρα από κάθε έννοια ιστορικής και εθνολογικής επιστήμης και δεοντολογίας, αρχαιολογίας και γλωσσολογίας, πάει να γίνει ένα έγκλημα. Μια ανατροπή και ένα ιστορικό πραξικόπημα σε βάρος του Έθνους μας. Είμαστε πολύ μικροί για να κάνουμε ένα τόσο μεγάλο λάθος. Κι όμως «ελαφρά τη καρδία» πάει να γίνει. «Μας αρπάζουν το σπίτι, αρπάζει φωτιά το σπίτι μας  κι εμείς χαμογελάμε». Πηγαίνουμε προσκυνητές και οσφυοκάμπτες, «αγαλλομένω ποδί», να υπογράψουμε «πετώντι καλάμω» και να παραδώσουμε «ελαφρά τη καρδία» την ιστορία μας στο διερχόμενο από τα Βαλκάνια απορριματοφόρο του ΝΑΤΟ. Έλεος! Μη γένοιτο!

Λέγει ο Μανώλης Γλέζος, ζεί ακόμη και αυτός, όπως και ο Θεοδωράκης, και με τα κύκνεια άσματά τους διορθώνουν τα λάθη  του παρελθόντος:

«Ο κάθε λαός προσδιορίζεται από τη γλώσσα του, τα ήθη του, τις κοινές παραδόσεις του, τον τρόπο που θρησκεύεται, τη θέληση για εθνική ανεξαρτησία, τη βούληση της πλειοψηφίας… Δεν μπορούν Σλάβοι και Σκοπιανοί να κατέχουν το όνομα Μακεδονία. Να βγάλουν από το νού τους το όνομα Μακεδονία» (Καθημερινή, 11/2/2018)

Λοιπόν, ποιος θα φταίει, αν αύριο γίνει το ολέθριο βήμα; Δεν χρειάζεται μεγάλη απόσταση και πολύς χρόνος ένα σημερινό «μετέωρο βήμα» της εξωτερικής εθνικής μας διπλωματίας να γίνει πάτημα σε μια νάρκη ιστορικών συνεπειών μεγατόνων.

Το θέμα δεν είναι συναισθηματικό, γειτονικό, φιλικό, απλά πολιτικό, συμφεροντολογικό. «Χαζοχαρούμενο». Είναι απλά και απόλυτα ρεαλιστικό και ιστορικό. Είναι θέμα ιστορικής και ηθικής τάξεως: Δηλαδή, «δεν μπορεί κανένας να μετακινήσει τα σύνορα – τοπικά, ιστορικά, κυριαρχικά, φυλετικά – που έβαλαν οι πατέρες μας και τα χάραξαν με το αίμα τους». Κανένας. Κανένας δεν μπορεί να υπογράψει ουδεμία συμφωνία ερήμην του λαού, της ιστορίας, της εθνικής αυτοσυνειδησίας, συνολικά της επιστήμης. Καμμιά σκοπιμότητα δεν μας αναγκάζει να το κάνουμε. Κανένας που θέλει να είναι και να λέγεται Έλληνας, δεν δικαιούται να αποτολμήσει κάτι τέτοιο. Αν το κάνει δεν θα λέγεται εις το εξής Έλληνας. Θα λέγεται Εφιάλτης.

Μαρ 17

ΑΝΑΣΤΑΣΗ και ΜΕΣΑ στην ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ !!

Πλησιάζει η Ανάσταση του Χριστού μας.

 Έρχεται το Πάσχα  των Ορθοδόξων.

 Η Χαρά των Ελλήνων.

Με αυτή τη Μεγάλη Γιορτή καλούμαστε κι εμείς από τον  Αναστημένο Αρχηγό μας να εγερθούμε.

Να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας.

Από τη χώρα της δουλείας  να περάσουμε στη χώρα της ελευθερίας και της δόξας των τέκνων του Θεού.

Να συγχωρήσουμε, να αγαπήσουμε και όπου μπορούμε να βοηθήσουμε.

