Ιούν 20

ΑΚΑΤΑΣΧΕΤΗ ΚΑΙ ΑΣΤΗΡΙΚΤΗ Η ΦΛΥΑΡΙΑ ΤΩΝ «ΕΘΝΙΚΩΝ»

217Οι συγκεκριμένοι «εθνικοί», δηλ. οπαδοί της εθνικής ελληνικής θρησκείας, δεν σταματούν να αναποδογυρίζουν, μέσα σε άγνοια και σύγχυση ευρισκόμενοι, τα πράγματα.
Βασικά έχουν μεγάλο πρόβλημα με την Π. Διαθήκη και τους Εβραίους. Από κοντά δεν αποδέχονται το Χριστιανικό Εορτολόγιο και το Ιερατείο παρόλο που και αυτοί στις κορυφές και τα πλάγια των ελληνικών βουνών και στα εναπομείναντα ιερά της αρχαιότητας κάνουν και γιορτές και έχουν δικό τους ιερατείο.
Λοιπόν, ας το πούμε για άλλη μια φορά: η Π. Διαθήκη είναι πρωτίστως η Εθνική Ιστορία των Εβραίων. Κάθε λαός έχει την ιστορία του. Και οι Εβραίοι έχουν τη δική τους που κατά βάση είναι καταγεγραμμένη στην Π. Διαθήκη.
Επειδή όμως από τους Εβραίους προήλθε ο Χριστός, ο Μεσσίας και Σωτήρας του Κόσμου, ο ενανθρωπήσας Θεός, ο Υιός της Παρθένου και Υιός και Λόγος του Θεού, ο Ναζωραίος, από τη Ναζαρέτ της Γαλιλαίας, ο Αρχηγός και Τελειωτής της Πίστεώς μας και της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ως εκ τούτου η Π. Διαθήκη είναι και η Προϊστορία του Χριστού. Προφητεύει για τον Χριστό και είναι «Παιδαγωγός εις Χριστόν».
Η Π. Διαθήκη λοιπόν μας λέγει ότι ο Χριστός θα έλθει, η Κ. Διαθήκη μας λέγει ότι ο Χριστός ήλθε και η Αποκάλυψη μας λέγει ότι ο Χριστός θα ξανάρθει.
Έτσι η Π. Διαθήκη έχει και την ιστορία του λαού του Θεού, έχει όμως και τις προφητείες για τον Κύριο και το νέο Ισραήλ της Χάριτος, τον λαό της Εκκλησίας. Έχει γεγονότα, έχει όμως και αλληγορίες και προτυπώσεις. Πολλά πράγματα και πρόσωπα δεν ερμηνεύονται ξερά – ιστορικά μόνο, αλλά υπό το πρίσμα της Κ. Διαθήκης, χωρίς όμως να αίρεται και η ιστορικότητά τους.
Οι οπαδοί της εθνικής ελληνικής θρησκείας όμως κάνουν το ίδιο λάθος που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν οι Εβραίοι: βλέπουν τα πράγματα ιστορικά και εθνικά μόνο. Χωρίς τη Χριστολογική και Εσχατολογική ερμηνεία τους.
Από την άλλη μεριά φαίνεται ότι οι οπαδοί της εθνικής ελληνικής θρησκείας παραδέχονται κάπως την Κ. Διαθήκη, δηλαδή το Ευαγγέλιο – που το έγραψαν Εβραίοι βεβαίως, στην ελληνική γλώσσα όμως – και τον Χριστιανισμό.
Ναι, αλλά, το Ευαγγέλιο και η Εκκλησία ομιλούν δια στόματος του Χριστού και των Αποστόλων υπέρ της θεοπνευστίας της Π. Διαθήκης και εξυμνούν τα κατορθώματα των αρχαίων αριστέων και ηρώων της Πίστεως, που υπήρξαν οι πρόγονοι του Χριστού και τα σκαλοπάτια εκείνα στην σκάλα της ιστορίας του λαού του Θεού «δι ης κατέβη ο Θεός».
Όλοι δε οι συγγραφείς της Κ. Διαθήκης εκθειάζουν τα γεγονότα και τα πρόσωπα του εβραϊκού λαού, όχι στενά εθνικιστικά, αλλά ως τα σημεία εκείνα που αποτελούν τα θαύματα του Θεού, σαράντα χρόνια της έρημο, αλλά και μετά,  προκειμένου να δεχθεί ο κόσμος τον Χριστό.
Έτσι παραδείγματος χάρη το Πάσχα δεν είναι μόνο πέρασμα από την Ερυθρά Θάλασσα, αλλά και πέρασμα από τη δουλεία της αμαρτίας στην ελευθερία της δόξης των τέκνων του Θεού, είναι πέρασμα από το θάνατο στην Ανάσταση, είναι το χριστιανικό βάπτισμα κ. ά.
Το αίμα του αμνού στην πόρτα των Εβραίων δεν είναι απλά και μόνο για να δεί ο Άγγελος τα ιουδαϊκά σπίτια, αλλά είναι και το Αίμα του Χριστού που μας σώζει από τον όλεθρο της αμαρτίας.
Όποιος πηγαίνει τη Μ. Εβδομάδα στην Εκκλησία ακούει εκεί την επαλήθευση όλων των προφητειών της Π. Διαθήκης στο πρόσωπο του Χριστού. Η Π. Διαθήκη ξεπερνά έτσι τον ιστορικό της ρόλο και φωτίζει με τον προφητικό της λόγο μέσα από τη σήραγγα της ιστορίας το πρόσωπο του ερχομένου Χριστού.
Το ότι στην πορεία των χρόνων μετακινήθηκαν λαοί, πολέμησαν οι Εβραίοι τους Αιγυπτίους, τούς οποίους όμως Εβραίους είχαν δούλοι τετρακόσια τριάντα χρόνια οι Αιγύπτιοι και πήγε μετά ο Μ. Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του και αντιστάθηκαν οι Μακκαβαίοι, όλα αυτά και άλλα πολλά αποτελούν συνηθισμένο καμβά  στο γεγονός και στην επιστήμη της ιστορίας.
Τέλος οι «εθνικοί» <πάλιν και πολλάκις> ασχολούνται με τη μυθολογία της καθόδου της Περσεφόνης στον Άδη και την επιστροφή της στη γη,  και τούμπαλιν…
Λοιπόν! Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το μύθευμα  με την χιλιομαρτυρημένη ιστορικότητα της Αναστάσεως του Χριστού την γενομένη σε ιστορικούς χρόνους και όχι στο θολό παρελθόν της μυθολογίας, χάριν μάλιστα της οποίας Αναστάσεως εκατομμύρια μαρτύρων θυσίασαν τη ζωή τους; Πέθανε ποτέ κανένας για την Περσεφόνη;
Και επειδή μας καλούν συνεχώς να γυρίσουμε πίσω στα παλιά, στην πλάνη του Δωδεκαθέου και στη θρησκεία των ειδώλων, τους λέμε ότι γεννήθηκαν σε λάθος εποχή. Έπρεπε να ζούσαν τότε επί αποστόλου Παύλου στον Άρειο Πάγο και να μετέστρεφαν τους ολίγους αρχικά που πίστεψαν ειρηνικά και χωρίς βία και εγκατέλειψαν το ψέμα και το σκοτάδι και είδαν το Φως το Αληθινό και τα εκατομμύρια μετά των Ελλήνων που πίστεψαν αβίαστα στο Χριστό. Τότε έπρεπε να ζούσαν, για  να βλέπαμε «πόσα απίδια πιάνει ο σάκος τους».
Ευτυχώς όμως και για μας, αλλά και για αυτούς – γιατί υπάρχει ένα αδιαμφισβήτητο ιστορικό προηγούμενο – οι Έλληνες έκαναν την επιλογή τους και διάλεξαν τον Χριστό, το Ευαγγέλιο και την Ορθόδοξη Εκκλησία εις αιώνας αιώνων και δεν τα αλλάζουν ποτέ !»
Μένουμε Έλληνες και Ορθόδοξοι για πάντα!!!

