Ο πολίτης της σύγχρονης Ελλάδας

Ο Έλληνας, γεννημένος σε μια ευλογημένη γη, με το ανήσυχο πνεύμα, τη διάθεση για φιλοσοφία, τον πολιτισμό, την αναζήτηση του Θεού, την αρετή της φιλοξενίας, θύμα πάντοτε του αιώνιου διχασμού…., τώρα κατήντησε απολιτισμικός.

Τα χρόνια πέρασαν γρήγορα. Επαναστατήσαμε βιομηχανικώς! Μάθαμε να τρώμε συσκευασμένα σκουπίδια αποκαλούμενα τρόφιμα, μάθαμε να αμαρτάνουμε χειρότερα από όλους, δεχθήκαμε και ψηφίσαμε ανομολόγητα πάθη καταδικασμένα από το Ευαγγέλιο, ονομάσαμε το Χριστό με ένα πλήθος προσδιορισμών και επιθέτων, αποκτήσαμε ενδοεπικοινωνιακούς καταδότες, προσβάλλαμε και σπιλώσαμε το κατ’ Εικόνα Θεού σε τέτοιο βαθμό που είμαστε αναπολόγητοι.

Όλοι μαζί φθάσαμε ως εδώ. Διότι κάποιοι γνώρισαν αλήθεια και Θεό και δε μίλησαν για το Θεό. Μας είπαν ψέματα!!! Ο Χριστός δεν είναι μόνο Αγάπη είναι Αγάπη και Δικαιοσύνη. «Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος»!

Συγκλονιστικά τα κηρύγματα αγάπης! Ένας δεσπότης κάποτε στην Ανάσταση μετά το Χριστός Ανέστη, εν μέσω «πανδημίας» των Τούρκων είπε: «αγαπητοί μου Χριστιανοί, σήμερα πρέπει να ασπασθούμε όλοι το μωαμεθανισμό, για το καλό μας» – μέρα που διάλεξε, αί; – και οι Ορθόδοξοι δεν υπάκουσαν. Ο δεσπότης ονομάστηκε Αλή και έγινε τούρκος δικαστής, και μετά από χρόνια μετάνιωσε και ξέπλυνε την αμαρτία με το μαρτύριό του.

 Σταυρώνουμε συχνά το Χριστό αντί να σταυρωθούμε για το Χριστό; Κάνουμε υπακοή, θα μας απαντήσουν. Που κατήντησε η υπακοή! Να κλάψουμε πικρά, διότι τα άλαλα και τα μπάλαλα που έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έφθασαν να κυβερνούν τον κόσμο, την εκκλησία, τα μοναστήρια, όχι στο συνολό τους βέβαια. Λίγοι μοναχοί και λίγα μοναστήρια, ως καλή ζύμη αντέχουν και φωτίζουν τους πιστούς. Φωτίζουν και φωτίζονται. Αγιάζονται, διότι αγαπούν την ευπρέπεια του οίκου του Θεού!

Όσοι δεν αγαπούν την ευπρέπεια του οίκου του Θεού, εκβιάζουν και τους πιστούς να σπιλώσουν αυτήν, άκουσον άκουσον ότι δήθεν θα κλείσει η εκκλησία …

 Θα το πούμε άλλη μια φορά, ότι η εκκλησία δεν έκλεισε ποτέ, και στα βουνά θα πάμε και στις ερήμους, με τη χάρη του Θεού,…και ένα μυστικό: “πολλοί κάνανε Ανάσταση φέτος σε όλη την Ελλάδα”.

Σήμερα όσο ποτέ, θα πρέπει να φεύγουμε τα βαρέα αμαρτήματα, της σαρκός κυρίως, για να σκηνώσει εντός μας το πνεύμα το Άγιο, το οποίο θα μας φωτίζει τι να λέμε, τι να πράττουμε και τι να απολογούμαστε όταν θα μας σύρουν ως κοινούς εγκληματίες του ποινικού δικαίου σε τμήματα αστυνομικά, δίκες, και ανακρίσεις.

 Μένουμε νεκροί, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς μετάνοια, και νεκροί θα παραμείνουμε αν δεχόμαστε τα πάντα. Διότι η χλιαρή πίστη θα εκλείψει. Θα γίνουν όλοι άπιστοι ή ολιγόπιστοι.

 Ψηφίσθηκε η τοποθέτηση καμερών, με εικόνα και ήχο, σε κάθε δρόμο της ένδοξης πατρίδας μας, για να ακούνε και να βλέπουν όσοι θέλουν τον έλεγχο του πληθυσμού. Για να μη μιλάει κανείς ενάντια στα σχεδιά τους, για να μην ακούγεται λόγος Θεού, για να βλέπουν και να συλλαμβάνουν άμεσα, να εξαφανίζουν κάθε φωνή λογικής, για να γίνουν κυρίαρχοι σε μια γη, η οποία γέμισε από βδελύγματα πορνείας, ακολασίας, παιδεραστίας. Πώς λοιπόν μετά το άθεο αποικιοκράτος των Αθηνών, να μη βάλει τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα νηπιαγωγεία;

Η εκκλησία πρέπει  να μιλήσει. Εκκλησία είμαστε όλος  ο λαός. Ένας λαός που δε μετέχει στην εκκλησία, δεν έχει νόημα .

Διότι οι πολλοί του λαού, και οι δίκαιοι του λαού, οι οποίοι λιτανεύουν το πρόσωπο του Θεού λιγόστεψαν και λιγόστεψαν πολύ. Πλέον οι πιο πολλοί, λιτανεύουν ένα ασθενικό προσωπείο, το οποίο δε θυμίζει σε τίποτα την Εικόνα του Θεού. Λεφτά και επιδόματα. Κάπως έτσι είπε ένας μοναχός θα φέρουν και τον Αντίχριστό. Ως σωτήρα, ο οποίος θα μοιράζει λεφτά.

Αυτό που είμαστε είναι και η εικόνα του Θεού, αν εμείς σπιλώσουμε την Εικόνα του Θεού, τότε φτιάχνουμε δικό μας Θεό, δικό μας Χριστό. Άρα γινόμαστε Θεομάχοι. Καλύτερα με το Χριστό, σε κάθε πόνο, σε κάθε θλίψη, σε κάθε χαρά, σε κάθε διωγμό.

Από πότε έχει κάποιος να χαμογελάσει αληθινά ή να νιώσει ελεύθερος, μετά την επέλαση του κόβειν, ο οποίος μας κόβει με τη μέθοδο του σαλαμιού; Μας πήραν το χαμόγελο. Ο Θεός μας έκανε ελεύθερους, να καταλαβαίνουμε, να πράττουμε αν θέλουμε την αμαρτία. Ο κόσμος μας κάνει σκλάβους.  Σε τρελαίνουν κάθε μέρα για να σε κάνουν ζώο, τσιπαρισμένο μοσχάρι, τσιπαρισμένο σκύλο, έτοιμο να σε φάνε ή να σε σκοτώσουν ανά πάσα στιγμή.

Πώς διχάζουν τον κόσμο, με τι μαεστρία… Εσκέφτηκαν οι δόλιοι ότι η εκκλησία θα υποχωρήσει, όπερ και εγένετο, τόσο χρόνια υποχωρεί σε όλα. Την έκλεισαν!

Μετά αφήσαν ελεύθερα τα σουπερμάρκετ, τις τράπεζες, μα γιατί όχι ανοικτά και η εκκλησία…φώναζαν πολλοί ορθόδοξοι……. Και εμείς αγαπητοί τα έλλογα ζώα…. Τους ευχαριστούμε κιόλας που μας άνοιξαν τις εκκλησίες……ενώ δεν κάναμε Ανάσταση!!!!!!!!!!!-κάποιοι έκαναν ευτυχώς. 

Οι μώλωπες από τα τραβήγματα των οργάνων του νόμου, που βρίσκονται παντού, οι οποίοι κακοποιούν τα πρόβατα του Χριστού, θα είναι η μαρτυρία μας, ότι πιστεύσαμε στο Χριστό.

 Στην κατάσταση που είμαστε, πρέπει να μη διχαζόμαστε. Κανένας από τους ορθοδόξους δεν πρέπει να κατακρίνει πλέον όσους συχνάζουν στις καφετέριες και στα εστιατόρια με πρόσωπο ελεύθερο και πρόσωπο χαμογελαστό. Τουλάχιστον αυτοί οι άνθρωποι έχουν το κατ’ Εικόνα σε καλύτερη κατάσταση από ότι κάποιοι άλλοι.

 Ο Χριστός αγάπησε τελώνες και πόρνες, και όταν δεν ήρθαν στο δείπνο οι καλεσμένοί του, επικαλούμενοι αγρούς, γυναίκα, υποχρεώσεις, βρήκε και τραπέζωσε όλους τους κουτσούς, χωλούς, φτωχούς, για να τους κάνει σύνθρονους στην αιώνια βασιλεία Του. Εμείς διαλέγουμε, με εφόδιο την ελευθερία μας.

Από το διαπολιτισμικό μοντέλο τους κράτους που είχε διαφημιστεί, τώρα περάσαμε στο απολιτισμικό. Κανένας άνθρωπος ξεχωριστός, καμία χαρά.

Θα κυκλοφορούμε με ένα ολόσωμο τζάμι σε λίγο, ή θα έχουμε εκπροσώπους ρομποτικούς, ολογράμματα, ή κάτι θα βρουν οι ‘έξυπνοι’ της γης, αφού τους χρημοτοδοτούμε αγοράζοντας κινητά σύγχρονα, υπολογιστές, προγράμματα. Τους πλουτίζουμε για να μας φτωχύνουν. Που είναι το πνεύμα του ελληνισμού και της ορθοδοξίας; Λιτότητα, απλότητα, ησυχία, αυτάρκεια, ανθρώπινος βίος….Άνθρωπο θα ζητούμε, όπως ο Διογένης, με το φανάρι.

Η εκκλησία,  ποτέ δεν σκοτώνει, δεν εξουθενώνει τον άνθρωπο. Πάντα δίνει τη μετάνοια. Ο Θεός, είναι η ελευθερία σου, την οποία σου στερούν οι χρηματισμένοι επιστήμονες, του δόγματος ‘επιστήμη εστί η πλήρης αμάθεια συγκεντρωμένη επί του αυτού θέματος’.

 Πλέον ο άνθρωπος δεν έχει πρόσωπο, άρα δε μπορούμε πια να λέμε ‘Είδες τον αδερφό σου! Είδες το Θεό σου!’. Άρα απομακρυνόμενοι και διχαζόμενοι από το συνάνθρωπο, δε βλέπουμε πια το Θεό. Δυστυχώς!!!!!!!!!!!!

 Οξυγόνο είναι ο Χριστός και ο αδελφός μας. Τα πάντα υπέρ αυτών, για τη δόξα του Χριστού και την αγάπη του αδελφού.

Ας δούμε τα ζώα, με τον τρόπο τους δοξολογούν το Θεό, και ας μην έχουν ελπίδα αιώνιας ζωής, εμείς τί κάνουμε;

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΣΕΠΗΣ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΑ 200 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

           Μόλις ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

το νέο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΣΕΠΗΣ  2021

          από την Πανελλήνιο Ένωση Γονέων η

          « ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ  ΑΓΩΓΗ» (ΓΕΧΑ)

        Το νέο ημερολόγιο είναι αφιερωμένο

  στα 200 χρόνια από την Εθνεγερσία του 1821

   Ένα ημερολόγιο που πρέπει να έχει ο  Καθένας στην τσέπη του. Και μην ξεχνάτε αγοράζοντας το ημερολόγιο

βοηθάτε το Χριστιανικό Έργο

ΜΟΝΟ ΜΕ 1

Η ποινική αξιολόγηση του κρατικού πειθαναγκασμού των πολιτών σε παρατεταμένη μασκοφορία

Όπως είναι γνωστό σε κάθε φοιτητή Νομικής με βασικές γνώσεις Ποινικού Δικαίου, δράστης ενός εγκλήματος δεν είναι μόνο εκείνος που επιφέρει το εγκληματικό αποτέλεσμαχρησιμοποιώντας τα ίδια του τα χέρια, αλλά και εκείνος που, για να πετύχει τον σκοπό του, δρα στο παρασκήνιοεργαλειοποιώντας κάποιο άλλο πρόσωπο.

Αυτό είτε αγνοείτην βλαπτική επίδραση της ενέργειάς του είτε την γνωρίζει μεν, πλην όμως αισθάνεται ότι δεν μπορεί να πράξει διαφορετικά, επειδή τελεί υπό καθεστώς σοβαρής ψυχικής πίεσης την οποία του προκάλεσε ο δράστης. Ο τελευταίος ονομάζεται έμμεσος αυτουργός, διότι τελεί το έγκλημα διά της πλαγίας οδούκαι όχι φανερά με τις δικές του δυνάμεις.

Σχολικό παράδειγμα έμμεσης αυτουργίας αποτελεί ο εξαναγκασμός του θύματος σε αυτοβλάβη ή αυτοδιακινδύνευση μέσω της απειλής που εκτοξεύει εναντίον του ο δράστης:π.χ. ο Α απειλεί τον Β ότι, αν δεν αυτοπυροβοληθεί, θα του σκοτώσει τα παιδιά ή ότι, αν δεν δεχθεί να παίξει ρώσικη ρουλέτα μαζί του, θα τον απολύσει.

Ο θεσμός της έμμεσης αυτουργίας είναι πολύ σημαντικός, δεδομένου ότι, χάρη σε αυτόν, ο δράστης των ανωτέρω παραδειγμάτων καθίσταται υπόλογος για ό,τι πέτυχε ή προσπάθησε να πετύχει με την απειλή του, παρότι η συμπεριφορά του θύματος είναι καθ’ εαυτήν ποινικώς αδιάφορη, αφού η αυτοπροσβολή δεν είναι αξιόποινη πράξη.

Στην εποχή του κορωνοϊού ζήτημα έμμεσης αυτουργίας με πειθαναγκασμό του θύματος σε αυτοδιακινδύνευσητίθεται σε όλες εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι διαχειριστές της υγειονομικής κρίσης, αποφεύγοντας να διαφωτίσουν επαρκώς τους πολίτες περί της επικινδυνότητας της μασκοφορίας για την υγεία και την ζωή τους, επιχειρούν να τουςπειθαναγκάσουν ή εν τέλει τους πειθαναγκάζουν, με την απειλή υψηλού προστίμου μεσούσης πρωτοφανούς οικονομικής δυσπραγίας, να κάνουνπαρατεταμένη χρήση μάσκας σε ολοένα και περισσότερους χώρους.

Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, την παρατεταμένη χρήση μάσκας εντός κλειστών (αλλά και κάποιων ανοιχτών) χώρων,οι πολίτες πειθαναγκάζονται σε αυτήν χωρίς να έχει προηγηθεί επίκληση κλινικών δοκιμών, ερευνών και στατιστικών μελετών δημοσιευμένων σε έγκριτα ιατρικά περιοδικά που να καταδεικνύουν ότι όντως η χρήση της μάσκας προφυλάσσει από την μόλυνση εμποδίζοντας την διασπορά του ιού (σημειωτέον ότι σε κάποιες συσκευασίες μη ιατρικών μασκών αναγράφεται ότι αυτές δεν προσφέρουν προστασία από τον κορωνοϊό) αλλά και, ταυτοχρόνως, ότι δεν παράγει κινδύνους για την υγεία και την ζωή των πολιτών σχετιζόμενους με την έκλυση διοξειδίου του άνθρακα σε τοξικά επίπεδα ως συνέπεια της χρήσης της.

Και τούτο, μολονότι κυκλοφορούν άκρως ανησυχητικά (και μη αμφισβητηθέντα) δημοσιεύματα που οδηγούν προς την αντίθετη κατεύθυνση, όπως π.χ. εκείνο της New York Post στις αρχές Μαΐου για τον θάνατο δύο παιδιών στην Κίνα,τα οποία έκαναν γυμναστική φορώντας μάσκα.

Την υπόνοια ότι η εκτεταμένη και παρατεταμένη χρήση μάσκας δεν είναι μέσο πρόσφορο για την αποτροπή της μετάδοσης του κορωνοϊού τροφοδοτεί η εξής λογική σκέψη: Εφόσον οι υγειονομικοί διαχειριστές αναγκάζονται να αυστηροποιούν κλιμακωτά την χρήση της και, παρά ταύτα, ο αριθμός των κρουσμάτων αυξάνεται αντί να μειώνεται, τότε αυτό τι άλλο σημαίνει από το γεγονός ότι εφαρμόζεται ένα δρακόντειο μέτρο που εν τέλει αποδεικνύεταιακατάλληλο για τον σκοπό που εκλήθη να υπηρετήσει;

Δεν είναι, λοιπόν, προδήλως εσφαλμένη η εμμονή στην εφαρμογή ενός μέτρου που φαίνεται ότι δεν πληροί το κριτήριο της προσφορότητας; Θα έδινε άραγε ποτέ ένας θεράπων ιατρόςεντολή για αύξηση του αριθμού των χημειοθεραπειών, αν διεπίστωνε ότι αυτές δεν συνέβαλαν μέχρι τώρα στην βελτίωση της υγείας του καρκινοπαθούς; Είναι χαρακτηριστική εν προκειμένω η απορία που διατυπώνει ο Hans-Christian Rössler στο άρθρο του με τίτλο “Γιατί ανεβαίνουν πάλι οι αριθμοί στην Ισπανία;”, δημοσιευμένο στην έγκριτη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeiner Zeitung (11.8.2020). Ειδικότερα, αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσο πολλές μολύνσεις στην Ισπανία, μολονότι κυριαρχεί σχεδόν παντού η υποχρεωτική μασκοφορία.

Η προοδευτική επέκταση της υποχρεωτικής μασκοφορίας κατά παραγνώριση της ακαταλληλότητάς της να αναχαιτίσει την αύξηση των κρουσμάτων είναι πιθανό να οδηγήσει σε επιβολή της όχι μόνο σε όλους τους εξωτερικούς χώρους, αλλά ακόμη και εντός των σπιτιών μας (“οίκοι μασκοφορία”!), κατά προφανή παράβαση της αρχής “my home is my castle”.

Κι αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει άραγε να αναμένουμε την όχι πολύ μακρινή εποχή όπου –σαν τα οργουελικά ελικόπτερα της Ωκεανίας– θα πλησιάζουνdrones τα παράθυρά μας για να ελέγχουν την τήρηση της “οίκοι μασκοφορίας”; (πρβλ. Όργουελ,1984, μτφ.: Νίνα Μπάρτη,εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1978, σελ. 12). Ή μήπως θα υλοποιηθεί μέχρι και ο οραματισμός του Ιονέσκο, ο οποίος στο “Παιχνίδι της σφαγής” (μτφ.:Π. Μάτεσις, εις: Θεατρικά, Αθήνα-Δεκέμβριος 1971, σελ. 285) έγραφε: «Μας χρειάζονται επόπτες ορκωτοί, οι οποίοι θ’ αρχίσουν έρευνες μέσα στις μολυσμένες κατοικίες, προκειμένου να γνωματεύουν αν πρόκειται όντως για το θανατηφόρο μίασμα»;

Συνυφασμένες με το ζήτημα της (μη) προσφορότητας είναι και οι εξής δύο παράμετροι: Πρώτον, πολλές μάσκες δεν εφαρμόζουν στο πρόσωπο κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ναδιασφαλίζεται ο πλήρης αποκλεισμός της επαφής του με τον ενδεχομένως μολυσμένο αέρα(ειδικότερα, ένθεν και ένθεν των ρουθουνιών καταλείπεται συνήθως κενό). Δεύτερον, είναι εκ των πραγμάτων αναγκαίο να αφαιρείται η μάσκα ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ώστε να καθίσταται δυνατή η τέλεση ζωτικών για τον ανθρώπινο οργανισμό ενεργειών, όπως είναι ηλήψη τροφής και υγρών· δεν πρέπει δε να λησμονηθεί ότι κάθε άλλο παρά σπάνιο είναι το φαινόμενο να τραβάει ο πολίτης με τα χέρια του την μάσκα, προκειμένου να μπορέσει ναμιλήσει ευκρινέστερα, ώστε ο συνομιλητής του να τον ακούσει ευχερέστερα.

Άρα, ο κίνδυνος μετάδοσης του ιού εξακολουθεί υφιστάμενος παρά την χρήση μάσκας.       

Στο πλαίσιο της σχετικής συζήτησης δεν πρέπει να αγνοηθούν δύο ακόμη κρίσιμες πτυχές:

Ο πειθαναγκασμός των πολιτών σε παρατεταμένη μασκοφορία επιχειρείται παρά την εφαρμογή άλλων προληπτικών μέτρων που μπορούν να εγγυηθούν αυτοτελώς ή συνδυαστικώς την αποφυγή της μετάδοσης: όταν υπάρχει θερμομέτρηση ή/και διαχωριστικόplexiglas ή/και απόσταση 1,5-2 μέτρων, δεν καθίσταται  αντιληπτόγιατί κρίνεται αναγκαίος ο περαιτέρω –και δη παρατεταμένος– περιορισμόςτης ελευθερίας του πολίτη μέσω της μασκοφορίας.

Μείζονα ανησυχία για την (μη) λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος προκαλεί το γεγονός ότι η σταδιακή επέκταση του μέτρου της υποχρεωτικής μασκοφορίαςαποφασίζεται πάντοτε (όπως συμβαίνει από την αρχή της παρούσας υγειονομικής κρίσης) με μόνη την επίκληση της εισήγησης των περίφημων “ειδικών”, χωρίς να καταστεί ποτέ γνωστό το ακριβές περιεχόμενο αυτής και χωρίς να διεξαχθεί κοινοβουλευτικός διάλογος ή μια ευρεία δημόσια συζήτηση με αντικείμενο την προσφορότητα, την αναγκαιότητα και την (stricto sensu) αναλογικότητα του εν λόγω μέτρου για την αντιμετώπιση της πανδημίας. Ως εκ τούτου, οι υγειονομικοί και κυβερνητικοί διαχειριστές δίδουν την εντύπωση ότι ενεργούν στην βάση της λογικής “αποφασίζομεν και διατάσσομεν”.

Το ότι η μασκοφορία δεν είναι απλώςαμφίβολης αποτελεσματικότητας για την μη διάδοση του ιού (πρβλ. την είδηση ότι η ολλανδική κυβέρνηση δεν συστήνει στους πολίτες να φορούν μάσκες λόγω αντικρουόμενων επιστημονικών στοιχείων), αλλά, πολύ περισσότερο, μπορεί να αντενδείκνυται ως επικίνδυνη για την υγεία και την ζωή των πολιτώνσυνδέεται με τις ακόλουθες αιτιάσεις:

Το μικροκλίμα που δημιουργείται εντός της μάσκας, λόγω της αύξησης της υγρασίας και θερμοκρασίας, ευνοεί την επιβίωση ιών και μικροβίων ακόμη και τον πολλαπλασιασμό κάποιων εξ αυτών με την παρατεταμένη χρήση της μάσκας. Μάλιστα,οκίνδυνος κατά της υγείας και της ζωής των μασκοφορεμένων πολιτών προκύπτει και από την κακή συνήθεια που έχει αρχίσει να αναπτύσσεται στον καθημερινό τους βίο: Επειδή πολλοί δεν αντέχουν να φορούν την μάσκα συνεχώς και αδιαλείπτως, την κρεμούν δίκην σκουλαρικιού από το αφτί τους ή την κατεβάζουν στον λαιμό ή στο πιγούνι τους, σαν να πρόκειται για τεχνητό μούσι, και μετά από λίγο την επανατοποθετούν στο πρόσωπό τους.

Κάποιοι άλλοι, πάλι, είτε επειδή θέλουν να αποφύγουν την αντίστοιχη δαπάνη είτε επειδήβαριούνται να χρησιμοποιούν διαρκώς νέες μάσκες, αξιοποιούν την ίδια μάσκα για πολλαπλή χρήση πολυήμερης διάρκειας(χαρακτηριστικό όσο και γελοίο το φαινόμενο των οδηγών που έχουν κρεμασμένητην μία και μοναδική μάσκα πολλαπλής χρήσεως στον εσωτερικό καθρέπτη του αυτοκινήτου τους).

Κατόπιν τούτων, η μάσκα είναι μάλλον μια εν δυνάμει φονική φωλέα μικροβίων, τα οποία έχουν την μορφή ενός “ομαδικού αόρατου εχθρού”εγκατεστημένου στο ιερότερο σημείο του ανθρώπου: στο πρόσωπό του. Έτσι, μέσω της απειλής του υψηλού προστίμου (που επέχει θέσησυμπερασματικά συναγόμενης δήλωσης με το εξής περιεχόμενο: «αν δεν φορέσεις μάσκα, θα πληρώσεις 150 €», δηλ. περίπου το 25% του νόμιμου μηνιαίου μισθού!) το κράτος δίδει την εντύπωση ότι εξαναγκάζει τους πολίτες να χρησιμοποιούν ένα μέσο που ενδέχεται να τους εκθέτει σε μεγαλύτερο κίνδυνο από εκείνον που πρέπει να αποσοβηθεί. Διότι εν τέλει είναι ίσως πιθανότερο να υποστεί βλάβη η υγεία και η ζωή του πολίτη από την καταχρηστικήεφαρμογή της μάσκας παρά από τον κορωνοϊό.

Ανεξάρτητα από τα παραπάνω, κάθε άνθρωπος μπορεί να επικαλεσθεί την προσωπική βιωματική του εμπειρία: Όταν περπατά, κινείται ή εργάζεται φορώντας την μάσκα, υπάρχεικίνδυνος υποξαιμίας από τον περιορισμό της πρόσληψης του οξυγόνου και, αντιστοίχως, κίνδυνος υπερκαπνίας από την κατακράτηση του επιζημίου διοξειδίου του άνθρακα. Γι’ αυτό, άλλωστε, η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών, μόλις βγουν από το λεωφορείο ή από το σούπερ-μάρκετ, τραβούν αμέσως με αίσθημα λυτρωτικό την μάσκα από το πρόσωπό τους.

Αν η παρατεταμένη και καθολική χρήση της μάσκας ήταν ευεργετική για την ανθρώπινη υγεία, όπως επιχειρούν φανατικά να μας πείσουν οι υγειονομικοί διαχειριστές, ο άνθρωπος θα την είχε ανακαλύψει πολύ πριν από την φωτιά! Επίσης, ως δήθεν ακλόνητα ορθό μέτρο που υποτίθεται ότι εγγυάται την αναχαίτιση κάθε επιδημίας θα είχε προ πολλού καθιερωθεί στους κόλπους των ανθρώπινων κοινωνιώνπράγμα όμως που δεν συνέβη.

Δεν πρέπει δε να διαλάθει την προσοχή μας ότιουδείςεξ αυτών που είναι επιφορτισμένοι με την επιβολή των “εξαναγκαστικών προστίμων” ενδιαφέρεται για τον έλεγχο του ορθού τρόπου χρήσης της μάσκαςαπό τον πολίτη και, αντιστοίχως, για τηννουθεσία του. Ο σχετικός προβληματισμός επιτείνεται και για τον εξής λόγο: Οι μάσκες πωλούνται στα φαρμακεία, όπως πωλούνται τα λεμόνια στον μανάβη. Δίδονται μία-μία από ανοιχτή συσκευασία των πενήντα, χωρίς καμιά απολύτως συνθήκη αποστείρωσης.

Και ακολούθως ο πολίτης την τοποθετεί κατευθείαν στο στόμα του φορτωμένη με την χλωρίδα των χεριών του φαρμακοποιού, του πάγκου, του βοηθού, του κατασκευαστή, υποτίθεται για να προστατευθεί!

Επιπλέον, θα ήταν πολύ χρήσιμη μια ματιά στα “πυρακτωμένα” μέσα μαζικής μεταφοράς, ιδίως της πρωτεύουσας ή άλλων μεγάλων πόλεων, με τα οποία μεταφέρονταικαταβεβλημένοι από την έλλειψη οξυγόνου επιβάτες (οι υγειονομικοί και κρατικοί διαχειριστές ίσως έχουν πάψει εδώ και δεκαετίες να μετακινούνται με ελληνικά λεωφορεία, ιδίως κατά τις ημέρες καύσωνα, και, εξ αυτού του λόγου, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος του προβλήματος), ώστε να καταστεί αντιληπτό σε τι ψυχοσωματικό μαρτύριουποβάλλονται οι πολίτες, όταν υποχρεώνονται να κλείνουν με μάσκα τις αεροφόρους οδούς τουςυπό τέτοιες απάνθρωπες συνθήκες. Σε αντίστοιχο μαρτύριο υποβάλλονται και όσοι πρέπει να φορούν μάσκα εργαζόμενοι υπό συνθήκες υψηλότατων θερμοκρασιών (π.χ. οι ψήστες σε σουβλατζίδικα ή πιτσαρίες).

