Φεβ 24

ΤΟ ΔΙΑ ΚΟΛΛΥΒΩΝ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΤΗΡΩΝΟΣ

Λέγει ο άγιος απόστολος Παύλος, ότι «η πάλη ημών των χριστιανών δεν είναι προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τα αρχάς και τας εξουσίας του σκότους, προς τα πνευματικά της πονηρίας εν τοις επουρανίοις, προς τον κοσμοκράτορα του σκότους του αιώνος τούτου». Δηλαδή δεν παλεύουμε με ένα άνθρωπο σαν κι εμάς σε ένα στάδιο. Εμείς πολεμάμε με έναν εχθρό αόρατο τις περισσότερες φορές, πολύ κακό και πονηρό, δυνατότερο και εμπειρότερο από μας. Διεξάγουμε λοιπόν ένα αόρατο πόλεμο.

Στον αόρατο αλλά υπαρκτό αυτόν πόλεμο ο εχθρός διάβολος μισεί με αβυσσαλέο μίσος τον Αρχηγό και Λυτρωτή μας Χριστό και την αθάνατη ψυχή μας. Μισεί τον Χριστό, αλλά δεν μπορεί να του κάνει κάτι. Τίποτε. Τον νίκησε κατά κράτος ο Χριστός στο Γολγοθά και έμπηξε το Ζωηφόρο Σταυρό Του στα σπλάγχνα του Άδη. «Κύριε, όπλον κατά του διαβόλου, τον σταυρόν σου ημίν δέδωκας. Φρίττει γαρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν, ότι νεκρούς ανιστά και θάνατον κατήργησε…»

Μισεί όμως και τον θεόπλαστο άνθρωπο και σ΄ αυτόν στρέφει καταπάνω του όλα τα «πεπυρωμένα βέλη» των πειρασμών. Θέλει να τον αποκόψει από την πηγή της ζωής που είναι ο Χριστός και η Εκκλησία με το Ευαγγέλιο και τα άγια Μυστήρια. Ζηλεύει και φθονεί τη χάρη και τη θέση που έδωσε ο Χριστός στον άνθρωπο και προσπαθεί να ματαιώσει το έργο της σωτηρίας του. Βάζει εμπόδια. Λέει ψέματα, συκοφαντεί τον Άγιο Θεό, κηρύττει «έτερο ευαγγέλιο του όφεως», είναι πλάνος και πατέρας των αιρέσεων και των σχισμάτων, και τελικά είναι «ανθρωποκτόνος», διψά για αίμα. Κυρίως υπολογίζει τον χρόνο, τον τόπο, τον τρόπο της ζωής μας και ανάλογα με τα δικαιώματα που του δίνουμε μολύνει και αλλοιώνει την ύπαρξή μας και τη σχέση μας με το Θεό μας.

Πάντοτε έτσι εργάζεται ο παγκάκιστος, ιδιαίτερα όμως στο ξεκίνημα κάθε καλού έργου, όπως είναι ο γάμος, η βάπτιση, η χειροτονία, η μετάνοια, αλλά και η Μεγάλη Τεσσαρακοστή και η Μεγάλη Εβδομάδα. Μεγάλες γιορτές και περίοδοι που οι άνθρωποι ή προγραμματίζουν την κάθαρσή τους ή χαίρονται τη σχέση τους με το Χριστό, τότε αυτός επεμβαίνει. Βάζει εμπόδια να μη ξεκινήσουμε κάτι καλό, να μη συνεχίσουμε το καλό που ξεκινήσαμε, να μη τελειώσουμε ό,τι θεάρεστο προγραμματίζουμε υπέρ της σωτηρίας της ψυχής μας. Δυστυχώς κάποιες φορές πετυχαίνει πολλά στον τομέα αυτό, αλλά στο τέλος ο «Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά».

Αυτό έγινε και με το «διά κολλύβων θαύμα». Σκέφτηκε ο βαπτισμένος μέν, παραβάτης δε και ειδωλολάτρης μετά, αυτοκράτορας Ιουλιανός, να μολύνει διά ραντισμού με αίμα από θυσίες στα είδωλα τα τρόφιμα της λαϊκής αγοράς στην Κωνσταντινούπολη τις παραμονές της Καθαράς Εβδομάδας ώστε να δημιουργήσει πρόβλημα συνειδήσεως στις ψυχές των κατά Θεόν αγωνιζομένων χριστιανών.

«Ο Θεός όμως αγαπά τον κλέφτη, αγαπά και το νοικοκύρη». Έστειλε αφ΄ εσπέρας στον Πατριάρχη Ευδόξιο τον άγιο Μεγαλομάρτυρα Θεόδωρο τον Τήρωνα (= νεοσύλλεκτο) και προειδοποίησε δια το επικείμενο γεγονός τον Ποιμενάρχη. Αντί λοιπόν να αγοράσουν μολυσμένα τρόφιμα οι χριστιανοί, έβρασαν στάρι (= κόλλυβα) την άλλη μέρα και έφαγαν καθ΄ υπόδειξη του αγίου. Έτσι ο άγιος Θεόδωρος «λίαν εύφρανε τους ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους», «μόνος δε έμεινε να στενάζει του σκότους ο προστάτης διάβολος και ο σκλάβος του παραβάτης βασιλιάς».

Το θαύμα της σωτηρίας επαναλαμβάνεται διαχρονικά μέσα στην ιστορία της Εκκλησίας και μέχρι της συντελείας των αιώνων αυτό ακριβώς θα συμβαίνει: «εκεί που οργώνει ο διάβολος, σπέρνει ο Θεός» (άγ. Παϊσιος). Υπό δύο όρους όμως: Τους λέγει ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος: «αντίστητε τω διαβόλω – εγγίσατε τώ Θεώ». Να μη δίνουμε λοιπόν «τόπον τω διαβόλω», αιτίες και αφορμές και να ζητάμε πάντοτε την βοήθεια του Θεού. Να επαναλαμβάνουμε διαρκώς τις υποσχέσεις του βαπτίσματός μας: «Αποτάσσομαι τω σατανά και συντάσσομαι τω Χριστώ». Τότε ο Πανάγαθος Θεός θα στέλνει αγίους και αγγέλους, αυτή την Παναγία Μητέρα Του να μας σώζουν από τις παγίδες του πονηρού και των πονηρών που είναι απλωμένες στη γη. ΓΕΝΟΙΤΟ.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.