Ιούν 18

ΠΕΡΙΟΔΟΙ-ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΕΩΣ

σάρωση0001σάρωση0002

ΠΟΤΕ ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ

ΤΡΙΤΗ – ΠΕΜΠΤΗ & ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ : 6 – 8.30 μμ στη ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ με ΔΩΡΕΑΝ ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ

ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΟ ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟ 6 – 8.30 μμ

ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥ – ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ – ΔΗΛΩΣΕ έγκαιρα

ΚΑΛΟ- ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ !!!!!!!

 

ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΙΚΕΣ ΠΕΡΙΟΔΟΙ 2016

Πρώτη περίοδος ἀπό 25/6 μέχρι 2/7 μέ κορίτσια  Δημοτικοῦ.

Δεύτερη περίοδος ἀπό 2 μέχρι 11/7 μέ κορίτσια   Γυμνασίου – Λυκείου

Τετάρτη περίοδος ἀπό 27/7 μέχρι 7/8 μέ  ἀγόρια Γυμνασίου – Λυκείου.

 Πέμπτη περίοδος  ἀπό 16/8 μέχρι 25/8  μέ ἀγόρια Δημοτικοῦ.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΤΗΛ  22310 22349

           2231050522

           6974656185

Εικόνα 056κατασκηνωση

Ιούν 18

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

ΟΧΙ στην ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ

λήψη Έχουμε ακούσει και στο παρελθόν περιπτώσεις ευθανασίας…Και σε ζώα και σε ανθρώπους…Ακούσαμε και πρόσφατα από επωνύμους…Δεν είναι όμως ευ-θανασία η λεγομένη ευθανασία…Πας να αποφύγεις ένα επίγειο σωματικό πόνο ή ένα οξύτατο πνευματικό πόνο και φεύγεις από αυτή τη ζωή με ένα χειρότερο αποτέλεσμα: χωρίς δυνατότητα μετάνοιας και επιστροφής.
Δεν είναι η ευθανασία συμβατή με την πίστη στο Θεό και την σωτηρία της αθάνατης ψυχής μας.Τι είπε ο Χριστός για τον αυτόχειρα Ιούδα; Είπε : «καλύτερα να μη είχε γεννηθεί». Όχι μόνο για την προδοσία, αλλά και για την αυτοκτονία.Και ναι μεν στα ζώα το κακό είναι μικρότερο, διότι δεν έχουν συνείδηση της υπάρξεώς τους, αλλά μόνο ένστικτα ζωής και αναπαραγωγής και κατώτερο συναισθηματικό κόσμο (κάποια κέντρα)…Για τον άνθρωπο όμως η ευθανασία είναι ό, τι χειρότερο.Είναι αυτοκτονία, αυτοχειρία έστω κι αν γίνεται με αφαίρεση της μηχανικής υποστήριξης στο Νοσοκομείο ή με ένεση του γιατρού.
Όποιος αυτοκτονεί φεύγει αμετανόητος…Μάλιστα επεμβαίνει στα χωράφια του Θεού.Τη ζωή δεν τη φτιάξαμε εμείς…Είναι δώρο Θεού η ζωή δια μέσου των γονέων μας.Αρχηγός της ζωής και του θανάτου είναι ο Θεός.Δεν έχουμε εμείς το δικαίωμα κάτι που δεν αρχίσαμε να το τελειώσουμε. Δεν είμαστε αυθύπαρκτοι και αυτόνομοι σ΄ αυτή τη ζωή. Άλλος ανοίγει και κλείνει το διακόπτη της ζωής.Έχουμε λοιπόν αρχή και τέλος βιολογικό.Όμως δεν έχουμε υπαρξιακό τέλος. Η ψυχή είναι αθάνατη και ποτέ δεν πεθαίνει. Συνεχίζει το ταξίδι της και αναλόγως των πράξεών της χαίρεται ή πενθεί στο διηνεκές χωρίς τη δυνατότητα αλλαγής.Αυτό το σκέφτονται οι υποψήφιοι πελάτες της ευθανασίας;
Χώρια που η ευθανασία είναι κι  ένας άκρατος εγωϊσμός.«Δεν θέλω να πονέσω, να καταρρεύσω, να με δούνε στα χάλια μου, να είμαι εξαρτώμενος και διασωληνωμένος».Και οι άλλοι που δεν έχουν τα χρήματα να πάνε στην Ελβετία για ευθανασία;Που λιώνουν πάνω στο κρεβάτι του πόνου;Που συχνά μέσα στον πόνο τους βρίσκουν τον λησμονημένο Θεό και ξανασμίγουν με τους συγγενείς τους;
Έλεγε σοφά ο άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης: «Μη κατηγορείτε τον καρκίνο. Ξέρετε πόσους έστειλε στον Παράδεισο ο καρκίνος»;Κακό ο πόνος, κάκιστο… Δεν είναι όμως ηθικό κακό.Από το πικρό του πόνου συχνά βγαίνει γλυκιά ωφέλεια.Αν ήταν κακό ο πόνος, δεν θα υπέφερε ο Χριστός στο Σταυρό και οι  άγιοι Μάρτυρες στα μαρτύριά τους.Εξάλλου γιατί κάνει κάποιος ευθανασία;Πιθανόν για την αποφυγή των δυσάρεστων συνεπειών μιας ανίατης και επώδυνης αρρώστιας.Κι αν στο διάστημα αυτό ανακαλυφθεί – λέμε αν – το φάρμακο κατά του καρκίνου;Αν βρεθεί μια μέθοδος να μη πονάμε;
Αν τέλος πάντων κάνει ο Θεός ένα θαύμα;Δεν θα χτυπάμε το κεφάλι μας αιώνια στον τοίχο της κόλασης χωρίς αποτέλεσμα;Η τελική όμως προσπάθεια της ευθανασίας έγκειται στο να αποφύγει ο άνθρωπος το θέλημα του Θεού (όπως πχ και με την κρυονική) και τελικά κάνει το δικό του θέλημα.
Κι αν ο Θεός θέλει να περάσουμε μέσα από το καμίνι του πόνου; Δηλαδή δεν μας αγαπά ο Θεός; Ξέρουμε εμείς καλύτερα από Αυτόν; Αυτός θυσίασε το Γιό Του για μας. Αυτός είπε ότι «και οι τρίχες της κεφαλής μας είναι μετρημένες». Μας αγαπά και μας φροντίζει μέχρι λεπτομερειών και δευτερολέπτων.
Ερχόμαστε λοιπόν εμείς με την ευθανασία και λέμε στο Θεό ότι «είσαι άδικος που μού ΄δωσες αυτή την αρρώστια κι εγώ θα δεις τι θα σου κάνω, θα σου ξεφύγω, είσαι ο δήμιός μου και δε θέλω καμιά παρηγοριά και λύπηση»…
Κι όλα αυτά τα λέει στον Πατέρα και Πλάστη μας…
Και τελικά πάει με τον άλλο, τον κακό, που είναι ανθρωποκτόνος και μας ωθεί από την αρχή είτε στον φόνο κάποιου άλλου είτε στον φόνο του εαυτού μας.
Η αρρώστια και ο πόνος μας πληροφορούν ότι είμαστε φθαρτοί και παροδικοί εδώ κάτω. Ότι έχουμε ημερομηνία λήξεως. Είναι το καμπανάκι του Θεού που μας λέγει: «στροφή προς τα άνω». «Μετανοείτε και πιστεύετε στο Ευαγγέλιο».
Αλήθεια, αυτοί που επιθυμούν ευθανασία ρώτησαν την ψυχή τους, τον Χριστό, την Εκκλησία, το Ευαγγέλιο, έτσι από περιέργεια να δούνε τι λέγουν… Ξέρουν τι σημαίνει Παράδεισος και Κόλαση;
Οι εμφανισθέντες κατά καιρούς άγιοι μάρτυρες σε αγίους και οσίους της Εκκλησίας μας έλεγαν ότι «δεν είναι άξια τα παθήματα αυτής της ζωής προς την μέλλουσα δόξα που θα μας αποκαλυφθεί».
Οι εκούσια ευθανατούμενοι όμως γυρίζουν τα πράγματα ανάποδα:
Για να μη ζήσουν λίγο πόνο σωματικό εδώ προτιμούν τον αιώνιο και αβάσταχτο πόνο της ψυχής εκεί!
Αλλά τον πραγματικό πόνο δεν τον νιώσαμε ακόμη….
 Να φυλάξει ο Καλός Θεός να μη πάμε στην κόλαση, στον τόπο της βασάνου, εκεί όπου ο πόνος δεν έχει ούτε γιατρειά ούτε τέλος.
Είμαστε συμπαθείς σε όσους σκέφτονται μέσα στην άγνοιά τους ή την απελπισία τους το λάθος της ευθανασίας, αλλά θα ήταν όμως χειρότερο λάθος να μη λέγαμε το άγιο θέλημα του Θεού για τη ζωή και τον θάνατο. Για τον άνθρωπο!