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πολύ επικίνδυνη διάσταση του εξαναγκασμού στην αυτοπροσβολή του πολίτη μέσω της υποχρεωτικής μασκοφορίας, η οποία αφορά την υγεία και την ζωή των παιδιών: Ειδικοί υποστηρίζουν ότι, σε αντίθεση με τους ενήλικες, τα παιδιά δεν μπορούν να ρυθμίσουν την αναπνοή τους κατά τρόπον ορθό, ιδίως όταν τρέχουν, παίζουν, γελούν ή φωνάζουν.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η αναπνοή τους επιταχύνεται και, ταυτοχρόνως, γίνεται πιο απότομηκαι πιο βαθιά. Αν, λοιπόν, το παιδί επιχειρήσει υπό αυτές τις συνθήκες να εισπνεύσει μέσα από την μάσκα, θα λειτουργήσει σαν να του έχει κλείσει κάποιος το στόμα και την μύτη με την παλάμη του, οπότε δεν θα εισέλθει αέρας καθ’ ον τρόπον γίνεται στην κανονική αναπνοή.

Τούτο έχει δύο δυσμενείς συνέπειες: Πρώτον, την απότομη πτώση του οξυγόνου στο αίμα του παιδιού και, δεύτερον, την μεγάλη αύξηση της (αρνητικής) ενδοθωρακικής πίεσης.

Ο συνδυασμός αμφοτέρων των συνεπειών επιβαρύνει την καρδιακή λειτουργία με όποια γενικότερη επίπτωση μπορεί να προκαλέσει στον οργανισμό του. Έτσι, λοιπόν, προαναγγελθείσα επανέναρξη του σχολικού έτους με υποχρεωτική χρήση μάσκαςήδη από το νηπιαγωγείογεννά υπέρμετρη ανησυχίασε ό,τι αφοράτους κινδύνουςπου μπορεί να παράγει το μέτρο αυτό σε βάρος τηςσωματικής και ψυχικής υγείας των παιδιών και ιδίως των νηπίων.

Βάσει όσων επισημάνθηκαν παραπάνω, όλοι όσοι αποφασίζουν την σταδιακή επέκταση της υποχρεωτικής μασκοφορίας δίνοντας την εντύπωση ότι αποδέχονται την βλάβη της υγείας ή την διακινδύνευση ή ακόμη και την απώλεια της ζωής των Ελλήνων πολιτών, πρέπει να εξετασθεί κατά πόσον υπέχουν ευθύνη ως έμμεσοι αυτουργοί τετελεσμένης ή εν αποπείρα σωματικής βλάβης(απλής, επικίνδυνης,  βαριάς: άρθρα 308-310 ΠΚ) καθώς και έκθεσης(είτε απλής είτε θανατηφόρας: άρθρο 306 παρ 1 και 2 ΠΚ). Βεβαίως, ποινική ευθύνη υπό την μορφήσυνέργειας στα ίδια εγκλήματα υπέχουν οι εκπρόσωποι των Μ.Μ.Ε., οι οποίοι, με την συνεχή προπαγάνδα τους, ενισχύουν τον φόβο των πολιτών που έτσι πειθαναγκάζονται ευκολότερα στην αυτοπροσβολή τους.

Στις προμνημονευθείσες περιπτώσεις, βεβαίως, ο έμμεσος αυτουργός επιτυγχάνει τηναυτοπροσβολή του θύματος χρησιμοποιώντας ένα κοκτέιλ πλάνης και απειλής, χωρίς όμως αυτό να θίγει τον πυρήνα της έμμεσης αυτουργίας που είναι η ύπουλη οργάνωση της αυτοβλάβηςή, αντιστοίχως, τηςαυτοδιακινδυνεύσεωςτου θύματος.

Άλλωστε, όπως είναι γνωστό από την διδασκαλία περί του εγκλήματος της εκβίασης, ηπαραπλανητική δήλωση μπορεί να αποτελέσει συστατικό στοιχείο της απειλής, καθ’ όσον χάρη ακριβώς στην προκαλούμενη πλάνη μπορεί να καταστεί το πρώτον δυνατήή εν πάση περιπτώσει αποτελεσματικότερη η διατύπωση της απειλής (επ’ αυτού βλ. την μονογραφία του γράφοντος: Απάτη και εκβίαση: Ομοιότητες – Διαφορές – Διασταυρώσεις, εκδ. Π.Ν. Σάκκουλα, Αθήνα 2014, αριθμ. περ. 631 επ., 635, 636).

Πέραν των ενδεχόμενων κινδύνων σε βάρος της υγείας και της ζωής των πολιτών, ο εξαναγκασμός τους σε παρατεταμένη μασκοφορία είναι συνυφασμένος με κάποιες άλλες πολύ πιο οδυνηρές επιπτώσεις:

Πρώτον, οι πολίτες στερούνται την δυνατότητα να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, στο μέτρο που καταπνίγεται το χαμόγελο και το γέλιο τους ως θεμελιώδες συστατικό στοιχείο της ιδιότητας του ανθρώπου (περί του ότι «το χαμόγελο και το γέλιο είναι μοναδικά και μάλλον ειδικευμένα στο είδος μας σήματα» βλ. Μόρρις,“Ο γυμνός πίθηκος, Μελέτη για το ζώο-άνθρωπος” (μτφ.: Σ. Κωνσταντίνου / Ν. Σταματίου, εκδ. Κέδρος, Αθήνα 1970, σελ. 172)· αλλά και ηφωνή αλλοιώνεται σημαντικά εξαιτίας της κάλυψης του στόματος από το υλικό της μάσκας. Εν τέλει, όποιος φορά μάσκα δεν μπορεί να δείξει τις γκριμάτσες που κάνει, κι αν «η γκριμάτσα είναι ο χαρακτήρας του προσώπου» (Agamben, Μέσα χωρίς σκοπό, μτφ.: Aθ. Παπαναγιώτου / Θ. Ζαρταλούδης, εκδ. Νήσος, Αθήνα 2019, σελ. 91), τότε γίνεται φανερό ποια φοβερή συνέπεια έχει για τον άνθρωπο η χρήση μάσκας: σκεπάζοντας τις γκριμάτσες βάζει σιγαστήρα στον χαρακτήρα!

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα το χαμόγελο, πρέπει να τονισθεί ότι, ενώ πολλά ζώα μπορούν να εκφράσουν την χαρά τους κουνώντας την ουρά τους, εμείς οι άνθρωποι δεν έχουμε ουράκαι, επομένως, όταν τολμήσουμε να νιώσουμε λίγη χαρά, όση μας επιτρέπουν ακόμη οι αυταρχικοί κυβερνήτες μας, δεν διαθέτουμε τέτοιον τρόπο να την δείξουμε.

Δεύτερον, αφού η μάσκα αφήνει ακάλυπτα μόνο τα μάτια, ο άνθρωπος καθίσταταιπρόσωπο μη αναγνωρίσιμο, και μάλιστα μενοθευμένη πολιτιστική ταυτότητα. Ενόψει αυτής της συνέπειας, δεν θα ήταν υπερβολικό να σκεφθεί κάποιος ότι η αδυναμία αναγνώρισης του πολίτη λόγω της χρήσης μάσκας (οι κάμερες θα καταγράφουν εφεξής α-πρόσωπα όντα!) θα αντιμετωπισθεί μελλοντικώς δι’ άλλου τρόπου ταυτοποίησης. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι τα τελευταία χρόνια ο πολίτηςαναγνωρίζεται όχιβάσει τουονοματεπωνύμουτου, αλλά βάσει ενόςπροσωπικού αριθμού(πρβλ. την χρήση του όρου “προσωπική μάσκα”): ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΕΑΜ.   

Τρίτον, συνεπεία των προλεχθέντων, δυσχεραίνεται ή καταλύεται το δικαίωμα της προσωπικής επικοινωνίαςκαθενός εξ ημών με τους συνανθρώπους μας.

Τέταρτον, όσοι πολίτες προσέρχονται στους ιερούς ναούς για να ασκήσουν το ιερό τους δικαίωμα στην θρησκευτική λατρεία εξαναγκάζονται σε ασεβή ή βλάσφημη συμπεριφορά: Διότι, εφόσον ο άνθρωπος πλάσθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού, οφείλει να προσέρχεται στον οίκο του με ελεύθερο-ακάλυπτο πρόσωπο και, ταυτοχρόνως, θα πρέπει να μπορεί να προσεύχεται ακωλύτως προς τον Κύριο, νιώθοντας άνθρωπος και όχι καρνάβαλος ή μασκαράς.

Προσερχόμενοι δε οι πιστοί ως μασκοφόροι, αυτοεξαιρούνται από την οπισθάμβωνο ευχήτουΑγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, την οποία ο ιερέας απαγγέλλει μεγαλοφώνως και εμμελώς ενώπιον της εικόνας του Ιησού Χριστού στο τέλος της Θείας Λειτουργίας: «Τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας σου φύλαξον, γίασον τος γαπντας τν επρέπειαν το οκου σου».

Για ποια ευπρέπεια, λοιπόν, μπορεί να γίνει λόγος, όταν κάποιοι πιστοί, υποκύπτοντες στην κρατική απειλή του προστίμου, παρακολουθούν την Θεία Λειτουργία με ευπρεπή ενδυμασία, αλλά με απρεπές πρόσωπο; Μάλιστα, το άκρον άωτον της ασέβειας ή της βλασφημίαςσυνιστά η υιοθετηθείσα συνήθεια κάποιων “πιστών”, οι οποίοι αναμένουν ως μασκοφόροι να έρθει η σειρά τους για να κοινωνήσουν Σώμα και αίμα Χριστού, βγάζουν δε την μάσκα ολικώς ή, ακόμη χειρότερα, μερικώς, αφήνοντάς την κρεμασμένη στο ένα τους αφτί, ελάχιστα δευτερόλεπτα προτού σκύψουν για να μεταλάβουν!

Όχι λιγότερο αμαρτωλή είναι και η χρήση μάσκας εκ μέρους των νυμφευομένων καθ’ όλη την διάρκεια τέλεσης του μυστηρίου του γάμου· μάλιστα, σε φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο από προσφάτως τελεσθέντα γάμο, οι νεόνυμφοι απεικονίσθηκαν με “προσωπικές μάσκες” φέρουσες το μονόγραμμα του ζεύγους!       

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις ανωτέρω διαπιστώσεις, η διευρυμένη υποχρεωτική μασκοφορίαάγει στον υποβιβασμό, στον εξευτελισμό, στην  αποπροσωποποίηση (για την ολική ή μερική έκπτωση του ανθρώπου από την ιδιότητά του να είναι πρόσωπο βλ. Jakobs,Καταναγκασμός και πρόσωπο στο Δίκαιο, μτφ.: Κ. Βαθιώτης, εκδ. Ευρασία, Αθήνα 2011, σελ. 67 και 29, όπου αντιστοίχως οι όροι “Entpersonalisierung” και “Depersonalisierung”) και, εν τέλει, στην αποκτήνωση του πολίτη, ο οποίος αντιμετωπίζεται ως είδος χειρότερο από τα ζώα(για την θέση ότι η υποχρεωτική χρήση μάσκας θυμίζει φίμωτρο, το οποίο χρησιμοποιείται στομουσούδι των ζώων, βλ. το άρθρο του γράφοντος “Η μάσκα ως σύμβολο και όπλο της δυστοπικής κοινωνίας μας”, εφημ. Κυριακάτικη Δημοκρατία, 6-7/6/2020, σελ. 07β/22). Η ζωώδης μεταχείριση του πολίτη προκύπτει και από την υποχρέωση πλήθους υπαλλήλων οι οποίοι εξαναγκάζονται να εργάζονται μασκοφορεμένοι σαν να εκτελούν καταναγκαστικά έργα, εισπνέοντας επί μακρόν ένα ξένο σώμα εγκατεστημένο επί του προσώπου τους.  

Ενόψει των ανωτέρω, ο πειθαναγκασμός σε διευρυμένη μασκοφορία προσβάλλει βάναυσα την αξία του ανθρώπουπου κατοχυρώνεται ωςαπαραβίαστη αρχή στο Σύνταγμά μας(άρ. 2 παρ. 1). Συνακόλουθα, οι υγειονομικοί διαχειριστές που εμπνεύσθηκαν το επίμαχο απάνθρωπο μέτρο της διευρυμένης μασκοφορίας, καθώς και όποιοι συμπράττουν στην εφαρμογή του, μετατρέπονται σε “ληστές” των ανθρώπινων χαρακτηριστικών μας!

Εξ αυτού του λόγου, κάθε ΚΥΑ με την οποία επεκτείνεται το εφαρμοστικό πεδίο της υποχρεωτικής μασκοφορίας είναι προδήλως αντισυνταγματική ως προς την ουσία της. Επιπλέον, όμως, πάσχει και από πλευράς τυπικής ισχύος, αφού τέτοια μέτρα, ελλείψει πλέον καταστάσεως εκτάκτου ανάγκηςείναι αδιανόητο να λαμβάνονται εκτός ελληνικής Βουλής, χωρίς διεξαγωγή κοινοβουλευτικού διαλόγου.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η άρνηση των πολιτών να κάνουν χρήση μάσκαςείναι απολύτως νόμιμη λόγω καταστάσεως ανάγκης που αίρει το άδικο(άρθρο 25 Ποινικού Κώδικα), δεδομένου ότι εκτός του κινδύνου που διατρέχει η υγεία ή η ζωή τους, θίγεται βάναυσα η αξιοπρέπειά τους. Κατά τούτο, ο αρνητής της μάσκας προκαλεί μια σημαντικώς κατώτερη προσβολή (υπό την μορφή δυνητικής διακινδύνευσης) στο σύνολο του πληθυσμού σε σχέση με την απειλούμενη προσβολή αφ’ ενός εις βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειαςκαι αφ’ ετέρου σε βάρος της υγείας ή της ζωής του.