Πάντοτε  θα υπάρχουν και φτωχότεροι από μας.

Το δίλεπτο της καρδιάς μας ας γίνει και φέτος  η  αναστάσιμη χαρά  του αδελφού μας.

ΚΑΛΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!

Μαρ 17

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ : 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821

Στον 104ό ψαλμό γίνεται λόγος για την απελευθέρωση των Εβραίων από την δουλεία της Αιγύπτου μετά από 430 χρόνια («Βίοι παράλληλοι» με μας τους Έλληνες). Καλούνται λοιπόν όλοι οι Ιουδαίοι, με τον θεόπνευστο ψαλμικό λόγο, μικροί και μεγάλοι, να ενθυμούνται πάντοτε τα θαυμάσια του Θεού και να Τον ευγνωμονούν γι΄ αυτά και να τα διαλαλούν στα ειδωλολατρικά έθνη για να βλέπουν τι Μεγάλο και Αληθινό Θεό έχει ο Ισραηλιτικός λαός προστάτη και βοηθό στο πλευρό του. Μάλιστα να θυμούνται ότι την βραδιά της Εξόδου δεν υπήρχε ανάμεσα σε δύο εκατομμύρια περίπου κόσμο κανένας άρρωστος!

Ερώτηση πρώτη: – Δεν θα μπορούσε ο Θεός να τους σώσει επί τόπου; Εκεί στην Αίγυπτο; Τόσες πληγές έδωσε στον Φαραώ και τους Αιγυπτίους; Ασφαλώς και θα μπορούσε. Αλλά χρειαζόταν και οι Αιγύπτιοι τον τόπο τους και τη χώρα τους, αλλά και οι Εβραίοι έπρεπε να γυρίσουν επιτέλους στον τόπο τους να ζήσουν με τον τρόπο τους, τον ευσεβή μονοθεϊστικό τρόπο και τη ζωντανή σχέση με τον ζώντα και αληθινό Θεό στη Γη της Επαγγελίας και της αφετηρίας τους.

Ερώτηση δεύτερη: – Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι ο Θεός καθόρισε τις οροθεσίες – οριοθεσίες των εθνών και τους χρόνους ζωής και παρακμής τους, όπως αναφέρεται στο Δευτερονόμιο και στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ. ιζ΄ 26). Μάλιστα ο Ίδιος ο Θεός διέσπειρε μετά τη Βαβέλ  (Σύγχυση των γλωσσών) τα αρχικά ενωμένα σε ένα σύνολο φύλα και όρισε για κάθε έθνος και από ένα φύλακα άγγελο. Αυτό δεν αλλάζει λοιπόν «εις αιώνας αιώνων».

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η ύπαρξη και διασφάλιση της πατρίδας και των συνόρων είναι αγιογραφικά κατοχυρωμένο, ιστορικά διαπιστωμένο, ψυχολογικά συμβατό με τον άνθρωπο και κοινωνικά αποδεκτό γεγονός σε παγκόσμια κλίμακα και μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Μέσα στην Εκκλησία βέβαια αναστέλλονται όλα αυτά και ενώπιον του Θεού σταματούν οι διακρίσεις, χωρίς όμως και να καταργούνται, όπως φαίνεται και από το αποστολικό ανάγνωσμα της Πεντηκοστής (Πράξ. β΄ 8-11).

Μας χρειάζονται λοιπόν τρία χρόνια μέχρι τη Μεγάλη Εθνική Επέτειο για τον διακοσιοστό εορτασμό από την Επανάσταση της Εθνικής Παλιγγενεσίας του 1821 (1821 – 2021) και πρώτη και καλύτερη η Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία, μετά προφανώς και η Πολιτεία, αλλά και πολλοί άλλοι φορείς, ετοιμάζονται να τιμήσουν μεγαλόπρεπα με ό,τι καλύτερο μπορούν και διαθέτουν, αυτή την επέτειο. Πλήν όμως «σκορδαλιά χωρίς σκόρδο, δεν γίνεται». Δηλαδή;