 

Ιούν 13

ΕΚΔΡΟΜΗ ΝΕΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ,ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ,ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

ΔΗΛΩΣΤΕ ΕΓΚΑΙΡΩΣ

 

EKDROMH

Ιούν 13

ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ 12/6/2016

Πραγματοποιήθηκε στις 12/6/2016 η εκδρομή των μαθητών Δημοτικού-Γυμνασίου,Λυκείου στην κατασκήνωση της Χριστιανικής Εστίας.Μετά τον εκκλησιασμό στις Θερμοπύλες τα παιδιά έπαιξαν στην καρτασκήνωση και στο τέλος προσφέρθηκαν σάντουιτς κρουασάν αναψυκτικά

20160612_10252201020304
0520160612_130017-1

DSC00436

Ιούν 10

ΕΚΔΡΟΜΗ ΦΙΛΙΚΩΝ ΚΥΚΛΩΝ ΑΝΔΡΩΝ

Με μεγάλη επιτυχία διεξήχθη η εκδρομή των Φ. Κ.(Φιλικών κύκλων) Στιγμιότυπα μας δείχνουν οι παρακάτω φωτο.

DSC00211DSC00327

Ιούν 04

ΚΙ ΕΓΩ ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ

215«Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσι. Διὰ τοῦτο μὴ γίνεσθε ἄφρονες, ἀλλὰ συνιέντες τί τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Καὶ μὴ μεθύσκεσθε οἴνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσωτία, ἀλλὰ πληροῦσθε ἐν Πνεύματι, λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ» (Εφεσ. ε’15)
Δεν υφίσταται στην υφήλιο ένας διάχυτος χριστιανικός κόσμος, αλλά από τη μία πλευρά υπάρχει η Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Ορθόδοξη Εκκλησία, η οποία κατέχει το πλήρωμα της αληθείας και είναι «στύλος και εδραίωμα της Αληθείας», κι από την άλλη μεριά υπάρχουν οι πλανεμένοι, αιρετικοί και αποσκιρτήσαντες χριστιανοί, υπέρ των οποίων εκτενώς προσευχόμαστε προς επιστροφή και ενότητα (=υπέρ της των πάντων – και όχι πασών των «εκκλησιών» – ενώσεως) στην αγία και αμώμητη πίστη των Ορθοδόξων.
Οι Άγιοι Πατέρες, οι κατά πάντα υποχωρητικοί και συγκαταβατικοί, οι ταπεινοί προς πάντα άνθρωπον, ποτέ δεν εξίσωναν την αίρεση με την αλήθεια και όταν «η πίστις ήτο το κινδυνευόμενον» δεν έδειχναν καμμιά υποχώρηση και αβροφροσύνη, λέγοντας, ότι «εις τα της πίστεως ου χωρεί συγκατάβασις» (π.χ. ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο Μ. Βασίλειος, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο Αββάς Αγάθων…) Μη συγχέομε λοιπόν την καθημερινή άσκηση της αγάπης με την ακριβή διατύπωση της αλήθειας και τα «όρια ά έθεντο οι πατέρες ημών», η οποία αλήθεια ακριβώς συνιστά την όντως αγάπη προς τους αιρετικούς.
Η υπόθεση της κλιματικής αλλαγής και της παγκόσμιας ειρήνης, του μεταναστευτικού προβλήματος και της τρομοκρατίας ασφαλώς είναι οξύτατα προβλήματα που απασχολούν όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα ματώνουν τις καρδιές των χριστιανών. Αυτό όμως το γεγονός δεν συνιστά καμμιά προϋπόθεση για έναρξη και συνέχιση θεολογικών διαλόγων με αιρετικούς, ωσάν να αναζητούμε λύσεις πάνω στην χαμένη αλήθεια και ενότητα της πίστεως. «Έτερον εκάτερον». Ούτε ένας άγιος Πατέρας στο παρελθόν κάθισε ποτέ στο ίδιο Τραπέζι με αιρετικούς για την πείνα και τη φτώχεια. Εξάλλου μέχρι σήμερα δεν έφεραν αυτοί οι διάλογοι κανένα αποτέλεσμα στα παραπάνω θέματα ούτε στη θεολογική σύγκλιση των δύο πλευρών. Η Εκκλησία δίνει επαρκή τη μαρτυρία της εμπειρίας της στα κοινωνικά θέματα χωρίς άλλα στηρίγματα και δεκανίκια και δεν αλλάζει την ορολογία της αγίας Γραφής και των αγίων Πατέρων, που μας λέγουν ξεκάθαρα «αιρετικόν άνθρωπον μετά πρώτην και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού…» και ότι οι Λατίνοι και σχισματικοί και αιρετικοί είναι. Πόσο μάλλον όλοι οι άλλοι.
Επειδή δια το θέμα του βαπτίσματος λέγονται κατά καιρούς πολλά, εκείνο που πρέπει να πούμε είναι ότι οι πρό του Σχίσματος Ορθόδοξοι Πατέρες μας ως ορθόδοξοι αντιμετώπιζαν ποιμαντικά και τοπικά με διαφορετική πιθανόν προσέγγιση – με ακρίβεια ή με οικονομία – το θέμα της εισόδου εκ νέου στην Εκκλησία των αιρετικών εκείνης της εποχής, οι οποίοι προφανώς διέσωζαν τον τύπο του αγίου Βαπτίσματος. Εδώ στην περίπτωση των με επίγνωση στην αγία Ορθοδοξία επιστρεφόντων αιρετικών της Δύσεως δεν έχουμε καν βάπτισμα. Η συνείδηση των επιστρεφόντων δυτικών ζητούν την κατ΄ ακρίβειαν επανεισδοχή τους με ορθόδοξο βάπτισμα στην Εκκλησία μας (π. Πλακίδας Ντεσιέγ).
Ασφαλώς ο Χριστός έκανε θαύματα σε ειδωλολάτρες και Σαμαρείτες της εποχής του, όπως κάνει θαύματα και σήμερα σε μουσουλμάνους και παπικούς και ετεροδόξους… Κοινός Πατέρας όλων είναι. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι αυτοί όλοι ανήκαν τότε στο λαό του Θεού ( όπως ακριβώς είπε και διόρθωσε τη Σαμαρείτιδα) και ότι οι σημερινοί αιρετικοί είναι μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. «Με την Πεντηκοστή και την Εκκλησία «εις ενότητα πάντας εκάλεσε» και τότε έδωκε την τελειωτική χάρη δια του λόγου, της Πίστεως και των Μυστηρίων: «ὁ πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται». Τότε «γενήσεται μία ποίμνη είς ποιμήν». Εξάλλου όπως λέγει ο αείμνηστος π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος: «τα προσωπικά σε εθνικούς και αλλοδόξους θαύματα σκοπό έχουν να τους φέρουν στο χώρο του αντικειμενικά και γενικά ισχύοντος θαύματος, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία».