Συνακόλουθα, όποιος πολίτης προτρέπει τους συμπολίτες του να μην εφαρμόσουν το απάνθρωπο μέτρο της μασκοφορίας, δεν είναι αξιόποινος, αφού μέσω της προτροπής τουσυμμετέχει σε μια δικαιολογημένη (και άρα σωστή) πράξη, δεδομένου ότι βοηθά τους άλλους να ασκήσουν ένα νόμιμο δικαίωμα ανάγκης τους, ειδικότερα: να διαφυλάξουντηνανθρώπινη αξιοπρέπεια, τηνυγείακαι τηνζωήτους πουδιακυβεύονταιαπό τηναπάνθρωπη μασκοφορία.

Ιδιαίτερης μνείας χρήζει το γεγονός ότι οι υγειονομικοί διαχειριστές προέβλεψαν εξαίρεση από την υποχρέωση μασκοφορίας για δύο περιοριστικώς αναφερόμενες κατηγορίες προσώπων(οι εξαιρέσεις αυτές υπήρχαν σε σχετική οδηγία του ΕΟΔΥ ήδη από τις 30 Απριλίου): Πρώτον, για άτομα ως προς τα οποία δεν ενδείκνυται η χρήση μάσκας ένεκα ιατρικών λόγων (π.χ. εξαιτίας αναπνευστικών προβλημάτων· πρέπει να τονισθεί ότι τα προβλήματα αυτά ενδέχεται να προκληθούν το πρώτον από την χρήση της μάσκας: κάθε άλλο παρά σπάνια είναι ηεμφάνιση δερματικών παθήσεων λόγω τριβής των λουριών της πίσω από τα αφτιά) και, δεύτερον, για παιδιά ηλικίας κάτω των τριών ετών.

Έτσι, ο νομοθέτης, αν και παραβλέπει την εν γένει επικινδυνότητα της χρήσης μάσκας για την υγεία ή την ζωή των πολιτών, παραδέχεται ότι η χρήση της μάσκας είναι επικίνδυνη έστω για κάποιους εξ αυτών. Ως εκ τούτου, αναγνωρίζει, αν και όχι σε όλη της την έκταση, την αρχή“ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα” (impossibilium nulla est obligatio).  

Η ανωτέρω καθιερωμένη δικαιική αρχή, όμως, η οποία ανάγεται στον Ιουστινιάνειο Κώδικα(Dig. 50, 17, 185), πρέπει να τυγχάνει ευρύτερης εφαρμογής υπό την εξής έννοια: Καμία κυβέρνηση δεν επιτρέπεται να πειθαναγκάζει τους πολίτες τηςνα φέρουν επί μακρόν έναξένο σώμα στο πρόσωπό τους, το οποίο οδηγεί στην εξαθλίωση και την αποκτήνωσή τους.

Έστω κι αν αποδειχθεί ότι η μάσκα προλαμβάνει όντως την επίθεση του “εξωτερικού αόρατου εχθρού”, δηλ. του κορωνοϊού, οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να προστατευθούν από κάθε“εσωτερικό εχθρό” που υποθάλπεται από την μάσκα, η οποία έτσι καταλήγει να είναι πολύ πιο επικίνδυνη από τον “εξωτερικό αόρατο εχθρό”.

Πάντως, οι προαναφερθείσες εξαιρέσεις από την υποχρέωση μασκοφορίας εγείρουν τα εξής σοβαρά ερωτήματα: Άραγε, με βάση ποιο επιστημονικό κριτήριο εξαιρέθηκαν μόνο τα παιδιά ηλικίας τριών ετών και κάτω, όχι όμως παιδιά λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, αλλά πάντως εξίσου ευάλωτα; Με ποια λογική δηλαδή πρέπει να προστατεύονται τα τρίχρονα, αλλά όχι τα τετράχρονα ή τα πεντάχρονα;

Σε ό,τι αφορά δε την εξαίρεση που θεσπίσθηκε για τις ευπαθείς ομάδες με ιατρικώς πιστοποιημένο πρόβλημα υγείας που συνιστά αντένδειξη για την μασκοφορία, γεννάται η εξής απορία: Αφού υποτίθεται ότι πρώτον η μάσκα σώζει ζωές και, δεύτερον, ότι το “lockdown” επεβλήθη για να προστατευθούν οι γιαγιάδες, οι παππούδες και οι λοιπές ευάλωτες ομάδες, τότε πώς εξηγείται ότι στην παρούσα φάση της επικαλούμενης έξαρσης του ιού, οι ανήκοντες σε αυτήν την ομάδα προσώπων αφήνονται να κυκλοφορούν απροστάτευτοι;

Περαιτέρω, αν στο μυαλό του νομοθέτη υφέρπει η αρχή της στάθμισης των αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντωντου πολίτη, τότε γιατί αυτή η αρχή δεν βάρυνε και ως προς τους υπόλοιπους πολίτες; Το ότι την δεδομένη στιγμή μπορεί οι τελευταίοι να είναι υγιείς δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να κινδυνεύσουν για πρώτη φορά από την παρατεταμένη χρήση της μάσκας. Ως εκ τούτου, ο νομοθέτης μοιάζει να ενδιαφέρεται μόνο για την μη επιβάρυνση των ήδη ευάλωτων και, ταυτοχρόνως, να αδιαφορεί για την μη περιαγωγή των πολιτών σε μια εστία κινδύνου προκαλούμενη από την παρατεταμένη χρήση της μάσκας.

Αλλά και πέραν των προμνημονευθέντων: Πώς αλλιώς μπορούν να γνωρίζουν οι πολίτεςαν στο πρόσωπό τους συντρέχει κάποιος ιατρικός λόγοςεξαιτίας του οποίου αντενδείκνυται η χρήση μάσκας, αν δεν επισκεφθούν έναν ιατρό ή ένα νοσοκομείο, προκειμένου να υποβληθούν στις απαραίτητες εξετάσεις από τις οποίες θα προκύψει αν επιτρέπεται ή όχι να φορούν μάσκα;

Το ερώτημα αυτό γεννά ένα νέο ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί από τους υγειονομικούς διαχειριστές: Μπορεί το κράτος να αξιώνει από όλους τους πολίτες του υπό τις παρούσες συνθήκες να τρέχουν στους γιατρούς ή τα νοσοκομεία και να υποβάλλονται όχι μόνο στηναντίστοιχη δαπάνηαλλά και στην αντίστοιχη ταλαιπωρία, προκειμένου να πληροφορηθούν αν δικαιούνται να αποφύγουν την εφαρμογή του μέτρου της απάνθρωπης μασκοφορίας;

Δεν πρέπει να παροραθεί και τούτο: Η πρόβλεψη των ανωτέρω δύο κατηγοριών εξαιρέσεως από την απάνθρωπη μασκοφορία πρέπει να αντιπαραβληθεί προς μια εξ ορισμού υπαρκτή αδυναμία εφαρμόσεως του επίμαχου μέτρου: Όποιος κατά τους τελευταίους μήνες ταξίδεψε με πλοίο, παρατηρεί ότι οι μασκοφορεμένοι επιβάτες αναγκάζονται κατά λογική αναγκαιότητα να βγάλουν ή απλώς να κατεβάσουν την μάσκα προς τον λαιμό τους, ώστε να μπορέσουν να ανοίξουν τα χείλη τους και να καλωσορίσουν στην στοματική τους κοιλότητα την απαραίτητη για την επιβίωση τροφή τους· την ίδια ώρα, οι μονίμως ανοιχτές οθόνες που βομβαρδίζουν το μυαλό τους ακόμη και μέσα στο πλοίο φροντίζουν να μην τους στερούν ούτε λεπτό την “δηλητηριώδη διανοητική τροφή” που κρατά το μυαλό τους “μολυσμένο”από τηνανελέητη προπαγάνδα.

Μήπως, λοιπόν, ο νόμος θα έπρεπε να προβλέψει και τρίτη κατηγορία εξαιρέσεως, δηλ. εκείνη όπου ο πολίτης δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να φορά μάσκα; Ή αρκεί η εφαρμογή της προμνημονευθείσας γενικής αρχής του Δικαίου “ουδείς υποχρεούται στα αδύνατα”, ένεκα της οποίας θα ήταν περιττή η νομοθετική εξειδίκευσή της;

Και πώς πρέπει, αλήθεια, να αντιμετωπίζονται οι περιπτώσεις κατά τις οποίες ο πολίτης (που συναλλάσσεται π.χ. ως υπάλληλος ή ως πελάτης) μιλά στο κινητό τηλέφωνο, έχοντας απομακρύνει την μάσκα από το στόμα του, ώστε να καταστεί ευχερέστερη η τηλεφωνική επικοινωνία; Μήπως θα έπρεπε να επιβάλλεται και σε αυτόν πρόστιμο, αφού παραλείπει να είναι μασκοφορεμένος εκτοξεύοντας, καθώς μιλά, τα περίφημα “εγκληματικά σταγονίδια”, παρότι η χρήση της μάσκας δεν καθιστά αδύνατη αλλ’ απλώς δυσχερέστερη την τηλεφωνική επικοινωνία;        

Έχοντας προ οφθαλμών όλες τις προηγούμενες διαπιστώσεις, τίθεται μετ’ επιτάσεως ένακεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα: Βιώνουμε, άραγε, έναν οιονεί Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλαίσιο του οποίου οι περισσότεροι λαοί του πλανήτη δέχονται μαζικά και συντονισμένα,ταυτοχρόνως ή διαδοχικώς, μιαδιαρκή επίθεση από τις κυβερνήσεις τους, οι οποίες ωςόργανο επιθέσεως χρησιμοποιούν, μεταξύ άλλων, την απάνθρωπη μάσκα; Γίνεται, βεβαίως, εδώ λόγος για οιονεί Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεδομένου ότι οι επιτιθέμενοι δεν στοχεύουν στην κατάκτηση εδαφών μέσω της αφαίρεσης ζωών, αλλά ενδεχομένως στον “ψυχικό μαρασμό” των πολιτών της κάθε χώρας, οι οποίοι έτσι καθίστανται ευκολότερα χειραγωγήσιμοι από τηνεκάστοτε κυβέρνηση.  

Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι παγκόσμιοι διαχειριστές του πολέμου κατά του τότε “αόρατου εχθρού”, δηλ. της Αλ Κάιντα, βασάνιζαν τους φερόμενους ως τρομοκράτες για να τους εξαναγκάσουν στην παροχή πληροφοριών που θα έσωζαν τους αθώους πολίτες, δηλ. τα εν δυνάμει θύματα του επόμενου τρομοκρατικού χτυπήματος. Αντιθέτως, στον σημερινό πόλεμο κατά του νέου “αόρατου εχθρού”, δηλ. του νέου κορωνοϊού, δίδεται η εντύπωση ότι οι παγκόσμιοι υγειονομικοί διαχειριστές βασανίζουν όλους εμάς τους αθώους πολίτες εξαναγκάζοντάς μας, μεταξύ άλλων, στην απάνθρωπη μασκοφορία, για να σώσουν την δημόσια υγεία από την πανδημία.

Πρόκειται, μάλιστα, για ένα αναβαθμισμένο βασανιστήριο έναντι εκείνου που υλοποιείτο σε βάρος των φερόμενων τρομοκρατών: Ενώ οι τελευταίοι ένιωθαν τον πόνο πρωτίστως στοσώμα τους, οι σημερινοί βασανιζόμενοι πολίτες νιώθουν τον πόνο πρωτίστως στην ψυχή τους.

Και ενώ οι εξειδικευμένοι βασανιστές του Γκουαντάναμο μεταχειρίζονταν τους βασανιζόμενους ως άγρια ζώα(επ’ αυτού βλ. Jakobs,Δημόσια ποινή: Σημασία και σκοπός, μτφ.:Κ. Βαθιώτης, ΠΟΙΝΙΚΑ 76, εκδ. Αντ. Ν. Σάκκουλα, 2007, σελ. 66), οι σημερινοί βασανιστές μεταχειρίζονται τους αθώους πολίτες ως είδος χειρότερο από τα ζώα, αφού, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, διά του πειθαναγκασμού στην απάνθρωπη μασκοφορία στερούν από τους ανθρώπους τηνδυνατότητα να εκφράσουν τα συναισθήματά τουςκαταργώντας το θείο δώρο του χαμόγελου, που είναι έναθεμελιώδες συστατικό στοιχείο της ιδιότητας του ανθρώπου, όπως, άλλωστε, και ηφωνήτου, συνεπεία δε των ανωτέρω ο πολίτης καθίσταται πρόσωπομη αναγνωρίσιμο, δυσκολευόμενος να επικοινωνήσει με τους υπολοίπους· πέραν αυτών, οι σύγχρονοι βασανιστές εξαναγκάζουν τους πολίτες σεπολύωρη εισπνοή ενός ξένου σώματος εγκατεστημένου επί του ιερού προσώπου τους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τηνυγεία ή την ζωή τους.

Τέλος, η κυβέρνηση όχι μόνο σπέρνει τον τρόμο θεσπίζοντας υψηλά πρόστιμα, αλλά ταυτοχρόνως επιχειρεί να πατάξει την διαφορετική πολιτική και επιστημονική άποψη με την χρήση αυταρχικών μεθόδων, με την προαναγγελία άσκησης ποινικών διώξεων και με τον χλευασμό των διαφωνούντων πολιτώνπου δεν στοιχίζονται προς την επίσημη κυβερνητική γραμμή.

Δυστυχώς, αυτός ο modus operandi εκ μέρους της κυβέρνησης αναδίδει οσμή δικτατορίας που παραπέμπει σε μια μορφή πραξικοπήματος αναλυόμενη από τον David Runciman στο βιβλίο του“Έτσι τελειώνει η δημοκρατία;”(μτφ.: Π. Γεωργίου, εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2019, σελ. 64 επ.· πρβλ. και Daniel Kalla,Πανδημία, μτφ.: Χ. Καψάλης, εκδ. Λιβάνη, Αθήνα 2005, σελ. 101, όπου απαντά η φράση «Ας είναι καλά οι καταπιεστικές δικτατορίες σε περιόδους επιδημιών»):

Πρόκειται για την λεγόμενη “εκτελεστική επέκταση”, στο πλαίσιο της οποίας όσοι βρίσκονται ήδη στην εξουσία «ροκανίζουν τους δημοκρατικούς θεσμούς χωρίς ποτέ να τους ανατρέψουν»! Όπως τα “υποσχετικά πραξικοπήματα”, έτσι και η “εκτελεστική επέκταση” «απαιτεί τη φαινομενική διατήρηση της δημοκρατίας, γιατί η επιτυχία του πραξικοπήματοςεξαρτάται από το κατά πόσο ο λαός πιστεύει ότι η δημοκρατία συνεχίζει να υφίσταται» (Runciman,ό.π., σελ. 65· η έμφαση του γράφοντος).