Που είναι το Τάμα του Έθνους; Είναι δυνατόν να γιορτάσουμε αυτό το μεγαλειώδες γεγονός χωρίς να έχουμε εκπληρώσει το Τάμα των προγόνων μας; Το υπεσχημένο και «ταμένο» Τάμα; Το ίδιο θα ήταν αυτός ο Εορτασμός, αν είχαμε ένα μεγαλόπρεπο Ναό, όπως εξάλλου έφτιαξαν όλοι οι Ορθόδοξοι Λαοί των Βαλκανίων – Σλάβοι και μη, εκπληρώνοντας τα αντίστοιχα τάματά τους – και εκεί μέσα όλοι οι Ορθόδοξοι με κορυφαίους του χορού τους Έλληνες πρωταγωνιστές της αποτίναξης του οθωμανικού ζυγού αναπέμπαμε Ουράνια δοξολογία και προσφέραμε θεία Ευχαριστία στον Ελευθερωτή και Σωτήρα Χριστό; Το ίδιο θα ήταν αν μετά τους πανηγυρικούς κανονιοβολισμούς εκείνης της Ημέρας – όπως γίνεται σε κάθε εθνική επέτειο – αντηχούσαν για πρώτη φορά οι Μεγάλες Χαρμόσυνες Καμπάνες της Μεγάλη Ορθόδοξης Εκκλησίας του Σωτήρος Χριστού, μιας και η Αγιά – Σοφιά σιγεί θρηνούσα την αιχμαλωσία της μεγάλης Εκκλησίας; Δε θα ήταν εκείνη η εύσημος ημέρα μια Ημέρα Κυρίου, επιφανής και μεγάλη; Ημέρα του Λαού του Θεού;

Τον ίδιο συμβολισμό και την ίδια απήχηση θα είχε στις γενεές και στους αιώνες αυτό το γεγονός; Στις ψυχές ακόμη και των πιο σκεπτικιστών και αθέων; Κάτι καλό θα άφηνε  ένα τέτοιο λαμπρό συλλείτουργο και πανηγύρι στις ψυχές όλων. Ούτε στα πιο λαμπρά όνειρά μας δεν θα την είχαμε φανταστεί αυτή την Πανήγυρη των Ορθοδόξων Ελλήνων και δυστυχώς τώρα θα την στερηθούμε από την  αμέλεια και τη ραθυμία των ιθυνόντων. Των μέν απιστούντων των δε κωλυομένων και κωλυόντων με ελαφρά την καρδία, τη στιγμή που έχουν κτισθεί και κτίζονται τόσα άλλα κτίσματα φιλανθρωπικά και ιεραποστολικά, εκκλησιαστικά και μοναστηριακά.

Το Τάμα λοιπόν του Έθνους εκκρεμεί επικίνδυνα για την Ορθοδοξία και μάλιστα για τον Ελληνισμό. Η αθέτηση όμως ενός Τάματος δεν είναι απλό πράγμα. Ξανάρχονται ένα – ένα όσα διά του τάματος αποφύγαμε και γλυτώσαμε. Ξανάρχονται οι μουσουλμάνοι, οι δυνάμεις κατοχής, οι κεφαλικοί φόροι των μνημονίων, οι αλλότριοι νόμοι ξενικής προέλευσης, ο νόμος της σαρία, άλλο δίκαιο, το αγγλικό λένε, ορδές μεταναστών και προσφύγων και βιώνουμε μια νέα «τουρκοκρατία» στην ουσία του πράγματος. Μια νέα «αιχμαλωσία». Μια νέα καθημερινή απειλή κι έναν διαρκή ακρωτηριασμό της ακεραιότητας και μια απομείωση της ολοκληρίας και παράδοσης του Έθνους μας.