Άλλο διάσπαση και διάτμηση του χριστιανικού κόσμου κι άλλο διάσπαση και σχίσμα του εκκλησιαστικού σώματος, όπως υπονοεί και ο Παύλος, όταν ομιλεί για σχίσματα και διαιρέσεις των Χριστιανών της Κορίνθου. Ασφαλώς οι άγιοι Πατέρες τότε δεν θεωρούσαν τους αρειανούς Εκκλησία…Εμείς δυστυχώς θεωρούμε όλες τις μεγάλες αιρέσεις Εκκλησίες και αποκαλούμε τους αιρεσιάρχες σε συλλείτουργα μάλιστα αγιώτατους αδελφούς. Και εν πάση περιπτώσει συνήλθαν οι άγιες Οικουμενικές Σύνοδοικαι έθεντο τα όρια της αμωμήτου πίστεως, κατεδίκασαν, αφόρισαν, αναθεμάτισαν τους αιρετικούς, όπως και οι παπικοί συνοδικά και πατερικά καταδικάσθηκαν και έκτοτε δεν γεννάται θέμα. Μα επιτέλους: δεν τα ήξεραν αυτά οι άγιοι πατέρες μας, ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο άγιος Παϊσιος ο Αγιορείτης, οι Πατριάρχαι της Ανατολής το 1848, όταν μιλούσαν κατά του παπισμού;
Ερωτάται κατά κόρον πως δέχθηκαν Πατέρες κάποιων Αγίων Οικουμενικών Συνόδων αιρετικούς στην Αγία Ποίμνη του Χριστού χωρίς αναβαπτισμό και αναχειροτόνιση και μείς δεν μπορούμε σήμερα… Πρώτον μέν το αποφάσισαν συνοδικά, και όχι ένας ατομικά και μια εκκλησία τοπικά. Τα αποφάσισαν συγκεκριμένα και ασφαλώς υπό προϋποθέσεις και κατ΄ οικονομίαν χάριν ενός μεγαλυτέρου καλού, της αρχής της σωτηρίας. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι οι αιρετικοί εκείνοι ήθελαν να επανέλθουν στην Εκκλησία. Είχαν μετανιώσει και είχαν αποκηρύξει την πλάνη τους. Οι παπικοί και οι άλλοι δεν θέλουν. Θέλουν να μένουν στην αίρεση. Τόσο απλό είναι! Εμείς σπεύδουμε εκ των προτέρων και κάνουμε εκπτώσεις στην κανονικότητα χωρίς να μας το ζητήσουν. Όσοι επιστρέφουν όμως πραγματικά στην Ορθοδοξία δεν θέτουν θέμα βαπτίσματος και δεν ζητούν διευκολύνσεις. Εμείς βιαζόμαστε και κάνουμε τον πρόθυμο και τον ανοιχτοχέρη.
«Αρχή φιλοσοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Πράγματι οι Άγιοι Πατέρες μαζί με την ακρίβεια δεχόντουσαν και την οικονομία στο χειρισμό των αιρετικών. Ουδέποτε όμωςέδιναν μυστήρια και θεωρούσαν ισότιμα μέλη της Εκκλησίας ανθρώπους που βρισκόντουσαν ακόμη μέχρι το λαιμό στην αίρεση. Μέχρι να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τον τρόπο που αποφασιζόταν συνοδικά και συνολικά, οι άνθρωποι αυτοί δεν είχαν δικαίωμα στα Μυστήρια. Ύστερα δεν είναι το ίδιο τα θαύματα και οι βαπτίσεις των μαθητών του Χριστού αποστελλομένων από τον Χριστό πρίν από την Πεντηκοστή και μετά την Πεντηκοστή.
Πολύς λόγος για τον Παπισμό. Καλά, έχει ορθή Τριαδολογία, ορθή Μαριολογία, Ορθή Εκκλησιολογία, ο Παπισμός; Δεν ασκεί προσηλυτισμό με εγκλήματα μάλιστα ο Παπισμός; Ο παπισμός έχει περισσότερες αιρέσεις και από τον Χιλιασμό που είναι οργάνωση. Τι λέγει ο άγιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς για τον Πάπα και τον ανθρωποκεντρισμό του παπισμού; Τα γεγονότα τα καθ΄ εκάστην γενεάν εις βάρος του Παπισμού γενόμενα υπό του Θεού θαυμαστώς προκληθέντα (θαύμα αγ. Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα) σε συλλείτουργα και συμπροσευχές είναι δυνατόν να αγνοηθούν και να αφήνουν περιθώρια αθωώσεως της παπικής αιρέσεως.
Αν αρχίσουμε, τέλος, να θέτουμε σε μερική ή γενική αμφισβήτηση την ισχύ των ιερών κανόνων, επικαιροποίησης και εκσυγχρονισμού τους, αν την ιερή καύχηση περί της αδόλου αποστολικότητας και μοναδικότητας της Ορθοδόξου Εκκλησίας την χαρακτηρίζουμε αυθαίρετη αποκλειστικότητα της Εκκλησίας μας, αν βλέπουμε Εκκλησίες και Χάριτες στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Αιρέσεων, στο οποίο σημειωτέον η Παπική Αίρεση ποτέ δεν έγινε μέλος, και για το οποίο άγιοι παλαιοί και πρόσφατοι με αποκάλυψη Θεού απερίφραστα καταδίκασαν, αν επιλεκτικά διαχωρίζουμε τα Μυστήρια, αναγνωρίζοντας το κρείττον (=το βάπτισμα) και ακυρούντες δήθεν τα ελάσσονα, αν χωρίς να μας το ζητήσουν σπεύδουμε εμείς από μόνοι μας και εγκρίνουμε βαπτίσματα αιρετικών και να υποστηρίζουμε μεικτούς γάμους, αν εθελοτυφλούμε μπροστά στην αμετανοησία και την εγκληματικότητα του παπισμού και στις διαστροφές του προτεσταντικού χώρου, τότε έχουμε αποτολμήσει απόπειρα εκκλησιαστικού εγκλήματος και εμπιστευόμαστε την κρίση μας κυμαινόμαστε αντιφατικά και αυτοκτονικά μεταξύ ορθοδόξου ομολογίας και αντιθέου ανθρωπαρεσκείας.