Σε αντίθεση δε με τα ένοπλα πραξικοπήματα όπου «παίζονται μια κι έξω όλα για όλα», στην “εκτελεστική επέκταση” γίνονται «διεργασίες βαθμιαία κλιμακούμενης επικράτησης», με αποτέλεσμα οι δημοκρατίες να «διαβρώνονται αντί να κλονίζονται» και η «σπίθα που θα προκαλέσει αποτελεσματική αντίδραση» να μην ανάβει ποτέ (Runciman,ό.π., σελ. 67· η έμφαση του γράφοντος).

Σε ό,τι αφορά τους δικηγόρους και τους δημοσιογράφους, «που βλέπουν τον εαυτό τους ως την τελευταία γραμμή άμυναςενάντια στην υπονόμευση της δημοκρατίας» παρουσιάζονται «ως άλλη μια ομάδα “διαπλεκόμενων” που διεκδικούν για λογαριασμό τους τα οφέλη της δημοκρατίας» (Runciman,ό.π., σελ. 67/68· η έμφαση του γράφοντος).

Τέλος, σημαντικός είναι ο ρόλος που διαδραματίζουν οι πολίτες σε μια τέτοια “δημοκρατία”: «οι πολίτες απλώς παρακολουθούν μια παράστασηστην οποία ο δικός τους ρόλος είναι να χειροκροτούν ή όχι τις κατάλληλες στιγμές», υπό αυτό δε το πρίσμα γίνεται λόγος για“δημοκρατία του ακροατηρίου” ή “δημοκρατία των θεατών”(Runciman,ό.π., σελ. 68/69· η έμφαση του γράφοντος).

Ας ελπίσουμε ότι κάποιοι ελεύθερα και κριτικά σκεπτόμενοι άνθρωποι που αρνούνται να προδώσουν τις αρχές τους, παρά την ισχυρή εντύπωση ότι βιώνουν μια τέτοια “δημοκρατία των θεατών”(με αντανακλαστικά καναπέ ή παραλίας!), άλλως: ένα “υβρίδιο δημοκρατίας”που θα μπορούσε να ονομασθεί “κοινοβουλευτική δικτατορία”εξελισσόμενη σε φόντο“τυραννίας της υγείας”(βλ. την ομότιτλη μονογραφία του Michael Fitzpatrick, μτφ.: Άσπα Πολέμη,εκδ. Πολύτροπον, 2004), θα συνεχίσουν να αρθρώνουν τεκμηριωμένο πολιτικό και επιστημονικό λόγο, υπερασπιζόμενοι την συνταγματικώς κατοχυρωμένη ελευθερία γνώμης και έκφρασηςκαι υπακούοντας ταυτοχρόνως στον μοναδικό νόμο που δεν αλλοιώνεται και δεν καταργείται: στον νόμο της προσωπικής τους συνειδήσεως.

Φυσικά, αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό για να αποτραπεί η απώλεια του κόσμου που γνωρίζαμε μέχρι πρότινος, αφού η διαχείριση της υγειονομικής κρίσης, όπως υλοποιείται παγκοσμίως, φαίνεται ότι καθορίζεται από το δόγμα “fiat salus,et pereat mundus”, ελληνιστί“ας διαφυλαχθεί η υγεία, κι ας χαθεί ο κόσμος όλος” (κατά παράφραση του αντίστοιχου δόγματος επί αυτοκράτορος Φερδινάνδου του Πρώτου “fiat iustitia, et pereat mundus”, δηλ. “ας αποδοθεί δικαιοσύνη, κι ας χαθεί ο κόσμος όλος”)!

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε το pronews.gr στο Instagram για να «δεις» τον πραγματικό κόσμο!

*Ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης είναι Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.

(Αντιγραφή από το Pronews)

Η συνοχή ως παράγοντας ενότητας

Όταν ειδικοί καθηγητές πανεπιστήμιου ομολογούν ότι η παρεμπόδιση της ελεύθερης αναπνοής μπλοκάρει τη λειτουργία του αναπνευστικού μας συστήματος και προκαλεί υπολειτουργία του ανοσοποιητικού μας συστήματος, εμείς τι δεν καταλαβαίνουμε;

Όταν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της “ιατρικής απολυτότητας” , άλλα έλεγαν πρίν και άλλα τώρα , και ότι το καλοκαίρι θα ζούσαμε μέσα στην μεγαλύτερη ασφάλεια λόγω ανόδου της θερμοκρασίας και τώρα δυστυχώς διαψεύδονται με την άνοδο των κρουσμάτων, γιατί δεν καταλαβαίνουμε ότι βαδίζουμε βάσει σχεδίου ή τουλάχιστον “βλέποντας και κάνοντας”;

Αυτή η υποχρεωτικότητα και ο κρατικός ολοκληρωτισμός, αναιρέθηκε με μία μόνο φράση του Αρχιεπισκόπου Κρήτης: “Δεν είμαστε σκλαβωμένοι, στο Ναό να μη φοράμε μάσκες”.

Όταν καταλαβαίνουμε ότι ασφυκτιούμε  και δε μπορούμε να αναπνεύσουμε, αυτό δεν είναι ενάντια στο νόμο του Θεού, να δηλητηριάζουμε μόνοι μας  τον ίδιο μας τον εαυτό;

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση επιτέλους, ότι τα πράγματα δυσκολεύουν. Όσοι είναι μισθωτοί, σταδιακά θα υποχρεωθούν να υποκύψουν σε όλα τα αναμενόμενα και  ενδεχόμενα και η οποιαδήποτε επέμβαση στον οργανισμό μας από δω και πέρα θα λειτουργεί ως γονιδιακό φακέλωμα ή και ως πηγή μόλυνσης.

Κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι ευελπιστούν να εξουσιάσουν όλους τους λαούς της γης, θα δημιουργήσουν μια βάση δεδομένων με όλα τα γονίδια του κάθε ανθρώπου, γνωρίζοντας έτσι όλες τις ασθένειες του, και μπορώντας να τον δηλητηριάσουν ή να τον εξοντώσουν άνετα και χωρίς ίχνη.

Μάλλον θέλουν το ψηφιακό – ηλεκτρονικό φακέλωμα να αντικατασταθεί από το γονιδιακό, και μετά να φέρουν και ένα τσιπάκι στον κάθε άνθρωπο, κάνοντάς τον τσιπαρισμένο άλογο ζώο στο στάβλο της παγκοσμιοποίησης, βολεμένο στη ζεστασιά της κοπριάς του και στο βόθρο της ακολασίας και των παθών.

Σε λίγο δε θα μπορούμε να πηγαίνουμε σε νοσοκομείο. Πηγαίνει κάποιος στο νοσοκομείο, για οποιοδήποτε πρόβλημα και του κάνουν τεστ για τον ιό, παρά τη θέλησή του. Πρέπει να τύχει σε κάποιο κοντινό μας πρόσωπο για να το πιστέψουμε;

Πήγε λοιπόν σε γνωστό δημόσιο νοσοκομείο των Αθηνών ένα πρόσωπο να κάνει κάποιες εξετάσεις, και ο επόμενος άνθρωπος που περίμενε να εξεταστεί διάβαζε με έκπληξή, εργαστηριακή εξέταση για κοβίντ. “Εγώ δε σας είπα να με εξετάσετε για κάτι τέτοιο”, λέγει με αγανάκτηση. Μα που να βρει το δίκιο του;

Πλέον κανένας θέλει πολλή σκέψη για να πηγαίνει σε δημόσιο νοσοκομείο, διότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Μπορεί να πάει για έναν απλό λόγο και να μην φύγει ποτέ από το νοσοκομείο…, καθόσον το σύστημα έχει γίνει αδίστακτο. Αν κάποιος αυτοβούλως φύγει από το νοσοκομείο, καταγγέλλεται στην αστυνομία: “γρήγορα πιάστε τον, μπορεί να έχει κοβίντ και δραπέτευσε”.

Το βρήκαν τώρα, η αστυνομία, και η πειθαρχία, τα μέτρα και οι αποστάσεις και η ψυχή στο στόμα. Ως πότε όμως; Μέχρι να πεθάνουμε όλοι από το φόβο μας;

Σε κάθε μεμονωμένη αντίδραση ανθρώπων το σύστημα επιβάλλει σύλληψη και φυλάκιση. Ένας ευυπόληπτος πολίτης καταλήγει στο αστυνομικό τμήμα, του σαρώνουν τις παλάμες από κάθε πλευρά, για λήψη ηλεκτρονικών αποτυπωμάτων, του βγάζουν και μια φωτογραφία με ειδικό αριθμό εγκληματία. Και πλέον ένας λιγότερος, στον αγώνα για την ελευθερία.

 Έτσι θαρρούν. Για ποιό λόγο; Διότι ίσως το σύστημα έχει καταλάβει ότι λίγοι αντιδρούν. Το αποτέλεσμα. Συνεχώς η νομοθεσία αλλάζει και επιβάλλει ποινές σε κάθε αντίδραση. Με το φόβο συνεχώς λιγοστεύουν οι αντιδράσεις. Όσοι αντιδρούν είναι λίγοι και μόνοι. Και συλλαμβάνονται πολύ εύκολα, διότι κάθε προσωπικό δικαίωμα έχει καταπατηθεί με αλλαγή της νομοθεσίας. Οι λογικοί πολίτες πλέον λογίζονται κακοποιά στοιχεία!!! Και οι υπόλοιποι αδαείς κοιτούν και λένε… “κοίτα τον τάδε τον έπιασαν, γράψαν πρόστιμα…”.

Λόγια παράλογα! Σαν λόγια μεθυσμένης γυναικός, όπως αναφέρει η Αποκάλυψη. Όλοι πίνουν από το κρασί της αργολογίας και ειδησεολογίας και μεθούν. Και δεν ξέρουν τι λένε. Είναι δυνατόν όλοι να χαίρονται με το να περιγελούν ή να εκφοβίζουν όσους αντιδρούν; Μάλλον οι περισσότεροι δεν έχουμε καταλάβει τι μας περιμένει.

Αν ένας γονιός πει “δε στέλνω το παιδί μου στο σχολείο”, θα φθάσει το κράτος να τον φυλακίσει, διότι η εκπαίδευση είναι υποχρεωτική, ή με αλλαγή της νομοθεσίας, να του πάρει ακόμα και την επιμέλεια και κηδεμονία, με την αιτία ότι αφήνει το παιδί εκτεθειμένο σε μικρόβια και δείχνει “γονεϊκή ανευθυνότητα”.

Οι Σύλλογοι Γονέων πρέπει να σκεφθούν πολύ για τη συμμετοχή των παιδιών τους στο σχολείο, αλλιώς θα δημιουργηθεί πρόβλημα μεγάλο.

Δεν πρέπει να ερμηνεύουμε πια το παράλογο με τη λογική μας. Το παράλογο δεν έχει λογική.

Ήδη άρχισαν να διογκώνονται οι διαμαρτυρίες σε Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία ενάντια στην “ιατρική τυραννία”.

Η μόνη λύση είναι να έχουμε ενότητα ως κοινωνία Ορθοδόξων Χριστιανών, διότι η ενότητα μεταξύ κοσμικών ανθρώπων είναι δύσκολη. Κάποιος ιερομόναχος είπε κατά τη διάρκεια των Χαιρετισμών, κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ότι εάν δεν τελείωνε το θέμα του ιού με τον Ακάθιστό Ύμνο, τότε το αποτέλεσμα θα ήταν ένας εμφύλιος διχασμός του λαού.

 Ήδη κάτι τέτοιο έχει αρχίσει να γίνεται. Αν δεν βρούμε την ενότητα και πάλι, τότε πάμε χαμένοι. Ο ένας ήδη μαρτυρά τον άλλον. Οι σεκιούριτι επιπλήττουν. Κάθονται όλοι και θερμομετρούνται με λέιζερ, με άγνωστες συνέπειες για το δέρμά τους, αντί να έχουν απλό θερμόμετρο μαζί τους, και να λένε: “με αυτό θερμομετρήστε με, αν θέλετε”, αν όχι,  ας κλείσουν όλα από έλλειψη πελατών.

Οι μοδάτοι νέοι – νέες του ΕΟΔΥ (Εθνικός Οργανισμός Δημόσιας Υγείας) έχουν αυτοκίνητα περιπολίας και παρακολουθούν. Η αστυνομία παρακολουθεί με πολιτικά αυτοκίνητα (εκτός των περιπολικών που αλωνίζουν κάθε δρόμο και οδό). Το χαζοκούτι του διαβόλου με τις κεραίες του στα κεραμίδια και με τα κολοκύθια του πάνω από τα κεφάλια μας (όπως λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός), κάνει τους ανθρώπους να χαζεύουν. To κτηματολόγιο και η εφορία αφαιμάζουν οικονομικά τον ήδη εξαθλιωμένο Έλληνα. Τα νήπια και τα βρέφη συνηθίζουν σε ένα νέο άηθες ήθος, γυρνώντας γυμνά πέρα δώθε και οι γονείς τα καμαρώνουν.  Οι οικονομικοί υπάλληλοι εκβιάζουν τον κόσμο να βάλει άλλη ταμειακή, να συνδέεται με το διαδίκτυο, και κάθε λεπτό το κράτος να ξέρει τι πουλά. Δεν ξέρουν ότι έτσι το κράτος πια δε θα χρειάζεται λογιστές, καθότι θα έχει μόνο υπολογιστές. Σε ποιόν θα πω όμως κατόπιν ότι το σύστημα έκανε κάποιο λάθος, και πρέπει να πληρώσω μερικά χιλιάρικα; Στο σύστημα; Μα το σύστημα έχει πέσει. Είναι “εκτός”  λέει.  Εώς πότε θα τα ανεχόμαστε όλα αυτά;

Είμαστε ή δεν είμαστε εικόνες του Θεού; Μπορούμε ή δε μπορούμε να γίνουμε θεοί κατά χάριν; Λιτανείες και προσευχές τώρα, σε κάθε τόπο, σε κάθε σπίτι, σε κάθε χωριό.