Το Τάμα του Έθνους δεν το προλαβαίνουμε με τίποτε. Δυστυχώς. Θα δούμε τι θα αποφασίσουν άλλο να κάνουμε «εν εκείνη τη Ημέρα» στη θέση του. Μέχρι τότε όμως θα πρέπει κάθε φορά να το φέρνουμε στο μυαλό μας και να αναμοχλεύουμε την εθνική μας συνείδηση, τις συνειδήσεις μας, «από το χρέος μη κινούντες». Ασφαλώς αυτό πρέπει να κάνουμε προσευχόμενοι συγχρόνως να αναδείξει ο Σωτήρας μας ένα άνθρωπο, που θα το πάρει πάνω του και μαζί με τους άρχοντες, τον κλήρο και το λαό, θα το φέρει εις πέρας και θα ξεπλύνει την ντροπή μας. Αυτό πρέπει να κάνει ένας λαός που σέβεται τον εαυτό του και αγαπά τον Θεό του.

Μέχρι τότε όμως, τουλάχιστο ας υψώνει την Ελληνική Σημαία, ας εκκλησιάζεται στις εθνικές επετείους, ας διδάσκει τα παιδιά του, ας παρακολουθεί τις κατά τόπους παρελάσεις, ας στοχάζεται και ας θυμάται, ας διαβάζει και ας διηγείται «τα θαυμάσια» του Θεού, για να ευχαριστεί τον Πανάγαθο Κύριο για όλα τα καλά που μας έδωσε.

Είναι όμως και κάτι άλλο. Ο απόστολος Παύλος συνιστά στους Χριστιανούς και λέγει: «Στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, ας εδιδάχθητε διά λόγου ή δι΄ επιστολής». Σε ένα κατακλυσμό οπαδών του «προφήτη» που δέχεται η χώρα μας τα τελευταία χρόνια, στοιχειώδης υποχρέωσή μας είναι να κρατάμε τις παραδόσεις μας, όχι μόνο για να επιβιώσουμε στην ελληνική «κοινωνία των εθνών», αλλά και για να μαθητεύσουμε – ει δυνατόν – «πάντα τα έθνη», που μέσα στο σχέδιο του Θεού ήλθαν κοντά μας.

Σε λίγα χρόνια πολλά πράγματα θα αλλάξουν στην πατρίδα μας, λόγω της πληθυσμιακής αλλαγής που υφίσταται η ελληνική κοινωνία. Πιθανόν θα είμαστε ακόμη η πλειοψηφία εμείς οι Ελληνορθόδοξοι, αλλά δεν θα είμαστε τίποτε, αν είμαστε σκιώδεις Έλληνες και εντελώς τυπικοί Ορθόδοξοι.

Ένα παράδειγμα: Τελευταία πληθαίνουν πολύ και παντού οι «μαντήλες». Οι μουσουλμανικοί γυναικείοι κεφαλόδεσμοι. Σε κάθε δρόμο της Αθήνας, σε κάθε γειτονιά και σε κάθε μεγαλούπολη της Πατρίδας μας. Αυτές όμως οι μαντήλες στην απόλυτη πλειοψηφία τους συνοδεύονται. Από παιδιά. Μικρά παιδιά «αγκαλοφορούμενα» ή συρόμενα. Από ολόκληρες απαρτισμένες και διαρκώς αυξανόμενες οικογένειες σε πλήρη σύνθεση. Αντίθετα ο ακάλυπτος ντόπιος θηλυκός πληθυσμός ή οδεύει μόνος του ή σέρνει σκυλιά!

Αν δεν πάρουμε λοιπόν – από χθές, ει δυνατόν – την απόφαση ως Έλληνες και Ελληνίδες να αφήσουμε επιτέλους τη στείρα συναισθηματική επιπολαιότητα μιας παρατεταμένης μεσογειακής εφηβείας και δεν δούμε κατάματα την πραγματική ζωή, σε λίγο θα σέρνουν εμάς τα σκυλιά στους δρόμους, αδύναμους και άκαρπους ηλικιωμένους, απλούς και ανόητους παρατηρητές της ευδοκίμησης των επήλυδων μέσα στις ίδιες κοινωνικές συνθήκες της ευρωπαϊκής Ελλάδας μας και τον δικό μας γεροντικό μαρασμό και αφανισμό.