Μαΐ 31

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

210Κατηγορούν κάποιοι μεγαλόσχημοι τους κληρικούς και λαϊκούς εκείνους που έχουν κάποιες επιφυλάξεις για την επικείμενη Μεγάλη Σύνοδο, ότι δεν κάνουν υπακοή στην Εκκλησία και δεν δείχνουν πειθαρχία. Και όταν λέγουν Εκκλησία εννοούν αυτάρεσκα και αταπείνωτα τον εαυτό τους ή κάποια εκκλησιαστικά κέντρα αποφάσεων και κάποια πρόσωπα υψηλά ιστάμενα στην ορθόδοξη εκκλησιαστική ιεραρχία.
Δεν υπάρχει όμως χειρότερο επιχείρημα μέσα στην ιστορία της Πίστεως από το να χρησιμοποιείται η αρετή της υπακοής και η ανάγκη της ενότητος για την αναίρεση του θεόσδοτου δώρου της ελευθερίας και της λογικής και μάλιστα με αποτέλεσμα την παραχάραξη της Αλήθειας.
«Αυτού ακούετε» φωνάζει ο Άγιος Θεός από το ύψος του θαβωρίου όρους της Μεταμορφώσεως. Ο δε άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει χαρακτηριστικά: «ποίησον φίλους διά τον Χριστόν και εχθρούς διά τον Χριστόν». Δεν υπηρετούμε λοιπόν πρόσωπα ούτε κολακεύουμε και χαϊδεύουμε αξιώματα και θρόνους χάριν του οποιουδήποτε δικού μας συμφέροντος και σε βάρος της αλήθειας. Την Αλήθεια και τον Χριστό υπηρετούμε «πάση θυσία».
Δηλαδή, «ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία» επικριτές της ελευθερίας και της δημοκρατίας, τι έπρεπε να κάνει ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός στη ψευδοσύνοδο της Φερράρας Φλωρεντίας σύμφωνα με τη δική σας σκέψη; Να υπακούσει στον πατριάρχη και στο βασιλιά σε βάρος της αλήθειας και να υπογράψει την υποταγή στον Πάπα; Μα ακριβώς αυτή η στάση του, αυτό το ΟΧΙ, ευλογήθηκε από το Θεό και επαινέθηκε από το λαό και παραμένει μέχρι σήμερα ο «Άτλας της Ορθοδοξίας».
Μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία λοιπόν τίποτε δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο. Τι σημαίνει ότι κάποιος είναι Πατριάρχης ή Επίσκοπος ή Θεολόγος; Πόσους τέτοιους έχει καταδικάσει και αναθεματίσει η συνείδηση της Εκκλησίας ως αιρετικούς; Ακόμη και πολυπληθείς συνόδους ανακήρυξε ληστρικές. Όλοι κρίνονται στην Ορθοδοξία.
Πρωτίστως πρέπει να πούμε ότι Εκκλησία είμαστε όλοι. Κλήρος και λαός. Είμαστε «ο Χριστός και εμείς μέσα στους αιώνες» όπως λέγει ο ιερός Αυγουστίνος. Εκκλησία είναι Ο Χριστός, Το Ευαγγέλιο, Η Αλήθεια, ο Επίσκοπος, Το Ιερατείο, Το Θυσιαστήριο και Ο πιστός Λαός. Όλα μαζί. Όχι λαοκρατία ούτε όμως και κληρικοκρατία. Όχι αναρχία ούτε όμως και ισοπεδωτική ομοιομορφία. Συνοδικότητα και Ομοφωνία. Το τεκμήριο της Αλήθειας τελικά βρίσκεται στον πιστό λαό. Το είπαν αυτό οι Πατριάρχες της Ανατολής στον Πάπα το 1848.
«…Ἔπειτα παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησαν ποτὲ εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστιν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ, ὡς ἔργῳ ἐπειράθησαν καὶ πολλοὶ τῶν ἀπὸ τοῦ σχίσματος Παπῶν τε καὶ Πατριαρχῶν Λατινοφρόνων μηδὲν ἀνύσαντες…».
Ο Χριστός μας επίσης όταν απέστειλε τους μαθητές Του στα έθνη, τους είπε «διδάσκοντες αυτούς πάντα όσα ενετειλάμην υμίν», δηλαδή : «δε θα λέτε άλλα αντ΄ άλλων και δικά σας πράγματα, αλλά μόνο όλα όσα σας έδωσα Εγώ ως εντολές».
Λοιπόν, δεν έχουμε το δικαίωμα να διαβάζουμε και να κρίνουμε, αν αυτά που ετοιμάζονται στη Μεγάλη Σύνοδο είναι μέσα στην Αλήθεια του Χριστού και της Εκκλησίας; Δεν κατακρίνουμε πρόσωπα, κείμενα κρίνονται με βάση το Ευαγγέλιο και την ιερά Παράδοση.
Έλεος ! Και αυτό το πανανθρώπινο δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψεως και του λόγου θα το στερήσουν οι αρνητές της πολυφωνίας και της συνοδικότητος; Δηλαδή δεν πρέπει να εκφράσουν τη γνώμη τους κληρικοί, θεολόγοι, επίσκοποι, άγιο Όρος, αδελφότητες; Ακόμη και τα κοσμικά νομοσχέδια τίθενται σε ανοιχτή διαβούλευση. Χειρότεροι και από τους κοσμικούς θα γίνουν οι εκκλησιαστικοί άρχοντες;
Θεολογικά κείμενα κρίνονται λοιπόν, καθώς πρέπει να γίνεται, από τον συμμετέχοντα ευσεβή λαό, ο οποίος δεν είναι υποδεέστερος στην έρευνα και αποτίμηση της αλήθειας του Χριστού. Δεν είναι τυφλά ποντίκια οι άνθρωποι ούτε ζαλισμένο κοπάδι οι Χριστιανοί.
Που φτάσαμε επιτέλους; Να αντιγράφωνται στην Εκκλησιαστική ζωή παπικές ισοπεδωτικές πρακτικές και να μιμείται η ανελεύθερη κομματική πειθαρχία των πολιτικών σχηματισμών; Δυστυχώς.
Ασφαλώς και δεν θα τους ακολουθήσει σε αυτό το δρόμο ο Πιστός Λαός ούτε θα αυτοκαταργηθεί επειδή το θέλουν μερικοί. 