Ας πάρουμε όλα τα μέτρα της ορθόδοξης παράδοσης.  Διότι ήρθαν να μας κυβερνήσουν “τα άλαλα και τα μπάλαλα” που έλεγε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Η μόνη ασθένειά μας είναι η ασέβεια. Πώς να τα βάλεις με το αόρατο, το απρόσμενο, το άγνωστο, το παράλογο, το δαιμονικό;

Μόνο με πίστη στο Χριστό. Και με ενότητα. Η ενότητα δίδει την ισχύ.

Μετά τη μάσκα έρχεται και το κουταλάκι…

Όταν αποδέχεσαι τον λογισμό ότι εντός του Ναού του Υψίστου «κινδυνεύεις» από μικρόβια, σύντομα θα βρεις την λογικοφανή επίφαση για το κουταλάκι μιας χρήσης. Και τότε δίχως να το καταλάβεις η πίστη σου λογικοποιείται, ισοπεδώνεται, εξαλείφεται. Παύει να είναι Πίστη και γίνεται ορθολογισμός. Παύει να είναι Μυστήριο και γίνεται τυπική ανούσια διαδικασία. Και να’ταν μόνο αυτό…

Ω της βλασφημίας! Το πλάσμα να απολυμαίνει τον Πλάστη! Η Αγία Λαβίδα μεταδίδει φωτιά… Την ίδια την Θεότητα… Και εμείς, που είμαστε χώμα, να θέλουμε να την χρησιμοποιούμε ως τα πλαστικά μιας χρήσης!

Πριν λίγες μέρες είδαμε κόσμο να πηγαίνει στο Άγιο Ποτήριο με φίμωτρα, και ακόμα και την τελευταία στιγμή να τα αφήνουν κρεμάμενα από τα αυτιά.

Μας έβαλαν φίμωτρα στη Πίστη και εμείς εθελόδουλα υπακούσαμε. Η μάσκα υποβιβάζει την Πίστη και την μετατρέπει σε λογική. Και η Πίστη ουδεμία σχέση έχει με την λογική!

Επεξήγηση επίκαιρων όρων, δυσνόητων για το μέσο άνθρωπο

Τι σημαίνει ότι κάποιος είναι ασυμπτωματικός; Πρακτικά σημαίνει ότι μια ημέρα μπορεί να μας πούνε κάποιοι ότι όλοι έχουμε έναν ιό, και πρέπει να μας απομονώσουν, να μας ελέγχουν, να μας τσιπάρουν, να μας εμβολιάσουν. Είναι το τέλειο σχέδιο. Μια απειλή, ένας φόβος και πλήρης έλεγχος του πληθυσμού.

Μα λογαριάζουν χωρίς το Θεό αυτοί οι άνθρωποι. Η εκκλησία θα μετοικήσει στις ερήμους και τα βουνά, αν χρειαστεί. Έως το 2020, κανείς ποτέ δεν εξαπέλυσε διωγμό εναντίον ασυμπτωματικών φορέων του AIDS, εναντίον ασυμπτωματικών καρδιοπαθών, καρκινοπαθών, ή άλλων νοσούντων.

Οι ιατρικές οδηγίες σχετικά με όλους τους ιούς, και τους κορωναϊούς, ήταν σαφείς. Όταν κάποιος δε νοσεί από βακτηριακή νόσο, αλλά από ιό, δεν πρέπει να παίρνει αντιβιοτικά. Η κάθε ίωση περνάει με το χρόνο, τρώγοντας φρούτα, λαχανικά, σούπες, καθώς ο οργανισμός παράγει αντισώματα ενάντια στον ιό, εφόσον διατρεφόμαστε και ζούμε σωστά.

Γιατί δεν αισθάνομαι καλά από όταν άρχισα να φορώ μάσκα; Eάν ο άνθρωπος φοράει μάσκα εμποδίζει την είσοδο καθαρού αέρα στους πνεύμονές του και ταυτόχρονα εισπνέει όλο το εκπνεόμενο διοξείδιο του άνθρακα, δηλητηριάζοντας αργά και σταθερά τον οργανισμό του! Επίσης η μη οξυγόνωση του αίματος μέσω των πνευμόνων οδηγεί σε πτώση του ανοσοποιητικού συστήματος. Χωρίς οξυγόνο δε γίνονται οι χημικές αντιδράσεις στα λευκά αιμοσφαίρια, οι οποίες απαιτούνται για την άμυνα του οργανισμού. Δεν παράγω αντισώματα, άρα είμαι επιρρεπής σε όλους τους ιούς, και τους κορωναϊούς, και τους νέους και τους παλιούς, και στους ισπανικούς και στους ιταλικούς, και σε όσους υπάρχουν και σε όσους θα υπάρξουν. Κινδυνεύουμε να αρρωστήσουμε. Είναι σα να γυρίζουμε την εξάτμηση του αυτοκινήτου προς τα μέσα.

Θα τους ακούσουμε; Αν αρρωστήσουμε από την αποστείρωση που μας επιβάλουν, θα πούνε μετά αρρωστήσατε όλοι από τον ιό. Η αυτοκτονία είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Ή ζούμε ελεύθερα χωρίς μάσκα ή πεθαίνουμε με μάσκα, αργά και βασανιστικά, λόγω μάσκας, όχι λόγω ιού. Ελευθερία ή θάνατος! Αγαπητοί μου τι σπουδαίο αυτό που είπε ο Χριστός πώς όποιος πεθάνει πριν πεθάνει, δε θα πεθάνει όταν πεθάνει. Αργοπεθαίνουμε μόνο από τα πάθή μας. Ας νικήσουμε επιτέλους τον ανθρώπινο φόβο, με τη χαρά του Χριστού.

Σκήνωσε Χριστέ στο βάθος της καρδιάς μας, Εσύ το μόνο αληθινό φως, το οποίο φωτίζεις κάθε άνθρωπο ερχόμενο σε αυτόν τον κόσμο, και έκβαλε κάθε φόβο, ανάγκη και θλίψη.

Θεολογία της ελευθερίας του προσώπου κατά τη διάρκεια του λειτουργικού βίου. (I)

Πρώτη επιστολή Παύλου προς Ρωμαίους, κεφάλαιο 16, στίχοι 16-20: ‘Ας ασπασθείτε ο ένας τον άλλο με φίλημα άγιο, σας ασπάζονται όσοι απαρτίζουν την εκκλησία του Χριστού. Παρακαλώ εσάς αδελφοί να παρατηρείτε όσους προκαλούν διχοστασίες και σκάνδαλα, κρίνοντας σύμφωνα με όσα διδαχθήκατε από το Ευαγγέλιο. Να παρεκκλίνετε από αυτούς! Διότι αυτοί δε δουλεύουν για τον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά για τη δική τους κοιλιά, και δια της χρηστολογίας και ευλογίας εξαπατούν τις καρδιές των ακάκων. Η υπακοή έχει δοθεί σε όλους. Χαίρομαι για εσάς. Θέλω όμως εσάς σοφούς εις το αγαθόν και ακέραιους εις το κακόν. Ο Θεός της ειρήνης θα συντρίψει το σατανά υπό τους πόδας σας. Η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μεθ’ υμών.’

Στο 16ο κεφάλαιο της παρούσας επιστολής είναι πλήρης η εκδήλωση γνησίας χριστιανικής αγάπης μέσω της προτροπής φιλήματος ‘ασπάσασθε’ και της εκδήλωσης φιλήματος ‘ασπάζομαι’, από τον ιερέα προς τον πιστό και αντιστρόφως.

Ο απόστολος δεν προτρέπει σε κάποια τήρηση αποστάσεων ή απαγόρευση του φιλήματος ως εκδήλωση αγάπης.

Ο απόστολος μας προτρέπει να παρατηρούμε όσους προκαλούν διχοστασίες και σκάνδαλα. Παρατηρούμε λοιπόν τις τελευταίες ημέρες ποιοί προκαλούν διχοστασίες και σκάνδαλα. Κάποιοι αναλαμβάνουν ρόλο επιθεωρητή. Αποστέλλουν πιστούς έξω από το ναό υπό την ευσκιόφυλλη μουριά για να παρακολουθήσουν από εκεί τη θεία λειτουργία. Ενορίτες ως μασκοφόροι ληστές ως υπάκουοι εντός του ναού, και μπορώντας με δυσκολία να μιλήσουν και να αναπνεύσουν προτρέπουν τους άλλους να φορέσουν μάσκα, ακόμα και με απειλές πως θα τους καταγγείλουν. Γιαγιά λέει απευθυνόμενη στο εγγόνι της που όλο χαρά τρέχει να μπει στο ναό ‘μη μπεις, και θα σου δώσω το κινητό μου να παίξεις’. Παπαδιά φοράει με τη βία μία μάσκα στο παραπληγικό παιδί της, το οποίο φωνάζει απελπισμένα ‘μη, δε θέλω’, προσπαθώντας με τα χέρια να απομακρύνει την επερχόμενη μάσκα. Αλλοδαπή νεωκόρα, η οποία πληρώνεται με φόρους του ελληνικού λαού, εκβιάζει τους ενορίτες οι οποίοι δε φορούν μάσκα ή όσους προσπαθούν να ηρεμήσουν τις συγκρούσεις μεταξύ μασκοφόρων και μη, ότι θα τους μαρτυρήσει. Ενορίτες χωρίζονται σε μασκοφόρους και μη μασκοφόρους, σε υπάκουους και μη, και φθάνουμε σε έναν διχασμό και σε ένα σκάνδαλο δίχως τέλους. Ας όψονται οι προκαλούντες διχοστασίες και σκάνδαλα. Οι έχοντες νου, παρεκκλίνετε από αυτούς, καθώς το ζητά ο απόστολος Παύλος. Εμείς λατρεύουμε το Θεός πρόσωπο προς Πρόσωπο, άνευ παραπετάσματος «ανακεκαλυμμένω προσώπω».

Ύστερα ο απόστολος μας συμβουλεύει να διακρίνουμε όσους εργάζονται για την κοιλία τους, δηλαδή είναι έμμισθοι, και φοβούνται μη στερηθούν των επιγείων αγαθών, του μισθού, της θέσεως, της δόξης. Και ως αν να μην έφθανε αυτό, προσπαθούν μέσω της χρηστότητος και της ευλογίας, να εξαπατήσουν τις καρδιές των ακάκων και αγαθών ευλαβών πιστών. Δεν είναι ευλογημένο λοιπόν και ούτε χρηστό, αυτό που θα μας κηρύξουν όσοι δεν δουλεύουν για τον Κύριο, αλλά δουλεύουν για τον εαυτό τους και μάλιστα από φόβο για το κράτος και κακή υπακοή σε μέρος της ιατρικής κοινότητα, για πολλοί άλλοι επιστήμονες; Διαφωνού.

Το ανθρώπινο πρόσωπο του γνησίου ορθόδοξου Χριστιανού, φέρεται καθαρό κατά τη διάρκεια της λατρείας του τριαδικού Θεού, εικονίζον τας αγγελικάς τάξεις. Η θεία λειτουργία είναι αναστάσιμη, κανένα πρόσωπο δε μπορεί να καλύπτεται, την ώρα που ο Χριστός ανασταίνεται. Ο Χριστός όταν ανέστησε το Λάζαρο, του ξετύλιξε τη νεκρική ενδυμασία για να τον αντικρύσει. Εμείς θα μείνουμε ως αν νεκροί, με κλειστό στόμα και μύτη; Να μην εισπνέουμε οσμή θυμιάματος; Να μη σιγοψάλλουμε κατά τις ιερές ακολουθίες; Να ασφυκτιούμε κάτω από προσωπίδες και φίμωτρα; Αν είναι αυτό υπακοή, τότε θα πούμε δια στόματος αποστόλου Παύλου η υπακοή έχει δοθεί σε όλους, όμως εμείς θα μείνουμε αμετακίνητοι ενάντια στο κακό. Η εφαρμογή της προτροπής σταθερότητος και ακεραιότητος έναντι του κακού, του λάθους, του ανάρμοστου, του ανευλαβούς, του βδελυρού, του ανελεύθερου, θα εδραιώσει στην ψυχή μας τη σοφία μας προς το αγαθό.

Όταν εμείς μείνουμε ακέραιοι έναντι του κακού, έχοντας την ειρήνη, ως καρπό του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας, ο Θεός της ειρήνης θα συντρίψει το σατανά κάτω από τα πόδια μας, όπως μας λέει ο απόστολος. Το έλεος του Θεού για όλους μας, ας είναι η ειρήνη.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πράξεις αποστόλων, κεφάλαιο 1, στίχος 4: ‘Ο Κύριος συντρώγοντας με τους μαθητές τους παρήγγειλε να μη χωρισθούν από της Ιερουσαλήμ, αλλά να περιμένουν όλοι μαζί την επαγγελία του πατρός, για τον οποίο άκουσαν από το Χριστό.’

Εμείς χωριζόμαστε από τους αδελφούς μας λέγοντας ‘έξω από το ναό όσοι δε φορούν μάσκα’, ‘έξω οι ηλικιωμένοι’, ‘έξω οι ασθενείς’, ‘έξω όσοι δε χωράνε’, ‘μέτρα, αποστάσεις, αντισηπτικά’. Έτσι καθιστούμε τους εαυτούς μας ανίκανους να λάβουμε επαγγελία πνεύματος Αγίου και γνώση μυστηρίων ουρανίου Πατρός, αφού δεν έχουμε κοινωνία με τους αδελφούς μας.

Αντισταθείτε!! Ο αγώνας είναι για την Θεομάνα μας, την Παναγία

“Σαν την καταστολισμένη νύφη, έτσι είναι η Ελλάδα μας γεμάτη από εκκλησίες, μοναστήρια και ερημοκλήσια της Παναγίας, πνευματικά παλάτια της ταπεινής αυτής Βασίλισσας. Στο καθένα απ΄ αυτά βρίσκεται το σεβάσμιο εικόνισμά της, δεξιά από την Ωραία Πύλη, με το γυρτό κεφάλι της για ν’ ακούσει τον κάθε πόνο μας, την κάθε χαρά μας.