Μαρ 14

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΣΗΜΑΙΑ

Μαρ 14

ΥΨΩΣΤΕ ΤΙΣ ΣΗΜΑΙΕΣ – ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Λίγες μέρες έμειναν μέχρι τη Μεγάλη Επέτειο της 25ης Μαρτίου του 1821. Τη Μεγαλύτερη Εθνική μας Γιορτή. Τη Γιορτή της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Την ηρωϊκότερη Επανάσταση των επαναστάσεων του Γένους μας και Μητέρας όλων των Κινημάτων της Φυλής μας. Μας χωρίζουν μόλις τρία χρόνια (2018 – 2021) από τα διακόσια χρόνια από το γεγονός. Το 2021, η διακοσιοστή επέτειος δηλαδή,  σε τρία χρόνια θα είναι εδώ, για να δεί πως θα γιορτάσουμε εμείς οι Έλληνες τη Μεγάλη Γιορτή.

Η Άγια Μέρα της 25ης Μαρτίου του 1821 στην Αγία Λαύρα ήταν το αποκορύφωμα και η συνισταμένη και όλων των άλλων 145 «αποτυχημένων» και ματωμένων εξεγέρσεων και επαναστατικών κινημάτων που έκαναν οι πρόγονοί μας στα τετρακόσια χρόνια της σκλαβιάς στους Τούρκους. Δεν είναι μικρό πράγμα τα 400 χρόνια της υποδούλωσης. Ούτε τα 500 χρόνια σκλαβιάς στη Μακεδονία και στη Μ. Ασία και τα 800 κατοχής στην Κύπρο. Κάθε τρία χρόνια οι ήρωές μας έκαναν και μια επανάσταση! Φοβερό και να το σκεφτεί κάποιος! Τι άγρυπνη συνείδηση είχαν αυτοί οι άνθρωποι και ασίγαστο έρωτα στην ψυχή τους για την ελευθερία. «Για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδας την Ελευθερία» έπεφταν μέσα στη φωτιά! Και μείς σήμερα τι κάνουμε; Δυστυχώς τα αντίθετα. «Δεινόν η ραθυμία»!

Αυτή η Εθνική Επέτειος λοιπόν είναι η άγια κολυμβήθρα της Εθνικής μας Αυτογνωσίας και Αυτοσυνειδησίας μας. Αναβαπτιζόμαστε και  ξαναβρίσκουμε τον εαυτό μας σαν Έλληνες. Καταλαβαίνουμε «τι είχαμε, τι χάσαμε και τι μας πρέπει». Φέτος δε αυτή η Γιορτή, πέραν του ότι είναι, όπως άλλωστε και  κάθε φορά, διπλή γιορτή, διότι γιορτάζουμε πρωτίστως τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, φέτος πέφτει και ημέρα Κυριακή. Κυριακή 25 Μαρτίου 2018.

Κυριακή σημαίνει ημέρα αφιερωμένη στον Χριστό, το Σωτήρα και Λυτρωτή μας. Αυτός μας έσωσε από τη σπάθη του Μωάμεθ και την ημισέληνο του Ισλάμ. Σ΄ Αυτόν έκαναν Τάμα οι Πατέρες μας, οι μπαρουτοκαπνισμένοι Μαχητές των Ορέων, οι ακριβοί πολεμιστές της φυλής μας, οι «κλέφτες και οι αρματολοί»,  να Του χτίσουν Τρανή και Μεγαλόπρεπη Εκκλησιά, το Τάμα του Έθνους! Δυστυχώς  ακόμη το χρωστάμε σα λαός αυτό το Τάμα. Εμείς μόνο! Οι αγνώμονες και επιλήσμονες  Έλληνες!  Όλοι οι άλλοι ορθόδοξοι  λαοί των Βαλκανίων, υπόδουλοι κι εκείνοι, λιγότερα ή περισσότερα χρόνια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εκπλήρωσαν το Τάμα τους και ανήγειραν λαμπρούς Ναούς στον Ευεργέτη τους Χριστό. Το δικό μας Τάμα μένει ακόμη ανεκπλήρωτο και γι αυτό τραβάμε όσα τραβάμε από φανερούς εχθρούς και δήθεν φίλους και πάμε από το κακό στο χειρότερο.