Μαΐ 31

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ «ΠΟΥΤΙΝ» ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

   214 Ο Βλαδίμηρος Πούτιν προέρχεται από την G.K.B, την φοβερή μυστική υπηρεσία της κομμουνιστικής Ρωσίας. Υπήρξε ανάστημα του Γιέλτσιν και βάδισε στα χνάρια του. Σήμερα είναι Πρόεδρος της Ρωσικής Συνομοσπονδίας, μεγάλος και χαρισματικός ηγέτης, σεβαστός στους φίλους και φοβερός στους εχθρούς της Πατρίδος του. Βρίσκεται στην εξουσία χρόνια τώρα με τη θέση άλλοτε του Πρωθυπουργού και άλλοτε του Προέδρου μαζί με τον Μεντβέντεφ, δύο στη συσκευασία του ενός, χάριν της Αγίας Ρωσίας.
Σήμερα ο άνθρωπος αυτός φαίνεται ότι πιστεύει και θρησκεύει. Τουλάχιστον εξωτερικά δείχνει την ευλάβειά του και στηρίζει την Ορθοδοξία απανταχού της γης. Χτίζει Εκκλησίες και επιστρέφει στο Πατριαρχείο της Ρωσίας τα κλεμμένα των μπολσεβίκων. Ασφαλώς πρέπει νάναι και από τους λίγους φίλους της Ελλάδας, χωρίς αυτό όμως να καταργεί το πρώτο και άμεσο ενδιαφέρον του για το καλό της πατρίδας του.
Φαίνεται λοιπόν ότι πιστεύει και μετάνιωσε. Αυτό έδειξε κι εδώ στην Ελλάδα. Λένε ότι έχει και πνευματικό και εξομολογείται. Πήγε στους Αγίους Τόπους και άφησε πάνω στον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου το βαπτιστικό σταυρό του που του είχε δώσει η μάνα του, λέγοντας ο ίδιος σε δημοσιογράφο το εξής φοβερό: «ἡ πίστη είναι σαν το χορτάρι στην άσφαλτο. Το πατάνε τα αυτοκίνητα και αυτό όλο ξαναφυτρώνει». Αρκετές φορές πήγε και στο Άγιο Όρος.
Οπωσδήποτε αναμάρτητος δεν είναι. Είναι διπλωμάτης, είναι χριστιανός, είναι πατριώτης, έξυπνος, ετυμόλογος, ευθύς στο λόγο. Έχει πάρει και διαζύγιο από τη σύζυγό του. Πως και γιατί δεν μάθαμε πολλά. Τηρουμένων των αναλογιών είναι για την Ορθόδοξη Ρωσία μια καλή περίπτωση ηγέτη, συμβατού με την πίστη και την παράδοση. «Ἑίτε προφάσει είτε αληθεία Χριστός δοξάζεται». Μπορεί να ισχύει και το άλλο του Χριστού, ότι: «οι τελώνες και αι πόρνες πάνε μπροστά και μας οδηγούν στη Βασιλεία των Ουρανών».
Εμείς εδώ το ξεφτιλίσαμε. Ούτε τον σταυρό μας δεν κάνουμε. Δεν μπορεί νάναι κάποιος πρωθυπουργός σε μια ορθόδοξη χώρα και νάναι άθεος και άπιστος; Με τίποτε. Είναι τελείως αταίριαστο. Είσαι σα τη μύγα μεσ΄ στο γάλα. Νιώθει άβολα και δεν ξέρει τι να κάνει. Κρίμα για τον Αλέξη, τον Πρωθυπουργό μας. Θέλει πολλή προσευχή ώστε να βγάλει από μέσα του την καλή πλευρά και να αποδεχθεί την υπεροχή της γνώσεως και της δυνάμεως του Θεού. Δεν μπορεί νάχει η Ελλάδα άθεο Πρωθυπουργό… Εδώόλα μιλούν για το Θεό. Ο άθεος κανονικά πρέπει να ζει σε άλλη χώρα. Διαφορετικά πάσχει. Αξιολύπητος ο άνθρωπος. Ο Πούτιν κινούταν μέσα στο φυσικό του χώρο. Ο δικός μας είχε χάσει «τ΄ αυγά και τα πασχάλια». Φταίμε όμως κι εμείς, κληρικοί και λαϊκοί, διότι ζούμε εντελώς εξωτερικά την πίστη και δε βοηθάμε με βίο και λόγο τους ατακτούντες.
Συμπληρωματικά με το παραπάνω θέμα είναι και τα εξής.
Μη μας κακοφαίνεται για την αθεϊα των αρχόντων μας. Δεν είχε και καλύτερους να μας στείλει ο Θεός. Εξάλλου είναι και επιλογή μας. Φταίμε εμείς πρωτίστως που τους ψηφίσαμε, κατά πλειονοψηφεία εννοείται. Δηλαδή «κατά τον λαόν και οι άρχοντες».
Μπορεί να είμαστε βαπτισμένοι ορθόδοξοι, αλλά τι σόϊ χριστιανοί είμαστε; Ο λαός μας χτυπιέται από τα κύματα και βουλιάζει μέσα στην απιστία, στη μαγεία, στην πορνεία, στις προγαμιαίες σχέσεις, στην εκτεταμένη μοιχεία, στη χρήση ουσιών από το γυμνάσιο ακόμη. Είμαστε πρώτοι στη βλασφημία, στις εκτρώσεις, στο κάπνισμα, στην απρόσεκτη οδήγηση, στη ρύπανση του περιβάλλοντος, στην αισχρολογία, στην οφθαλμοπορνεία ζώσης και εικονικής πραγματικότητας…
Από την άλλη μεριά όμως ισχυριζόμαστε ότι όλοι έχουμε δεί στον ύπνο μας την Παναγία και την Αγία Παρασκευή, έχουμε αγίους προγόνους που δεν τους μοιάζουμε βέβαια, περνάμε ανάβουμε ένα κεράκι, αλλά δεν εκκλησιαζόμαστε συστηματικά, και καυχιόμαστε ότι θρησκεύουμε και πιστεύουμε με τον τρόπο μας, τη στιγμή που δεν έχουμε εξομολογηθεί ποτέ και έχουμε χρόνια να κοινωνήσουμε.
Αυτοί είμαστε γενικά ως λαός: ανεκκλησίαστοι και απαίδευτοι χριστιανικά. Καρναβαλιστές στο έπακρο, χωμένοι στη μασονία και τις στοές, διεφθαρμένοι μέχρι το κόκαλο, φιλοπανηγυριστές και φιλοαγιορείτες πιθανότατα, με εικόνες στα σπίτια μας, αλλά και με χρόνιους παράνομους δεσμούς, πολιτικούς γάμους, σύμφωνα συμβίωσης και παρατεταμένα αρραβωνιάσματα, δηλαδή όλα όσα άνευ ουδεμιάς αντιλογίας βδελύσσεται ο Θεός και η Εκκλησία.
Διαμαρτυρόμαστε τώρα για τη συμπεριφορά του Υπουργού παιδείας σε βάρος των θρησκευτικών… Γιατί; Οι νέοι γονείς κατά πως έμαθαν σέρνουν από μικρά τα παιδιά τους με τα καροτσάκια στις καφετέριες που πήγαιναν και πηγαίνουν και οι ίδιοι. Μόλις μεγαλώσουν τα στέλνουν σε όλα τα άλλα: πολεμικές τέχνες, μπαλλέτα κλπ αδιαφορώντας για κατηχητικά, εκκλησία, προσευχές, λόγο Θεού.
Οι υπουργοί της αριστεράς λοιπόν κάνουν αυτό που ξέρουν και το εφαρμόζουν δημόσια και γενικά. Το επιτρέπει ο Θεός για να καταλάβουμε πόσο επιπόλαιο και αταίριαστο είναι να ζούμε χωρίς Θεό όχι μόνο με νόμους του κράτους, αλλά και με τους δικούς μας νόμους μέσα στην καρδιά μας και μέσα στο σπίτι μας.
Βέβαια για όλα αυτά φταίει πρωτίστως και η εκκλησιαστική κατήχηση και οργάνωση, η οποία αρέσκεται και χαίρεται, και καλά κάνει μέχρι ένα σημείο, αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό, που βλέπει λαό πολύ Χριστούγεννα, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστο στους ναούς και δεν ανησυχεί που όλος αυτός ο λαός είναι αποίμαντος, ακατήχητος, επιφανειακός, ασχολούμενος με όνειρα, με προλήψεις και δεισιδαιμονίες, φορτωμένος με μάγια και ξεματιάσματα και με πλημμελή γνώση της ορθόδοξης πίστης.
Ο λαός μας εξ αιτίας της σιωπής των ποιμένων δεν έχει πλέον κριτήρια να αποφασίσει γιά τη ζωή του και να ψηφίσει για την πατρίδα του. Κουβαλάει ιδέες απαράδεκτες για τους παπάδες και την Εκκλησία, για την παρούσα και για την άλλη ζωή και νομίζει επειδή σε κάποια στιγμή διάβασε την αγία Επιστολή και την Αποκάλυψη της Παναγίας, ότι έπιασε το κράσπεδο του ιματίου του Ιησού.
 Πρότυπα και σύγχρονοι άγιοι ασφαλώς υπάρχουν, αλλά συνεχής προσφορά του θείου λόγου και παρεμβάσεις αληθείας στην επικαιρότητα δεν υπάρχουν εκ μέρους των εκκλησιαστικών ποιμένων με αποτέλεσμα να προσεγγίζει ο λαός μας ακόμη και τα πιο άγιο πρόσωπα μοιρολατρικά, συναισθηματικά και μαγικά.
Γι΄ αυτό λοιπόν μη λέμε ότι μας φταίει η πρώτη φορά αριστερά. Ας κάνουμε την αυτοκριτική μας και ας καταλάβουμε ότι είμαστε πνευματικά τόσο ανώριμοι ώστε τη στιγμή που οι άλλοι λαοί αποκήρυξαν τον μαρξισμό, εμείς εδώ ψηφίζουμε αριστερούς και άθεους, ανθρώπους με αποκομμένες τις σχέσεις με την Εκκλησία και μετά διαμαρτυρόμαστε για τα κακά που μας βρήκαν.
Σε ένα λαό σοβαρό, πονεμένο, ειλικρινή, με βαθιά πίστη και στοχασμό, που έχει πάρει στα σοβαρά τη βασιλεία των ουρανών, που η Εκκλησιαστική του ηγεσία έχει λόγο και δυναμική παρουσία στα τεκταινόμενα, ο Θεός στέλνει και ανάλογους ηγέτες… Σε μας που μια ζωή παιδιαρίζουμε και κινούμαστε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, βλέπουμε τώρα όλοι τι μας έλαχε… Πάμε από το κακό στο χειρότερο… Τι άλλο να πούμε; Ως εδώ και μη παρέκει!!!