Πόσα δάκρυα στ’ άχραντα χέρια της, δάκρυα του βασανισμένου λαού μας! Το γλυκό, μελαχροινό και χρυσοκέρινο πρόσωπο της δίνει ελπίδα στους απελπισμένους, χαρά στους θλιμμένους, ανάπαυση στους κουρασμένους, ειρήνη στους ταραγμένους. Το κάλλος του δεν είναι σαρκικό, αλλά κάλος πνευματικό, που φέρνει κατάνυξη σεβασμό και αγάπη. Οι ζωγράφοι που τη ζωγραφίσανε ήτανε πονεμένοι άνθρωποι, νηστευτές, εγκρατείς και ολοκάθαροι, κατά το τροπάρι που λέγει: «Ως εμψύχω Θεού κιβωτώ ψαυέτω μηδαμώς χείρ αμυήτων…».

Στην Ελλάδα προσκυνείται η Παναγία με τον πρεπούμενο τρόπο· ήγουν με δάκρυα, με πόνο, με ταπεινήν αγάπη και με «χαροποιόν πένθος». Γιατί η Ελλάδα μας είναι τόπος πονεμένος, χαροκαμένος, βασανισμένος· και το έθνος μας βρίσκει στις σκληρές περιστάσεις του παρηγοριά και στήριγμα στη λυπημένη μητέρα του Χριστού. Σε άλλες χώρες η Παναγία τραγουδιέται με τραγούδια κοσμικά· μα εμείς την υμνολογούμε με κατάνυξη, θαρρετά μα και με συστολή, με αγάπη, μα και με σέβας, σαν μητέρα μας, μα και σαν μητέρα του Θεού μας. Ανοίγομε την καρδιά μας, για να ιδεί τι έχει μέσα και να γιάνει τις πληγές μας. Η Παναγία είναι η πικραμένη χαρά της Ορθοδοξίας· το «χαροποιόν πένθος», η «χαρμολύπη μας», «ο ποταμός ο γλυκερός του ελέους», «ο λιμήν των χειμαζομένων».

Το Δεκαπενταύγουστο μοσχοβολά όλη η χώρα μας από την μυστική ευωδία της Θεοτόκου. «Επί Σοί χαίρει, Κεχαριτωμένη, πάσα η κτίσις· αγγέλων το σύστημα και ανθρώπων το γένος. Ηγιασμένε ναέ και Παράδεισε λογικέ, παρθενικόν καύχημα, εξ ης Θεός εσαρκώθη και πεδίον γέγονεν».

Θα μπορούσε το άρθρο να σταματήσει εδώ, να μπει τελεία. Ο μεγάλος Κόντογλου, με την απαράμιλλη γραφή του, ιστόρησε το τι σημαίνει “Παναγία” για το Γένος μας. Διαβάζω όμως στα συστημικά, δυσώνυμα κύμβαλα της τηλοψίας και της δημοσιογραφίας, τις εξής αναθυμιάσεις:

“Οι ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για τις εκδηλώσεις στις εκκλησίες την ημέρα του Δεκαπενταύγουστου.

Η Κοίμηση της Θεοτόκου είναι μία από τις μεγαλύτερες γιορτές του χριστιανισμού και κάθε χρόνο χιλιάδες πιστοί συγκεντρώνονται μέσα και έξω από τις εκκλησίες ανά την Ελλάδα. Ενδεικτικά αναφέρεται πως οι μεγαλύτερες εορταστικές εκδηλώσεις πραγματοποιούνται στην Τήνο, στην Πάρο, στο Βέρμιο, στην Κεφαλονιά, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδας”.

Ως εδώ ήμουν ευπρεπής. Όμως, όταν δεν σέβονται Πίστη και Πατρίδα, ό,τι γράφεις πρέπει να έχει λιβάνι κολοκοτρωνέικο. Θα παραπέμψω σε ένα επεισόδιο, όπως το θυμάμαι. Κάποτε ένας επίσκοπος, τον καιρό του Αγώνα, απείλησε τον Κολοκοτρώνη, χτυπώντας την πατερίτσα του. Ο αθάνατος Γέρος του Μοριά, που έσκιαζε και ποδοπατούσε την, τότε και σήμερα, θρασύδειλη Τουρκιά, αγρίεψε. Και του λέει: “Μην μου χτυπάς εμένα την μαγκούρα σου, γιατί χτυπώ κι εγώ το γιαταγάνι μου και σου παίρνω το κεφάλι σου”. Και τον εξαπέστειλε, κενόν και τετρομαγμένον…  

Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε’, ακόνιζαν τις χατζάρες οι γενίτσαροι, αλλά έμεινε όρθιος, υπέρ της σωτηρίας του Γένους. Ο εθνοϊερομάρτυρας Σμύρνης Χρυσόστομος, ήξερε ότι τον περίμενε το κτήνος που λέγεται Νουρεντίν πασάς και το αφιονισμένο κοπάδι των μωχαμετάνων, και δεν έφυγε με τα φράγκικα πλοία. Και οι δύο μεγαλομάρτυρες του Νέου Ελληνισμού, κυριολεκτικά, “λιανίστηκαν” από τους προγόνους του Ερντογάν.

Το δεύτερο Λοιπόν, αν κλείσουν τους ναούς την ημέρα που γιορτάζουμε την Κοίμηση της Θεοτόκου, οι ασεβείς πολιτικοί, οφείλουμε, πρέπει, είναι η ελάχιστη μορφή αντίστασης στους νέους Διοκλητιανούς, να πάμε όλοι μας στους ενοριακούς ναούς που θα λειτουργούν, και ας είναι κλειδωμένοι, και να εκκλησιαστούμε. Αν υπάρχουν 300, 400, πιστοί στο χοροστάσι, όπως έλεγαν παλιά την αυλή του ναού, κανείς δεν θα τολμήσει να μας πειράξει. Κι αν μας “κόψουν” πρόστιμα….τι να πω; ότι κάποτε έδιναν την ζωή τους για τον Χριστό; Ότι σούβλιζαν και αποκεφάλιζαν τους χριστιανούς;

Να στηρίξουμε και τους ευλαβείς και αγωνιστές ιερείς μας -και αρχιερείς, οι ελάχιστοι που αντιστέκονται- που εν μέσω της τρισάθλιας πολεμικής των κοπροκαναλιών και της επισκοπικής συνθηκολόγησης, κρατούν Θερμοπύλες. Ας μην περιμένουμε μόνο από αυτούς. Αν δεν υπάρχει η στήριξη του πιστού λαού, είναι σαν να τους προδίδουμε.

Αν μας κλειδώσουν τους ναούς, όταν γιορτάζει η Παναγία μας, και δεν αντιδράσουμε, εμείς οι “καλοί χριστιανοί”, καλύτερα να μην βλέπουμε ο ένας τα μούτρα του άλλου….

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς Μελος ΙΗΑ

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ εν όψει !!!

Από την επίσημη ιστοσελίδα Εταιρίας Διεθνών Επιβατικών Μεταφορών πληροφορούμαστε ότι από ώρα 06.00, της 14ης Ιουλίου, τίθενται σε εφαρμογή νέα μέτρα καταστρατήγησης της ανθρώπινης ελευθερίας.

Για να ταξιδέψει κάποιος στο εξωτερικό ή να επιστρέψει στην Ελλάδα, πρέπει να συμπληρώσει ηλεκτρονική αίτηση, σε ειδικό ηλεκτρονικό παράθυρο (άγνωστο σε ποια θύρα οδηγεί το εν λόγω παράθυρο), με δημιουργία στιγμιαίου προσωπικού QR κωδικού (barcode) και σε ισχύ τεστ για τον κορωναιό. Το QR, το barcode δηλαδή, θα το ελέγχει η αστυνομία ανά πάσα στιγμή, όπου και αν πάμε, με το νόμο και το χειρότερο με την υπογραφή μας…., η οποία πλέον είναι ηλεκτρονική και δεν ξέρουμε πώς μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Ή μάλλον ξέρουμε. Κάποιοι μας λένε θα σας ελέγχουμε, και εμείς υπογράφουμε. Υπογράφουμε για να γίνουμε σκλάβοι, σε μια ιδιότυπη σκλαβιά, που ήδη ξεκίνησε… Μας κάνουν να υποχωρούμε σιγά σιγά, και στο τέλος δε θα έχουμε δύναμη να αντισταθούμε.

Συγκλονιστικά τα λόγια του Αγίου Παϊσίου, στο βιβλίο ‘Σημεία των καιρών’.

Σελίδα 17, μας λέει ο γέροντας: ‘Να, στην Αμερική τώρα, τα σκυλιά, πολλά σκυλιά, τα έχουν σφραγισμένα και τα παρακολουθούν. Τώρα όσα είναι σφραγισμένα, έχουν πομπό: τοκ, τοκ, τοκ,…ξέρουν το κάθε σκυλί που βρίσκεται, όποτε θέλουν, μπορούν να το σκοτώσουν. Και στους ανθρώπους!!!.. και θα ξέρουν ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται, γιατί θα έχει πομπό ή στο χέρι ή στο μέτωπο: τοκ, τοκ, τοκ. Οπότε τα στοιχεία στο φάκελο από δω, πομπό από κει….’.

Ο έξυπνος κώδικας barcode QR, θα είναι ο πομπός όσων δεχθούν αυτές τις νέες ταξιδιωτικές οδηγίες. Και θα τον κρατούν στο χέρι τους.

Εμείς απαντούμε ‘Μένουμε σπίτι!!! Μένουμε με το Χριστό!!! Μένουμε ασφαλείς! Σπίτι μας είναι ο Χριστός και η Εκκλησία μας!’

Σελίδα 26, αυτολεξεί: ‘Τώρα πάλι παρουσιάσθηκε μια αρρώστια, για την οποία βρήκαν ένα εμβόλιο που θα είναι υποχρεωτικό και για να το κάνει κανείς, θα τον σφραγίζουν.’

Εμείς πιστεύουμε τον Άγιο Παϊσιο.

Επίσης, ο γέροντας Ευθύμιος του Αγίου Όρους μας προέτρεψε να μη λάβουμε το εμβόλιο. Τον ευλαβούμαστε.

Μην πιστεύουμε  άθεους κυβερνώντες, που ψήφισαν νόμο για υποχρεωτικό εμβολιασμό σε περίπτωση πανδημίας, πριν ξεσπάσει πανδημία.

Ας πιστέψουμε επιτέλους στο Χριστό!

Αν αγαπάμε το Χριστό, θα τα αφήσουμε όλα για τη Χάρη Του.

Κάποιοι σχεδιάζουν να μετατρέψουν τον κόσμο σε ένα ηλεκτρονικό τρελοκομείο. Όλα να είναι ηλεκτρονικά, το σχολείο, οι φιλίες, η αγάπη, η εικόνα του ανθρώπου, οι αποδείξεις, ο ιατρικός φάκελος,  όλα, τα πάντα……, μέχρι και ηλεκτρονικά κατοικίδια έφτιαξαν για να παίζουν τα παιδιά στον υπολογιστή. Λένε μάλιστα κάποια παιδιά 6 ετών ‘πόσο κουρασμένος νιώθω όλη την ημέρα… έφτιαχνα ρομποτική τροφή για το ρομποτικό σκύλο’.

Άγχος και στρες στα παιδιά για πράγματα και πραγματικότητες ανύπαρκτες….

Και αν η εκκλησία καταντήσει ηλεκτρονική, δυστυχώς, μην απορήσουμε…., τουλάχιστον ας αγωνιστούμε για να βρούμε άξιους Ιερείς, σε κάποιο βουνό ή σε κάποια ερημία του κόσμου.

Αν ο Ορθόδοξος Χριστιανός εγκλωβιστεί σε αυτήν την ηλεκτρονική παγίδα του χαιρέκακου διαβόλου, του αρχέκακου όφεως, που βρήκε τρόπο και μέσο την τηλεόραση και το διαδίκτυο, για να σπρώξει στην απώλεια πολλούς και εκλεκτούς ακόμα, αλοίμονο! Λύτρωσε μας ζωοδότα Κύριε από του Πονηρού!

Ας προσευχόμαστε όλοι μαζί: ‘Πρόσθες αυτοίς κακά Κύριε, πρόσθες αυτοίς κακά, τοις ενδόξοις της γης’, το οποίο κατά τον Άγιο Παϊσιο σημαίνει: ‘να τους προσθέσεις εμπόδια Κύριε, για να μην πραγματοποιήσουν τα δόλια σχέδιά τους.’

Ο ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΤ ΓΙΑ ΤΗ Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ

      Προσκεκλημένος των Δημοσιογράφων – Παρουσιαστών κ. Φάνη Παπαθανασίου και της κ. Νικόλ Λειβαδάρη, στο πλαίσιο της Τηλεοπτικής εκπομπής 10 στην ΕΡΤ1, ήταν το βράδυ της Τρίτης 5 Μαΐου 2020, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Συμεών.

          Το θέμα της εκπομπής ήταν: «Η ζωή μετά τον κορωνοϊό. Το κοινωνικό και ψυχικό αποτύπωμα της πανδημίας. Πως θα είναι η επόμενη μέρα; Οι ανθρώπινες σχέσεις, τα ταξίδια, η κοινωνική απόσταση, οι προσωπικές ελευθερίες, οι φόβοι και οι ελπίδες».

          Προσκεκλημένοι της εκπομπής ήταν ακόμη: η Βρετανίδα Πρέσβης στην Αθήνα κ. Κέιτ Σμίθ, ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου Yale κ. Στάθης Καλύβας, ο Ηθοποιός κ. Ιεροκλής Μιχαηλίδης και η Σύμβουλός Ψυχικής Υγείας κ. Μίνα Μαρούγκα.

          Ο Σεβασμιώτατος ερωτηθείς από τους δημοσιογράφους και τους προσκεκλημένους συνομιλητές, έδωσε απαντήσεις σε διάφορα θέματα για την επόμενη μέρα της ζωής των ανθρώπων μετά τον κορωνοϊό. Μια περίοδο την οποία ο Σεβασμιώτατος ονόμασε: «νέα περίοδος με πολλές δυσκολίες».