Κυριακή όμως σημαίνει και Ανάσταση. Κάθε Κυριακή γιορτάζουμε την Ανάσταση του Χριστού. Πενήντα δύο Κυριακές το χρόνο. Ανάσταση σημαίνει ξεσηκωμός, επανάσταση, έγερση, από τις πολυθρόνες και τους καναπέδες, όπου νωχελικά ριχνόμαστε και καθόμαστε, κοιμόμαστε και ροχαλίζουμε, βουλιάζουμε και αδιαφορούμε. Ανάσταση σημαίνει επάνοδος στην πραγματική ζωή και αναβίωση όλων των πεθαμένων ιδανικών, αξιών, ανθρώπων και κοινωνιών. Ανάσταση νεκρών ανθρώπων κυρίως. Και μείς δυστυχώς σήμερα «όνομα έχουμε ότι ζούμε κι  όμως είμαστε νεκροί». «Καίγεται το σπίτι μας και μείς τραγουδάμε». «Στην υγεία μας, βρε παιδιά», λέμε εμείς, και «εις υγείαν τα κορόϊδα», λένε οι άλλοι!

Πρέπει λοιπόν να ξαναζήσουμε σαν Έθνος και σα Λαός. Να ξεσηκωθούμε. Να αφυπνισθούμε. Να αναστηθούμε. Να εγερθούμε.  Αυτή η υποχρέωσή μας καθίσταται μέρα με τη μέρα πιο επιτακτική, διότι ήδη «βάπτεται κάλαμος αποφάσεων»  σε βάρος μας και «εφρύαξαν έθνη και λαοί εμελέτησαν κενά» εδώ και μερικές δεκαετίες και δή την τελευταία. Μας ξεζούμισαν οικονομικά και μας κατάστρεψαν ηθικά με νομοθετήματα και ρυθμίσεις εξωφρενικές. Μας ταπείνωσαν και μας εξευτελίζουν κάθε μέρα. Μυρίστηκαν  τα «μαύρα κοράκια» των πολυεθνικών τον πλούτο των θαλασσών μας και μύρισαν την παρατεταμένη ανοησία μας τα «γεράκια του πολέμου», τη στιγμή που οι δικοί μας «μπούφοι» και «γκιώνηδες» μένουν νωθροί και ακίνητοι στα κλαριά τους. Φανερά πλέον απεργάζονται τον όλεθρό μας «βάρβαρα έθνη τα τους πολέμους θέλοντα»,  για να ξαναστήσουν σε βάρος μας «τα σύνορα της επεκτατικής  τους καρδιάς».

Έστω και τώρα, την έσχατη ώρα, ας  κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ας μιλήσουμε, ας φωνάξουμε, ας διαμαρτυρηθούμε, ας προσευχηθούμε… Και για τους έξω και για τους μέσα. Και μόνοι  μας και με άλλους. Και ατομικά και μαζικά. Και ανένταχτα και οργανωμένα. Ό,τι και όπως και όσο και όταν μπορεί ο καθένας μας.