Μαΐ 31

ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ

ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΧΩΡΙΟΥ – ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ… ΕΝΑΣ ΤΡΟΠΟΣ… ΕΝΑ ΖΕΙΔΩΡΟ ΝΑΜΑ

    Η κατασκήνωσή μας που αριθμεί φέτος περί τα 56 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, ήρθε και πάλι να βάλει δυνατά στις καρδιές μας την παρουσία του Θεού. Σ’ αυτό δυναμικά συμβάλλει η προσευχή με τις όμορφες κατανυκτικές ακολουθίες και Θ. Λειτουργίες στο Εκκλησάκι των Αγ. Αθανασίου και Παντελεήμονος, τα πρωινά αγιογραφικά μας, οι ομιλίες στο αμφιθέατρο καιΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ Χ+Α 2007 363 την τραπεζαρία οι συζητήσεις με τους ομαδάρχες και τον π. Σεραφείμ και βεβαίως πάνω απ΄ όλα η Ιερά εξομολόγηση και η Θ. Κοινωνία που σφραγίζουν την θέληση και την εσωτερική μας δίψα να συμφιλιωθούμε και να ενωθούμε για πάντα με τον Αρχηγό της Ζωής και νικητή του θανάτου Ιησού Χριστό
μας.

Στη διάρκεια της περιόδου βεβαίως άπειρο είναιτο παιχνίδι,με τα μεγάλα ατομικά και γενικά πρωταθλήματα και τους φιλικούς αγώνες. Κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τις υπέροχες εκδρομές στο καταφύγιο, με το παιχνίδι του Δάσους και την διοργάνωση εκεί αγωνισμάτων όπως η σφαίρα, το ακόντιο, η διελκυστίνδα, ο δίσκος, ο ελεύθερος δρόμος και η σκυταλοδρομίες.

Άφθονο το γέλιο και στο θαλάσσιο λουτρό με τους εκεί αγώνες, ενώ τα ωραία τραγούδια της Κατασκηνώσεως που κάθε μέρα αφιερώναμε στο Θεό διαλαλούσν στις κατάφορτες πλαγιές του Καλλιδρόμου την χαρά των ψυχών και καρδιών μας που ζούσαμε στιγμές πρωτοχριστιανικές, στιγμές αγγελικές.

Στην όμορφη αυτή φύση κάθε βράδυ κάτω από τον έναΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ Χ+Α 2007 333στρο ουρανό και την σελήνη, όπου συζητούμε ζωηρά. Ή τοποθεσία, στην οποία ευρίσκεται, είναι μαγευτική. Τα δάση γύρω και τα ωραία Ελληνικά βουνά – με στυλοβάτη τους το πανέμορφο γαλάζιο τού απέραντου ουρανού – αποτελούν πνεύμονα ζωής. Παράλληλα οι κατα­σκηνωτές απολαμβάνουν πολλές ώρες ξέγνοιαστες, γεμάτες παιγνίδι, κέφι, χαρά, με διάθεση ανανεωμένη και συγχρόνως ευχάριστη.