     Αποσπάσματα από την εξαιρετική Συνέντευξη – παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου μας κ. Συμεών στην εκπομπή 10 έχουν ως εξής:

          Ερώτηση: Πως βιώσατε όλο αυτό το διάστημα την καραντίνα, τους προβληματισμούς; Τι αποτύπωμα κοινωνικό και ψυχικό σας άφησε η πανδημία;

      Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Να ευχηθώ αυτή η δυσκολία να μας βγάλει πιο σοφούς. Οι δοκιμασίες έρχονται στη ζωή μας, για να τη δούμε με μια άλλη ματιά. Αυτή η περίοδος ήταν αλήθεια μια έκπληξη για όλους μας. Φανταστείτε μια κοινωνία, η οποία είχε μάθει να ζει γύρω από την διακαιωματοκεντρικότητα, γύρω από την απόλαυση των ελευθεριών,  όπου σχεδόν είχαν θεοποιηθεί οι ατομικές, οι προσωπικές, οι συνταγματικές ελευθερίες, για τις οποίες έχει χυθεί πολύ αίμα, αγώνα και πολύς κόπος από την ανθρωπότητα  και ξαφνικά φτάσαμε στο αντίθετο άκρο, στην αναστολή, στον περιορισμό, στην καταστολή, έως ένα σημείο και με τρόπο μάλιστα βίαιο, απρόσμενο. Εκεί που όποιος τολμούσε να εκφράσει κάποιον σκεπτικισμό για ατομικές ελευθερίες ήταν δακτυλοδεικτούμενος, τώρα όποιος τολμήσει ενδεχομένως, να ξαναθυμίσει την αναγκαιότητα της απόλαυσης στην πληρότητά τους των ατομικών ελευθερίων,  πάλι βρίσκεται ενδεχομένως, επαναλαμβάνω στο στόχαστρο. Πόσο έχει αλλάξει η ζωή; Τι ανατροπές έχουν γίνει στην ζωή μας; Πόσο άλλαξε η καθημερινότητά μας;  

          Ερώτηση: Σεβασμιώτατε, είναι ανατροπές που φέρνει ο φόβος αυτές τελικά;

        Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Είναι ο φόβος, είναι το άγνωστο, είναι το αβέβαιο. Αλλά και είναι και ένας καταιγισμός  πληροφοριών, ενημερώσεως. 

          Ερώτηση: Συνέπεσε η εορτή του Πάσχα με περιοριστικά μέτρα, όπου αντέδρασαν κληρικοί και λαϊκοί. Τι πιστεύετε; Έπραξε σωστά η Πολιτεία για τα μέτρα;

          Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Τα μέτρα αν ήταν σωστά ή όχι θα αξιολογηθούν στον χρόνο. Δεν μπορούμε να κάνουμε κριτική τούτη την ώρα, γιατί είναι ώρα μάχης… Σε κανέναν δεν άρεσαν τα μέτρα ούτε σε αυτούς που τα επέβαλαν, ούτε σε εμάς. Για εμάς ήταν μια περίοδος νηστείας όχι μόνο από τροφές, αλλά μια νηστεία με πολλαπλές διαστάσεις. Είναι αλήθεια ότι η εμπειρία της Μεγάλης Εβδομάδος και των κλειστών Ναών, πόνεσε τον λαό και εμάς πόνεσε και ακόμα αυτούς που δεν εκκλησιάζονται τακτικά γιατί όλοι είμαστε παιδιά της Εκκλησίας. Ξέρετε πόσοι άνθρωποι που δηλώνουν άθεοι και δεν πηγαίνουν στην Εκκλησία έδειξαν συμπάθεια μπροστά στην ταπεινωμένη Εκκλησία με κλειστά μεγάφωνα, νεκρές καμπάνες, κλειστές πόρτες. Περισσότερη πικρία δημιουργήθηκε  ίσως σε ανθρώπους, που είναι μακριά από την Εκκλησία παρά σε ανθρώπους πιστούς, γιατί οι πιστοί άνθρωποι αυτοί είναι μαθημένοι στην άσκηση, στην ταπείνωση. Πιστεύω ότι η Εκκλησία έχει εκ φύσεως διάθεση αυτοπεριορισμού. Οι πιο συνετοί στην τήρηση μέτρων υπήρξαν οι ιερείς, οι πιστοί.

          Ερώτηση: Πολλοί λένε ότι ίσως υπήρξε μια υπερβολή στα μέτρα. Έγιναν για το καλό μας, αλλά ήταν ίσως αχρείαστα.

     Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Σίγουρα υπήρξαν υπερβολές. Είμαστε λαός της υπερβολής, είτε προς τη μια κατεύθυνση είτε προς την άλλη. Και φυσικά εκφράζω τους προβληματισμούς μου για κάποιες επιλογές ή αποφάσεις που πάρθηκαν, αλλά αυτό είναι στη ζωή. Δεν είμαστε νεκρός οργανισμός, άβουλα όντα. Δεν σημαίνει ότι όταν εφαρμόζουμε κάτι, ότι συμφωνούμε και με αυτό.

          Ερώτηση: Τα δύσκολα δεν έχουν περάσει . Καλούμαστε να προσαρμοστούμε με ασφάλεια σε μια νέα πραγματικότητα που ανατρέπει πολλά πράγματα από τη ζωή μας. Θα ανοίξουν οι Εκκλησίες και προκύπτουν θέματα που πολλοί βλέπουν σύγκρουση επιστήμης και πίστης. Υπάρχει τρόπος να γίνει Θεία Μετάληψη και να προστατευθεί η υγεία των ανθρώπων;

          Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Χαίρομαι για αυτήν την ερώτηση. Να κάνουμε μια διευκρίνιση. Όλες οι Ακολουθίες που τελούνται  στην Εκκλησία δεν έχουν το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Υπάρχουν και άλλες Ακολουθίες που τελούνται στους Ναούς, όπως Εσπερινοί, Παρακλήσεις, Γάμοι, Βαπτίσεις κλπ . Δεύτερον και πιο σημαντικό. Μιλήσατε περί επιστήμης. Ο ασφαλής τρόπος μετάδοσης της Θείας Μεταλήψεως είναι αυτός που εδώ και χιλιάδες χρόνια σχεδόν αδιαλείπτως, με ένα επαναλαμβανόμενο πείραμα έχει αποδειχθεί ότι είναι ο πλέον ασφαλής. Η Εκκλησία τόσους αιώνες, αν είχε διαπιστώσει ότι εγκυμονούσε κινδύνους για την ζωή των πιστών, λέτε να μην έκανε κάποια αλλαγή; Δεν θα έβρισκε άλλον τρόπο; Μιλήσατε για επιστήμη. Πόσοι επιστήμονες ξεκάθαρα μπορούν να μας αποδείξουν αν κάποιος νόσησε από τη Θεία Μετάληψη;

          Ερώτηση: Λένε οι επιστήμονες, ότι αν εγώ και ο κ Παπαθανασίου χρησιμοποιήσουμε το ίδιο ποτήρι και ο ένας από τους δύο είναι άρρωστος,  θα μεταδοθεί στον άλλον.

        Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Μην μπερδεύετε το ποτήρι ή το ποτηράκι, με το οποίο μπορούμε να πιούμε στην υγεία μας και σας εύχομαι στην υγειά σας, μην το μπερδεύουμε με το Ποτήριο της Ζωής , με το Άγιο Ποτήριο και την Αγία Λαβίδα, που δεν είναι κουτάλι, ούτε κουταλάκι! Και θα ήθελα να παρακαλέσω με πολύ σεβασμό και με πολλή αγάπη, έχει δικαίωμα κάθε άνθρωπος να μην πιστεύει,  κάθε άνθρωπος μπορεί να τα θεωρεί όλα αυτά ότι είναι παραμύθια για τις γριές, ότι είναι το όπιο του λαού,  ό,τι θέλει μπορεί να πιστεύει, είναι ελεύθερος είναι σεβαστό. Κάνεις δεν υποχρεούται να προσέλθει στη Θεία Ευχαριστία και στη Θεία Μετάληψη, αλλά να μην προσβάλλει έναν λαό, μία παράδοση εκατομμύρια Ορθοδόξων σε όλη την οικουμένη, οι οποίοι μεταλαμβάνουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού που είναι η ζωή μας που, δεν είναι κάτι το μαγικό. Δεν μεταλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού για να μην αρρωστήσουμε, μεταλαμβάνουμε γιατί θέλουμε να ενωθούμε με τον Θεό, να γίνουμε ένα μαζί Του. Πόσοι  άνθρωποι ετοιμοθάνατοι στην κλίνη του θανάτου παρακαλούν με δάκρυα και ζητούν πριν πεθάνουν να κοινωνήσουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού; Δεν πρέπει να τους σεβαστούμε λίγο;        

      Ας κοιτάξουμε να κάνουμε ο καθένας σωστά τη δουλειά του. Να κοιτάξουμε να βρούμε εμβόλια, να βρούμε φάρμακα, να έχουμε κλίνες στις εντατικές, να έχουμε φάρμακα για όλους και όχι μόνο για όσους έχουν χρήματα και οικονομική δυνατότητα,  πρόσβαση για όλους, τεστ για τον κορωνοϊό για όλους, τεστ για τους ιούς για όλους και ας αφήσουμε τη Θεία Μετάληψη και την πίστη αυτού του λαού,  που είναι πίστη όλων των ανθρώπων ανεξαιρέτως, χωρίς χρώμα, χωρίς ιδεολογία, χωρίς ιδεοληψία. Το παρακαλώ σαν σεβασμό στον πυρήνα της ελευθερίας και της εσωτερικής ζωής του κάθε ανθρώπου.

           Ερώτηση: Όλοι μπορούμε να πιστεύουμε, ο καθένας με τον τρόπο του. Θα ήθελα μία διευκρίνιση στο εξής: δεν διαχωρίζεται το Σώμα και το Αίμα του Χριστού από το μέσο της μετάδοσης, δεν θα μπορούσε να βρεθεί ένας τέτοιος διαχωρισμός για να καθησυχαστούν και αυτές οι επιστημονικές επιφυλάξεις που εκφράζονται;

          Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Καταρχάς από τη φύση της η επιστήμη έχει μέσα της διαφωνία.  Για όλα τα άλλα θέματα  δηλαδή συμφωνούν οι  επιστήμονες μεταξύ τους; Εδώ δεν συμφώνησαν αν πρέπει να κάνουμε εμβόλιο για τη γρίπη ή όχι, την κοινή γρίπη, ή μήπως έχουν συμφωνήσει και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι; Ας λύσουν πρώτα τα πιο βατά, αντικειμενικά πράγματα και μετά ας πιάσουν τα Μυστήρια των Μυστηρίων και το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, που και οι ίδιοι ομολογούν, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ότι δεν έχουν τεκμήρια επιστημονικά, ότι μεταδίδεται από τη Θεία Μετάληψη. Έχετε κάποιον που ρητά ονομαστικά, να μας το πει ξεκάθαρα ο άνθρωπος Ναι κύριοι τη Θεία Μετάληψη μεταδίδεται και έχω αυτές τις αποδείξεις. Μα είναι δυνατόν να μιλάμε με υποθέσεις;

          Ερώτηση: Σεβασμιώτατε, διευκρινίζοντας ότι ανήκω στους ανθρώπους που πιστεύουν και με πολύ σεβασμό λέω αυτό που λέω: Εσείς θα αναλαμβάνετε την ευθύνη προσωπικά, να κοινωνήσετε κάποιους ανθρώπους τρίτης ηλικίας, τον πατέρα μου παραδείγματος χάρη,  που θα ερχότανε στην Εκκλησία με απόλυτη πίστη και απόλυτο σεβασμό και απόλυτη εμπιστοσύνη και στη συνέχεια να μαθαίνατε ενδεχομένως ότι ασθένησε και απεβίωσε; Αυτό θα το σήκωνε η συνείδηση ενός Ιερέα; Και σας ρωτάω επαναλαμβάνομαι πάρα πολύ μεγάλο σεβασμό.

          Απάντηση Σεβασμιωτάτου: Καταρχάς εγώ δεν είμαι άξιος και κανείς από μας να κρίνει την πίστη κανενός. Έτσι να μην αισθάνεστε την ανάγκη να μου το πείτε αυτό το πράγμα.  Κάθε ένας είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος και ο Θεός γνωρίζει την καρδιά του κάθε ανθρώπου. Ούτε εγώ έχω παραπάνω πίστη από σας,  ούτε  όποιος έχει το σχήμα του κληρικού ή του Αρχιερέα. Να το ξεκαθαρίσουμε αυτό και κάθε άνθρωπος είναι μέσα στην αγκαλιά του Θεού και αγαπά Ο Θεός τους πάντες, ο Θεός μας αγαπάει όλους. Όσον αφορά αυτό που είπατε θα σας φανεί παράδοξο, αλλά πρέπει λίγο να φιλοσοφήσετε την απάντηση που θα σας δώσω και να μην την κρίνετε  επιφανειακά. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δηλαδή να δώσω το Σώμα και το Αίμα του Χριστού σε έναν άνθρωπο που ήρθε με τη θέλησή του, με την πίστη του και με τις σωστές πνευματικές προϋποθέσεις, όχι γιατί του το είπε η κόρη του και τον πήρε από το χεράκι, ούτε γιατί τον φόβισε κάποιος και του είπε, ότι αν δεν κοινωνήσεις δεν θα πας π.χ στον παράδεισο.

          Ένας άνθρωπο, λοιπόν, ο  οποίος ήρθε μετά φόβου Θεού Πίστεως και Αγάπης προσήλθε να μεταλάβει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού,  αν αυτός ο άνθρωπος έφευγε μετά από τη ζωή, εγώ θα το θεωρούσα σημάδι ευλογίας. Μακάρι να φύγω και εγώ κοινωνημένος. Να κοινωνήσω και να πεθάνω με αυτό τον τρόπο. Εγώ θα ανησυχήσω, αν ένας άνθρωπος πριν φύγει από αύτη τη ζωή φύγει ξεστομίζοντας παράπονα, γκρίνια, φύγει με θυμό, αγανάκτηση. Τι πιο ωραίο να φύγει κανείς ήρεμος και γαλήνιος;

          Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή του, ο Σεβασμιώτατος ετόνισε:

          «Ο λαός μας έχει δυσκολευτεί πάρα πολύ και ήρθε στα όρια της αγανάκτησης λόγω της δυσκολίας, γενικότερα, όχι μόνο για τα θρησκευτικά θέματα, αλλά και γι’ αυτά που έρχονται, για τις ανησυχίες που έχει, για τα οικονομικά, για την ανεργία, αν θα ξαναγυρίσει στην δουλειά του, αν θα ξαναβρεί την κανονικότητά του. Μην τον ερεθίζουμε και άλλο με θέματα που είναι η τελευταία του ελπίδα, η μόνη του ελπίδα και  η μόνη του παρηγοριά, που είναι η πίστη, που είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού μας».