Εκείνο όμως το εύκολο και δυνατό  που τώρα αυτή τη στιγμή, από αυτή τη μέρα, την ώρα, το λεπτό, όλοι πρέπει να κάνουμε, είναι να υψώσουμε τη Σημαία μας στον Εξώστη του σπιτιού μας. Σε σπίτια, καταστήματα, εξοχικά, δημόσια κτήρια, λέσχες και αθλητικές εγκαταστάσεις, παντού πρέπει αυτές τις μέρες να δεσπόζει το Εθνικό μας Σύμβολο. Η Γαλανόλευκη Σημαία! Όχι δεν είναι μια τυπική υποχρέωση. Είναι ένα ουσιαστικό καθήκον. Δεν είναι μια κίνηση των χεριών, να δέσουμε μια σημαία έξω από το σπίτι μας. Είναι μια κίνηση της καρδιάς μας. Να βγάλουμε από την κλειδωμένη, σκονισμένη και μουχλιασμένη, στη χειρότερη  περίπτωση, καρδιά μας, κάτι το άγιο, το ωραίο, το όμορφο, το ιδανικό, το ξεχασμένο, το παραμελημένο: τη Σημαία μας. Δηλαδή την ιστορία μας, την Πατρίδα μας, την Πίστη μας, την Ψυχή μας, το Καύχημά μας, τους αγώνες μας, τα αίματα της φυλής μας. Τους νεκρούς μας ήρωες.

Κρίμα είναι να ξεχνάμε αυτό το καθήκον και από ασυγχώρητη βαρεμάρα και επιπολαιότητα να αμελούμε να υψώσουμε το Εθνικό μας Σύμβολο. Δεν είναι μόνο καθήκον απέναντι στην ιστορία και την Πατρίδα. Είναι συγχρόνως και παιδαγωγία της νέας γενιάς και μαρτυρία πίστεως και ομολογία συνειδήσεως και κατάθεση ψυχής και δήλωση ευγνωμοσύνης και μνημόσυνο στους πεσόντες και υπόσχεση στο Γένος και τιμή στην ελευθερία και ευχαριστία στον Ύψιστο και όρκος στο Σταυρό και συναίσθηση της αποστολής μας και απόδειξη δυνάμεως και όπλο κατά πάσης επιβουλής και εχθρικής διαθέσεως και δημοψήφισμα και εκλογές κατά των εθνομηδενιστών και φανέρωση της ενότητα της φυλής μας κάτω από τη Σημαία του Χριστού και της Ελλάδας.

Τι στο καλό; Τόσο ανάξιοι είμαστε; Δεν μπορούμε να βρούμε μια Ελληνική Σημαία; Το πολύ με δεκαπέντε ευρώ βρίσκουμε μια Ελληνική Σημαία με κοντάρι και Σταυρό, οπωσδήποτε. Μια φορά θα την αγοράσουμε και θα την έχουμε μια για πάντα στο σπίτι μας, όπως την είχαν στα σεντούκια τους φυλαγμένη οι Βορειοηπειρώτες και την  ύψωσαν όταν μπήκε νικηφόρος και θριαμβευτής ο ελληνικός στρατός στη Β. ‘Ήπειρο το 1940. Η Σημαία είναι η ιστορία μας, η  πίστη μας, η δόξα μας, η αγνότητα των ιδανικών μας, η εδαφική μας ακεραιότητα, η εθνική μας αξιοπρέπεια, η ανεξαρτησία και ελευθερία μας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ψυχές «των υπέρ πίστεως και πατρίδος ευκλεώς αγωνισαμένων και ηρωϊκώς πεσόντων πατέρων και αδελφών μας».

Μέσα σε κάθε Ελληνικό και Ορθόδοξο σπίτι δύο πράγματα πρέπει να υπάρχουν πάντοτε, μέχρι συντελείας των αιώνων: Το εικονοστάσι και η Ελληνική Σημαία.  Σ΄ αυτά τα δύο κρέμεται όλη η ζωή μας και η υπόστασή μας. Στο Χριστό και στην Ελλάδα. Και τα δύο αυτά άξια ιδανικά τα φυλάει η παραδοσιακή ελληνορθόδοξη Οικογένεια ως κόρη οφθαλμού. Μάλλον ως δύο κόρες των οφθαλμών. Ας προσέξουμε  λοιπόν μη βάλουμε τα χέρια μας και βγάλουμε με τα δάχτυλά μας μόνοι μας τα μάτια μας. Τα μάτια της ψυχής μας.