Απρ 17

ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΕΞΩ !!!

Αλήθεια, τι λαός είμαστε;
Κάνει εντύπωση πως όλες τις μεγάλες γιορτές τις μετατρέπουμε σε διασκέδαση, σε μπαράκια και κλαμπάκια…
Όλη τη Μ. Εβδομάδα γεμάτες οι καφετέριες.
Ορθοστασία στα Ορθάδικα!!!
Ορθοστασία, μέχρι έξω το πεζοδρόμιο και το δρόμο…
Πιο πολλή κι από τους ιερούς Ναούς, μερικοί από τους οποίους, κυρίως στην περιφέρεια, «έχασκαν ως γεροντική οδοντοστοιχία».
Και η μουσική στη διαπασών!
Γιατί τόσος μαζοχισμός;
Μερικοί μάλιστα όντας όρθιοι γυρίζουν και κοιτάζουν έξω στο δρόμο αμήχανα τους διερχομένους!!!
Τι νιώθει όλος ο κόσμος αυτός;
Αλήθεια, γιατί μαζεύτηκαν όλοι στις πόλεις;
Φοβερό αυτό το πάθος της αστυφιλίας!
Πιο παλιά για άλλους λόγους… Σήμερα για άλλους…
Μπορεί οι συνεχείς επικαλύψεις και συγχωνεύσεις Δήμων και Κοινοτήτων να δικαιολογούν κάποια τέτοια φαινόμενα.
Ακόμη και στις κωμοπόλεις πλέον δεν βρίσκουν οι άνθρωποι αυτά που θέλουν για τους ίδιους ή τα παιδιά τους.
Ναι, αλλά αυτά δεν επιβάλλουν στον άλλο να αφήσει το σπίτι του και με το πρόσχημα μιας ψευτοδουλειάς να ρθεί να ζήσει μια υποβαθμισμένη ζωή στην πόλη ενώ τον χωρίζουν περίπου 30 χιλιόμετρα από υπηρεσίες και καταστήματα.
Λίγα χιλιόμετρα να μένει κάποιος μακριά από την πρωτεύουσα του Νομού, θα κάνει τα αδύνατα δυνατά να ζήσει στο κέντρο. Να έχει τα πάντα στα πόδια του.
Και στην πόλη να ζει, θέλει να νοικιάσει για να αυτονομηθεί.
Ας το κάνει. Δικαίωμά του.
Αλλά γιατί το κάνει;
Κυρίως για να κάνει τη ζωή του.
Ναι, αλλά να μη ζητάει…
Γιατί εξακολουθεί και ζητεί λεφτά από τους δόλιους τους γονείς…
Και λεφτά και φαγητά και πλυσίματα και σιδερώματα…
Κι αν δεν επιτύχει το πείραμα, ξαναγυρίζει στη φωλιά..
Τι είναι αυτό;
Ματαιότητα. Αποτέλεσμα της κρίσεως και της νοοτροπίας.
Περισσότερο της νοοτροπίας.
Θα μπορούσαμε να ήμασταν άρχοντες στην περιφέρεια.
Τώρα γινόμαστε δούλοι και μάζα στο κέντρο.
Τόση γλύκα και έλξη έχει το κέντρο.
Το κέντρο της κοσμικής ζωής κυρίως.
Περί αυτού πρόκειται.
Θέλουμε να κάνουμε «το κομμάτι μας».
Αλλά με «ξένα κόλλυβα».
Ναι, αλλά όλο αυτό έχει κόστος: παρατείνει την εκκρεμότητα της ζωής στο άπειρο και ναρκοθετεί την προοπτική για μια πετυχημένη αποκατάσταση με υποκατάστατα.
Το φοβερό είναι ότι εγκαταλείψαμε τη γη μας και ζητάμε όλοι καθαρές δουλειές. Αφήσαμε τη πρωτογενή οικονομία και βαλθήκαμε όλοι να ζήσουμε σε μορφές εξαρτημένης εργασίας ισχυριζόμενοι δήθεν ότι δουλεύουμε και πληρωνόμαστε.
Ενοίκιο, ΔΕΗ, Νερό, Τηλέφωνο, Κοινόχρηστα..
Από πού βγαίνουν αυτά;
Αν δεν υπήρχαν οι συντάξεις…
Αρα αυτοαπατόμαστε!
Κι από την άλλη δεν αρνούμαστε με τίποτε τα έξοδα για το κινητό, την έξοδο και τον καφέ, τα καύσιμα και τα άλλα του αυτοκινήτου.
Αυτό το φαινόμενο θυμίζει το μαρτύριο του Σισύφου και του Ταντάλου. Ποτέ δεν γυρίζουμε την πέτρα στην άλλη πλευρά του λόφου κι όλο μας παίρνει από κάτω και ποτέ δεν φτάνουμε στην πηγή να πιούμε νερό, απλά ως άλλοι Νάρκισσοι θαυμάζουμε την ομορφιά μας.
Είναι αλήθεια, ότι η συσσώρευση πλούτου και η συγχώνευση υπηρεσιών δρά δαιμονικά κατά του ανθρωπίνου προσώπου.
Επί πλέον η έλλειψη παιδείας και ρεαλισμού σκοτώνουν την αξιοπρέπεια.
Κάποιος πρέπει να κάνει πραγματική αποκέντρωση και αληθινή ενημέρωση των ανθρώπων, διότι η εξάρτηση από δήθεν απασχολήσεις δεν προάγει την ποιότητα ζωής και βλάπτει σοβαρά την πνευματική υγεία.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.