Έκτος όμως από τη χαρά του παιγνιδιού μεγάλη τόνωση αποτελεί και ή θρησκευτική ανάταση, πού είναι πάγιο φαινόμενο. Τα αγιογραφικά πού διδάσκονται στους νέους μας, οι λατρευτικές εκδηλώσεις, ο αποδιδόμενος φόρος τιμής στην πατρίδα και την πίστη (με ημέρες ειδικά αφιερωμένες στα δύο αυτά ζωτικά θέματα της φυλής μας), oil συζητήσεις των ομαδαρχών στο πλαίσιο της ομάδας με τα παιδιά για τη δυναμική και αδιαπραγμάτευτη αξία της πίστης μας, oι προγραμματισμένες επισκέψεις στους αδελφούς μας άλλων Κατασκηνώσεων, όλα αυτά κάνουν πιό δυνατό το δεσμό μεταξύ μας και μας απογειώνουν πνευματικά ως επιβάτες τού ουρανίου τραίνου τού Θεού.

Τέλος, αφού εκφράσουμε τις θερμές ευχαριστίες μας και προς αφα­νείς ήρωες, όσους καθημερινά, ταπεινά και εθελοντικά, εργάζονται ως υπηρέτες τού χριστοκεντρικού αυτού οράματος, αποχαιρετούμε προσωρινά όλους με την έξης διαβεβαίωση: ότι και πάλι τού χρόνου θα δώσουμε στην Κατασκήνωση μας ένα βροντερό παρόν. Μέχρι τότε όμως ας τη μεταφέρουμε στην πόλη μας ως ζωντανή πραγματικότητα, αποκαλύπτοντας την στους συνανθρώπους μας με το κεράκι τής ψυχής μας, στην οποία ας κάνουμε νά χωρέσει «λάμψη στεντόρεια ηφαιστειακή».

Μια μέρα στην κατασκήνωση…OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Χαράματα… Μέσα στο δάσος ξεχωρίζει μόνο ένα σημείο. Η Κατασκήνωση! Ξημερώνει. Σ΄ όλες τις σκηνές βασιλεύει ησυχία. Ξάφνου, από μια μεριά της κατασκήνωσης ακούγεται το καμπανάκι: Νταν, νταν, νταν! Το πρωινό ξύπνημα! Οι σκηνές αναστατώνονται. Τα παιδιά τρέχουν προς το γήπεδο. Εκεί θα κάνουμε τη γυμναστική.

Μετά από την γυμναστική, δεν θα το ξεχάσω ποτέ, πηγαίνουμε στοπροσευχητάριο. Κάνουμε προσευχή και διαβάζουμε από την Αγία Γραφή μερικά κομμάτια. Έχοντας ακούσει τον λόγο του Θεού κάνουμε την έπαρση της Σημαίας.

Το αχνιστό γάλα, οι φέτες με την ωραία μαρμελάδα μας περιμένουν στην τραπεζαρία. Στη συνέχεια τρέχουμε να τακτοποιήσουμε τις σκηνές και την Κατασκήνωση. Η επιθεώρηση ακολουθεί. Κι ύστερα το παιχνίδι που ποτέ δεν ξεχνιέται. Οι ομάδες παίζουν μπάσκετ, βόλεϊ και ποδόσφαιρο. Υπάρχουν όμως και ατομικά παιχνίδια. Το παιχνίδι κρατά πολύ ώρα. Τρώμε το μεσημεριανό μας και το καμπανάκι χτυπάει για σιωπητήριο.

Το απόγευμα αφού τρώμε το πρόδειπ100_1316νο παίζουμε πάλι. Κατά το βραδάκι σταματάει το παιχνίδι και κάνουμε υποστολή της Σημαίας. Τρώμε το βραδινό και κάνουμε προσευχή. Ύστερα πάμε στα κρεβάτια μας.

Πολλές φορές περιμένουμε με λαχτάρα τα μεγάλα ομαδικά παιχνίδια που είναι οι εκπλήξεις μας. Το παιχνίδι του δάσους με τα καρτελάκια στο μέτωπο που τα κρύβουμε πίσω από τους κορμούς των δέντρων, το παιχνίδι του κρυμμένου θησαυρού μέσα στην ρεματιά
, το παιχνίδι των ταχυδρόμων που το παίζουμε με τους φακούς την νύχτα.

Υπάρχουν και οι ιερότερες στιγμές στην Κατασκήνωση. Όχι φαΐ και παιχνίδι, αλλά κάτι πολύ καλύτερο. Την Κυριακή πάμε στην Εκκλησία της Κατασκήνωσης και κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι στις δέκα αυτές ημέρες ανανεώνονται οι δυνάμεις μας, αποκτούμε πολύ καλούς φίλους και γυρίζουμε με πολύ ευχάριστες αναμνήσεις.

Εφόδια για την κατασκήνωση

Σεντόνια 4

Μαξιλαροθήκες 2

Πετσέτες προσώπου 2

Πετσέτες ποδιών 2

Πετσέτα λουτρού – μπάνιου

Μαγιό

Πιζάμες 2

Ζακέτες ή μπουφάν

Κάλτσες

Εσώρουχα – φανελάκια

Ρούχα αθλητικά

Ρούχα πρόχειρα (βερμούδες)

Ρούχα για την Εκκλησία

Παπούτσια (καλά, αθλητικά, πρόχειρα)

Σαγιονάρες

Σαμπουάν, χτένα, σφουγγάρι

Νυχοκόπτης, αφρόλουτρο, σαπούνι

Σάκος για τα άπλυτα

Οδοντόκρεμα – οδοντόβουρτσα

Κρεμάστρες απλές

Αδιάβροχο

Φακός, παγούρι, καπέλο, γυαλιά ηλίου

Μουσικά όργανα

ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

Σημειωματάριο – Στυλό

 

    Σημείωση:  Επίσης δεν φέρνουμε στην κατασκήνωση ψηφιακά συστήματα ήχου και εικόνας ατομικής χρήσεως και κοσμικά περιοδικά. Οι αποσκευές να έχουν το όνομα του Κατασκηνωτή.

Καθημερινό Πρόγραμμα

7.45  π.μ. Έγερση
7.50  π.μ. Γυμναστική
8.00  π.μ. Πλύσιμο – ετοιμασία
8.15  π.μ. Προσευχή – Αγιογραφικό Ανάγνωσμα
8.55  π.μ. Έπαρση σημαίας
9.00  π.μ. Πρωινό
9.30  π.μ. Τακτοποίηση σκηνών – Ομαδική εργασία
10.00  π.μ. Επιθεώρηση
10.15  π.μ. Αναγνωστήριο
10.45  π.μ. Ελεύθερη ώρα- Παιχνίδι
13.15  μ.μ. Λήξη παιχνιδιού
13.45  μ.μ. Γεύμα
3.00  μ.μ. Άναύπαση – Σιωπητήριο
4.30  μ.μ. Έγερση
4.45  μ.μ. Πρόδειπνο – Εγκυκλοπαιδικό
5.00  μ.μ. Ελεύθερη ώρα – παιχνίδι
7.30  μ.μ. Λήξη παιχνιδιού
8.00  μ.μ. Υποστολή σημαίας
8.15  μ.μ. Συγκέντρωση ομάδος
9.00  μ.μ. Δείπνο
10.15  μ.μ. Προσευχή
11.00  μ.μ. Σιωπητήριο